Tammo 80
Een dagje zeilen vormde dit jaar het personeelsuitje van het Mathematisch Instituut, waar ik nu werk. Een beschrijving van zo’n personeelsuitje lijkt al snel op de beschrijving van een fijne dag van Drs. P. en daarom waag ik me er maar niet aan. De beknopte versie is dat we heerlijk gezeild hebben, ik met Els en Martijn nog enkele smartlappen ten gehore heb gebracht, we in Marken even hebben aangemeerd (waar een mallote collega nog gezwommen heeft), en ons prima vermaakt hebben.
Wat moet je je voorstellen bij een universitaire sportdag? In ieder geval veel niveauverschillen. Natuurlijk zijn wiskundigen beter in wiskunde dan scheikundigen, en vice versa. Maar kennelijk zijn scheikundigen ook beter in voetbal. Zoveel beter, dat we in een treffen op een nederlaag van 13-0 stuitten. Een andere wedstrijd kwam ons op 4-0 te staan, ook verloren dus. Hierna moest ik helaas het team verlaten, om naar het afstudeerpraatje van mijn jaargenote Setareh te gaan. Dit heeft het team gelukkig geen kwaad gedaan, hierna heeft het wiskundeteam alle wedstrijden gewonnen, wat ons een respectabele 9e plaats opleverde (van de 14).
Dit weekend heb ik Sira en Paul rondgeleid in Drenthe. Paul wilde ook wel eens zien waar Sira en ik vroeger hutten hebben gebouwd. Om eens een bruggetje te leggen: in de trein las Sira het Ublad, waar in een artikel over de Culturele Zondag een foto met mij erop geplaatst was (foto staat niet online, maar het is maar een bruggetje).
We hebben in Drenthe voor het eerst dit jaar buiten gegeten, hebben in een vakantiehuisje in Meppen geluisterd naar de stilte en het kabaal van vogeltjes, zijn verdwaald op weg naar het Mantingerzand, hebben buiten gesjoeld, binnen geboerenbridged (met Sira’s vader, die dankzij mijn creatieve puntentelling dramatisch heeft gewonnen) en pannenkoeken gegeten. Een soort van vakantie, maar dan thuis. Doen we vaker.
Leve de universiteit. Wat een prachtinstelling is mijn werkgever toch eigenlijk, als ze aan mooie initiatieven als de Culturele Zondagen meewerken. Gisteren ben ik extra vroeg opgestaan om de opening van deze culturele zondag. De activiteiten die ik heb bijgewoond (op verzoek kan ik op individuele basis hier wat over vertellen):
Ik kan iedereen van harte aanraden ook eens naar een culturele zondag te gaan (en ook mijn lunch, een broodje pita giros, is een warme aanrader).
Zondag wederom een potje voetbal in het Wilhelminapark. Ik trof Jan, Jan, Paul en Sira op het grote veld, maar daar werd al heel druk gevoetbald door anderen. We zijn op zoek gegaan naar een ander veldje in het park (het park is vrij groot), maar op hondenspeelveldjes – eigenlijk hondenpoepveldjes – na was er niet zo veel plek. Behalve op een stukje waar een man met een kindje zat. Die hebben we dus subtiel weggejaagd (volgens de tactiek die ik van mama heb geleerd, eerst doen of je leuk meespeelt). Yo-yi en Imre wisten ons ook te vinden, dus toen hadden we al twee teams, een van 3 en een van 4. Om deze onbalans op te heffen raakte Sira gelukkig snel geblesseerd, zodat we ook nog een scheidsrechter hadden!
Na tien minuutjes spelen (en een kwartier pauze) kwam een omwonende erachter dat wij voetbalden, en zowaar stond er een bordje Verboden te voetballen, art. 831 a.v.p.. We werden dus van ons trapveldje getrapt. Op een ander weitje hebben we onze titanenstrijd voortgezet, met als extra verdediging een stel bomen (als aanvallers doen ze het niet zo goed). Aan het eind hadden we allemaal ten minste één blessure, Jan wist die efficiënt toe te dienen door mijn scheen met de zijne te raken: twee blauwe plekken in één klap.
De derde helft, met ijs, werd gespeeld in de achtertuin van Jan, waarna een lekker diner bij Yo-yi volgde, ook met ijs.
Wat een dag. ‘s Ochtends vroeg eruit, om in de stad (met boekenbonnen in guldens) een boek te kopen, een Italiaanse bol als lunch, een flesje water tegen de dorst, en een paar schuimblokken bij het kruideniersmuseum voor het lekkere, en dan dat boek te gaan lezen in de Pandhof, de binnentuin van de Dom. Ik zat zo lekker, dat voorbijgaande toeristen tegen elkaar zeiden (dat hoorde ik stiekem): Dat is lekker, zo in de zon zitten. Maar ja, zij moesten foto’s maken van mooie plekjes. Op de terugweg een bosje tulpen meegenomen van de bloemenmarkt op het Janskerkhof (niet voor op mijn kamer, daar misstaan bloemen wat), en vervolgens thuis gebasketbald met Li Chao en Jan-Jaap. ‘s Avonds poffertjes, zelf recept bedacht en uitgevoerd, en een muziekquiz met Jan-Jaap en Alex. Zo mogen er wel meer zaterdagen.
Ik kan dit weblog natuurlijk niet de geschiedenis in laten gaan zonder de eerste logeerpartij van Lotte in Utrecht te vermelden. Ze werd zaterdagmiddag afgezet door pake en beppe. Na even acclimatiseren, en naar huis bellen (met een ouderwetse draaischijftelefoon, die voor Lotte nieuw was), ben ik met haar het stadsgewoel ingedoken, om in Lombok groente en fruit te kopen. Lotte dacht dat dit een soort buitenland was, omdat veel mensen Turks praatten, en Li Chao, die we tegenkwamen, ook geen Nederlands sprak. Bovendien was het bijzonder druk bij de groenteboer, dus we zijn snel weer naar huis gelopen. Daar hebben we een arretjescake “gebakken”.
Voor het eten hebben we nog tikkertje gespeeld op het Schimmelplein (met Mohamed, Mustafa en een meisje wier naam ik vergeten ben). Lotte deed niet mee, omdat ze in Utrecht andere spelregels hebben. Na het eten (hutspot) hebben we nog even gelezen in Sijmen kan rijmen:
Sijmen
kan rijmen
Hij rijmt zich een paard
Dat zwaait met zijn staart
Door dat zwaaien
Gaat het waaien
Lotte heeft toch niet op het luchtbed geslapen, dat was bij nader inzien iets te avontuurlijk. Zondagochtend hebben we rustig aan ontbeten. Om half twaalf was de kinderrondleiding op kasteel De Haar, dus we hadden ruimschoots de tijd. Totdat ik erachter kwam dat de zomertijd was ingegaan, en we dus heel hard moesten racen, met Lotte achterop. Tien minuten te laat waren we bij het kasteel, waar we dus nog ruimschoots de tijd hadden om te picknicken. Lotte heeft zelfs een paasei gevonden! (Ik heb nog steeds geen idee wie die verstopt heeft.)
Na de rondleiding zijn we weer naar huis gefietst, waar Lotte broodjes voor onderweg in de trein heeft gesmeerd, met heel veel honing. We hebben ons heel erg gehaast om nog net de trein na te kunnen zwaaien, om vervolgens een uur te wachten op Hoog Catharijne. Bij een telefooncel heb ik papa gebeld om het uitstel te melden. Lotte wilde aan een paar polities melden dat er een ijsje gevallen was, maar omdat ik dacht dat de agenten het druk hadden is dit ijsje, althans door ons, niet gemeld.
De roltrappen op Hoog Catharijne waren voor Lotte eerst nog wat eng, maar door mijn heen-en-weergeloop (o.a. om de arretjescake uit de telefooncel op te halen) raakte ze er snel aan gewend. In de trein hebben we nog wat gelezen, Mary Poppins gekeken, en na twee uur reizen stond papa gelukkig te wachten op het station. Einde logeerpartij. (Over het paasvuur zondagavond vertel ik volgend jaar wel, of zie vorig jaar, in Dalen verandert niet zo veel.)
Met een goedgevulde maag (met appeltaart) zijn Sira, Lars en ik zondag naar het Wilhelminapark gegaan om daar te voetballen. Er zou een heel team opgetrommeld zijn, maar er bleken nog maar twee anderen te zijn. Dat was een lichte tegenslag, want Lars kon door een groteteenblessure niet rennen. Hij heeft uiteindelijk de hele wedstrijd voor (doel)paal gestaan. Van een wedstrijd is het dus wel gekomen, want er waren in het park nog meer mensen met tekort aan mensen. Een van hen, Nick van Nistelrooy, vroeg of wij een potje tegen zijn vrienden wilden spelen. Hijzelf kwam bij ons spelen.
Bij zijn vrienden zaten helaas een paar professionele zondagsvoetballers, die ook nog eens goed op elkaar waren ingespeeld. Maar door ons met hand en tand te verdedigen hebben we het op een bijna-gelijkspel kunnen krijgen: 14-15.
Zondag was er brand in de Bilderdijkstraat. Uit de schoorsteen van buurman Stef kwam wel erg veel rook, en het hele Schimmelplein rook naar paasvuur. Dat merkte ik toen ik naar de winkel fietste. Toen ik terugkwam hingen Lars en Sira, die in mijn keuken een appeltaart en arretjescake aan het maken waren, uit het raam, en attendeerden mij op de schoorsteen. Ik heb bij buurman Stef maar eens op de ramen geklopt, maar hij stelde mij gerust dat het “de kachel was”. Inderdaad staan kachels erom bekend dat ze rook produceren, maar een heel Schimmelplein vol is natuurlijk wel wat veel. Vandaar dat een van de toegestroomde omstanders de brandweer belde, die vervolgens met twee wagens aankwam. Uiteindelijk was er meer brandweer dan brand, maar de kachel ging in ieder geval wel uit.
Ik ben een zondagskind. Dat zeg ik regelmatig, omdat ik vaak geluk heb. Nu blijkt dat ik niet de enige ben. Mijn vader, Pim Dijkema, heeft vanmiddag op de golfbaan in Emmen een hole in one geslagen! En daarmee heb ik ook weer geluk, want nu kan ik telkens bij het eten opscheppen opscheppen: “Mijn vader heeft een hole in one geslagen.”