Tammo 80

Ik kan dit weblog natuurlijk niet de geschiedenis in laten gaan zonder de eerste logeerpartij van Lotte in Utrecht te vermelden. Ze werd zaterdagmiddag afgezet door pake en beppe. Na even acclimatiseren, en naar huis bellen (met een ouderwetse draaischijftelefoon, die voor Lotte nieuw was), ben ik met haar het stadsgewoel ingedoken, om in Lombok groente en fruit te kopen. Lotte dacht dat dit een soort buitenland was, omdat veel mensen Turks praatten, en Li Chao, die we tegenkwamen, ook geen Nederlands sprak. Bovendien was het bijzonder druk bij de groenteboer, dus we zijn snel weer naar huis gelopen. Daar hebben we een arretjescake “gebakken”.

Voor het eten hebben we nog tikkertje gespeeld op het Schimmelplein (met Mohamed, Mustafa en een meisje wier naam ik vergeten ben). Lotte deed niet mee, omdat ze in Utrecht andere spelregels hebben. Na het eten (hutspot) hebben we nog even gelezen in Sijmen kan rijmen:

Sijmen

Gaat het waaien

Lotte heeft toch niet op het luchtbed geslapen, dat was bij nader inzien iets te avontuurlijk. Zondagochtend hebben we rustig aan ontbeten. Om half twaalf was de kinderrondleiding op kasteel De Haar, dus we hadden ruimschoots de tijd. Totdat ik erachter kwam dat de zomertijd was ingegaan, en we dus heel hard moesten racen, met Lotte achterop. Tien minuten te laat waren we bij het kasteel, waar we dus nog ruimschoots de tijd hadden om te picknicken. Lotte heeft zelfs een paasei gevonden! (Ik heb nog steeds geen idee wie die verstopt heeft.)

Na de rondleiding zijn we weer naar huis gefietst, waar Lotte broodjes voor onderweg in de trein heeft gesmeerd, met heel veel honing. We hebben ons heel erg gehaast om nog net de trein na te kunnen zwaaien, om vervolgens een uur te wachten op Hoog Catharijne. Bij een telefooncel heb ik papa gebeld om het uitstel te melden. Lotte wilde aan een paar polities melden dat er een ijsje gevallen was, maar omdat ik dacht dat de agenten het druk hadden is dit ijsje, althans door ons, niet gemeld.

De roltrappen op Hoog Catharijne waren voor Lotte eerst nog wat eng, maar door mijn heen-en-weergeloop (o.a. om de arretjescake uit de telefooncel op te halen) raakte ze er snel aan gewend. In de trein hebben we nog wat gelezen, Mary Poppins gekeken, en na twee uur reizen stond papa gelukkig te wachten op het station. Einde logeerpartij. (Over het paasvuur zondagavond vertel ik volgend jaar wel, of zie vorig jaar, in Dalen verandert niet zo veel.)

Met een goedgevulde maag (met appeltaart) zijn Sira, Lars en ik zondag naar het Wilhelminapark gegaan om daar te voetballen. Er zou een heel team opgetrommeld zijn, maar er bleken nog maar twee anderen te zijn. Dat was een lichte tegenslag, want Lars kon door een groteteenblessure niet rennen. Hij heeft uiteindelijk de hele wedstrijd voor (doel)paal gestaan. Van een wedstrijd is het dus wel gekomen, want er waren in het park nog meer mensen met tekort aan mensen. Een van hen, Nick van Nistelrooy, vroeg of wij een potje tegen zijn vrienden wilden spelen. Hijzelf kwam bij ons spelen.

Bij zijn vrienden zaten helaas een paar professionele zondagsvoetballers, die ook nog eens goed op elkaar waren ingespeeld. Maar door ons met hand en tand te verdedigen hebben we het op een bijna-gelijkspel kunnen krijgen: 14-15.

Zondag was er brand in de Bilderdijkstraat. Uit de schoorsteen van buurman Stef kwam wel erg veel rook, en het hele Schimmelplein rook naar paasvuur. Dat merkte ik toen ik naar de winkel fietste. Toen ik terugkwam hingen Lars en Sira, die in mijn keuken een appeltaart en arretjescake aan het maken waren, uit het raam, en attendeerden mij op de schoorsteen. Ik heb bij buurman Stef maar eens op de ramen geklopt, maar hij stelde mij gerust dat het “de kachel was”. Inderdaad staan kachels erom bekend dat ze rook produceren, maar een heel Schimmelplein vol is natuurlijk wel wat veel. Vandaar dat een van de toegestroomde omstanders de brandweer belde, die vervolgens met twee wagens aankwam. Uiteindelijk was er meer brandweer dan brand, maar de kachel ging in ieder geval wel uit.

Ik ben een zondagskind. Dat zeg ik regelmatig, omdat ik vaak geluk heb. Nu blijkt dat ik niet de enige ben. Mijn vader, Pim Dijkema, heeft vanmiddag op de golfbaan in Emmen een hole in one geslagen! En daarmee heb ik ook weer geluk, want nu kan ik telkens bij het eten opscheppen opscheppen: “Mijn vader heeft een hole in one geslagen.”

Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van papa zijn we afgelopen weekend naar Barcelona geweest. De naam van deze stad wordt door Barcelonezen zelf ongeveer uitgesproken als Barfelona, de exacte uitspraak doe ik je graag een keer voor want die gaat heel goed met de ruimte tussen mijn voortanden (is die ook nog ergens goed voor). De Barcelonezen spreken trouwens überhaupt niet veel meer dan Spaans, we hebben veel met handen en voeten moeten praten. Eigenlijk zou ik ze ook geen ongelijk moeten geven, want Spaans is toevallig wel de derde à vierde populairste taal van de wereld. Maar goed, ik dwaal af. Even de feiten op een rijtje:

Vrijdagochtend om half vier zijn we van huis vertrokken, met Pieter, die drieëneenhalf uur eerder was aangekomen om te blijven slapen. Op Schiphol hebben we om twee minuten over vijf Jaap en papa ontmoet, met wie we eerst maar eens de tickets hebben opgehaald. Dat is op Schiphol heel makkelijk. Op Schiphol hebben we eerst nog koffie gedronken, waardoor we precies op tijd – toen de rij net weg was – bij de gate aankwamen.

Aangekomen in Barcelona hebben we eerst maar eens de trein gemist, om daarna zo’n 28 minuten te genieten van een typisch Spaans stationnetje. En van de Bounty’s die ik bij me had, dit keer zelfs tussen de echte palmbomen. Dat het regende zeg ik maar even niet.

Na een reisje per trein en metro naar het hotel. Het lezen van de kaart viel mij redelijk mee, de anderen hadden iets meer problemen met mijn manier van kaartlezen, die soms wat meer lopen tot gevolg heeft. Het hotel was prima in orde.

Eens een eindje gewandeld richting centrum, waarbij we toevallig langs het Museo d’Art Contemporani de Barcelona (beter bekend als het skateboardplein) kwamen. Inmiddels hadden we allemaal wel honger (Iberia serveert niets op haar vluchten), dus zijn we in een achenebbisj-cafeetje neergestreken. Hier hebben we voor het eerst echte tapas gegeten. De juffrouw achter de toonbank was weliswaar tweetalig, maar aangezien wij Spaans noch Catalaans spreken, moesten we ons behelpen met wat armenwerk (voeten kwamen er niet aan te pas). Het bleek hier dat een broodje bal ook gewoon een tapa kan zijn, naast andere lekkernijen gevuld met prut.

Even doorlopen liet ons zien dat we al vlakbij het centrum waren, na twee minuutjes liepen we op Las Ramblas, de Champs-Élysées van Barcelona. Hier zijn we even overgelopen, ongeveer als enige (vanwege de regen). De haven hebben we ook even aanschouwd, en hier stond ook nog een forse zeewind. We besloten om naar een binnenattractie te gaan: La Sagrada Familia.

La Sagrada Familia is, zoals bekend, inderdaad nog niet af. Toen we de gevel zagen dachten we dat het wel meeviel, maar dat is slechts een façade waarachter een onaf binnenwerk zit. Wel lenen de al afgewerkte torens zich uitermate goed voor een beklimming (al dan niet met een lift), waarna een geweldig uitzicht zich openbaart. Pieter en ik zijn per lift naar boven gegaan, Jaap heeft zich tegen de richting in over een wenteltrap naar boven gewerkt, en papa is met hoogtevrees beneden gebleven. Op dit punt had ik al 68 foto’s genomen, bijna genoeg om mijn geheugenkaart vol te krijgen.

Het is niet dat we La Sagrada Familia saai vonden (Gaudí mag stil blijven liggen in z’n graf), maar na het bezoek hadden we het allemaal wel toe aan een verlate siësta. Die hebben we in het hotel gehouden, waarna we ons naar het centrum begaven om om een uur of acht te eten.

Het eten was heerlijk, bij een pico bello Italiaans restaurantje waar we naar binnen werden gehaald door een niet-representatieve sjaggeraar. Na het eten zijn we nog even gaan zitten in een leuk kroegje dat opeens op de route verscheen. Toen zijn we wederom gaan slapen (diegenen van ons die geen last hadden van een snurkende buurman).

Op zaterdagochtend zijn we volgens plan naar Park Güell gegaan, dat getuige de link tegenwoordig zelfs verplichte kost is op de middelbare school. Prachtige sprookjesachtige architectuur, daar had Anton Pieck nog een puntje aan kunnen zuigen. Niet dat er een gebrek aan puntjes was trouwens.

Na een lunch op de markt La Boqueria die ik vergeten was eerder te vermelden, hebben we zaterdag een wandeling gemaakt door de wijk La Ribera en Barri Gòtic (een combinatie van wandelingen 1, 2, 5 en 6 uit het boekje dat mij zo vriendelijk werd geleend door Bing). Hier hebben we nog tal van sights gezien. Een van de gevolgen van de wandeling was een gezonde trek, die we gestild hebben bij een patisserie in de buurt van het hotel. (Geheel tegen papa’s principes in hebben we gewacht op een bankje tot er plaats was. Toen ik uitlegde dat we niet wachtten maar gewoon even gingen zitten vond hij het goed.)

Een ander gevolg van de wandeling was een paar zere voeten. Nu wil het geval dat in Barcelona de schoenen niet al te duur zijn, dus ik loop nu op een paar zorgvuldig door papa en Jaap uitgezochte schoenen uit Barcelona.

Na wederom een flink gevulde dag hebben we wat gedronken in het cafeetje waar we vrijdag ook al waren geweest (dat was binnen enkele minuten teruggevonden). We hebben hier een paar uur gezeten, onder andere om de eerste helft van Barcelona – club X te kijken. Papa heeft vooral veel gerookt – pinda’s welteverstaan. Om tien uur vonden we het een redelijke etenstijd, en met een lijstje authentieke restaurantjes in de hand – door Jaap aan de barkeeper ontfutseld – liepen we de Passeig de Gracia op. Na nog eens aan verschillende mensen de weg te hebben gevraagd zijn we neergestreken in het eerste restaurant dat zich voordeed. We bestelden paella, en kregen voor vier man twee pannen – duidelijk één te veel. Maar daarom niet minder lekker.

Zondagochtend zijn we – een halve dag te laat – naar het stadion van FC Barcelona gegaan. Hier een beeld van Ronald Koeman, oud-pupil van papa, bewonderd. En even op het reusachtige veld gestaan natuurlijk.