Hoera! Ik had het bijna ongemerkt voorbij laten gaan, maar dit weblog bestaat vandaag één jaar. Eigenlijk een jaar en twee dagen, maar het was een trage start, dus dat zit wel goed. In dit ene jaar heb ik 440 berichtjes getikt, een gemiddelde van iets meer dan een per dag. Vandaag is de vierde interface (gebruikersschil) in gebruik genomen, helaas gedwongen. Ik heb een hoop werk van de versie vóór de vorige kunnen gebruiken, want die had ik ook zelf geprogrammeerd en die voldeed dus heel goed aan mijn standaard.
Ik heb voor de toekomst een paar ideetjes voor het weblog. Allereerst wil ik meer integratie met m’n fotodatabase. Verder zal dit weblog niet langer de startpagina van tammo80.nl zijn, de website moet meer bevatten dan alleen een weblog. Ik vind een mooi voorbeeld van een geslaagde website bijvoorbeeld de pagina van Emiliano Imeroni, hoewel hij zich net iets te weinig van standaards heeft aangetrokken naar mijn smaak (hij gebruikt nog te veel tabellen in plaats van CSS).
In de komende dagen kun je veel veranderingen verwachten!
Vanochtend ben ik om half zes opgestaan, om maar lang genoeg te kunnen genieten van de langste dag. En om Jan-Jaap uit te laten, die bij mij had gelogeerd om nog op tijd op Schiphol te kunnen komen om z’n vriendin op te halen. Toen hij weg was heb ik nog even een paar uur van de langste dag gemist door weer m’n bed in te duiken, maar ik heb het begin tenminste meegemaakt.
In Eindhoven werd ik meteen bestookt met een vraag van een kamergenote (Chinees uiteraard) die een huursubsidieformulier moest invullen. En dat valt niet mee, zelfs al begrijp je Nederlands. Een andere Chinese was aan het leren voor een toets van haar Nederlandse cursus, en haar heb ik uitgelegd waarom het lopen – liep – gelopen en fluiten – floot – gefloten is. Dat kon ik niet, er zit niet bar veel logica in. Daarna kwam Li-Chao, die ik enigszins geholpen heb met Finite Elements, maar alleen door te zeggen dat wat hij moest bewijzen “logisch” is (dat is niet genoeg voor een bewijs).
Vanavond ben ik bij Imre geweest, omdat hij hier wilde pingpongen maar zijn fiets was gestolen. Ik heb hem daverend ingemaakt met een paar potjes Jenga. Verder hebben we nog een beetje voetbal gekeken (Engeland – Tsjechië ofzo), en toen Yo-yi kwam hebben we onze vakantie in augustus gepland, door middel van prikken op de kaart. Het wordt – vooralsnog – de Hoge Veluwe.
Op de terugweg bleek dat ik een mazzeldag heb. Net na mijn oefening “zes tellen lang met losse handen en ogen dicht fietsen” langs het Vredenburg werd ik bij het stoplicht ingehaald door een meisje dat door rood ging. Ik voelde me wat dommig om midden in de nacht te wachten voor een rood licht terwijl er maar één motorrijder stond te wachten op de kruisende weg, maar toen dat een politie bleek te zijn voelde ik me een stuk minder dom. Ik ben hem heel hard voorbijgefietst (terwijl hij dat meisje de les stond te lezen), want ik heb natuurlijk geen licht.
Gisteren was wel zo allemachtig druk dat ik het haast niet allemaal kan opschrijven. Toch doe ik ‘t maar even want anders komt er doordat ik zo veel gedaan heb juist niks in m’n weblog. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Vanaf 11 uur zat ik in Nieuwegein een computer te installeren (een computer die vol spy- en adware zat). Dat heb ik volgehouden tot een uur of vier, en toen begon de drukte pas. Rinse kwam om half vijf langs om een handleiding voor zijn tien jaar oude Sun-Sparcstation op te halen. En ondertussen was ik al naar het buurtmuziekfestival geweest, waar een geweldig Rock-‘n’-Roll-bandje speelde. Daar heb ik ook een bakkie soep gegeten als lunch – dat kan nog net om vier uur.
Even later kwam Jan-Jaap bij me eten, om daarna naar de musical Pazzia van Amuze te gaan. Als avondeten hadden we een buitengewoon uitgebreide omelet met tien eieren, die helaas net niet zo goed smaakte als hij eruitzag.
De musical was leuk, hoewel ik het jammer vond dat ik het verhaal al kende van de film Shakespeare in Love. Wel was hij als stoere Amuze-musical uitgevoerd, en ik heb me uitstekend vermaakt.
Terwijl het Nederlands elftal tegen Tsjechië heeft laten zien wat ze waard zijn, heb ik op het Schimmelplein laten zien dat er ook sportieve sportieve Nederlanders bestaan: ik heb met pingpong op rij vier Chinezen en een Turk ingemaakt!
Daarna ben ik uitgenodigd om bij de Chinezen (boven snackbar Flora) een hapje te eten. Ze hadden dumplings gemaakt. Best lekker, het lijkt op tortellini – naar mijn bescheiden mening.
Ik heb het niet zo op ad- en spyware-makers. Omdat ik ook wel eens Windows-machines moet repareren, kom ik ladingen spyware tegen. Voor niet alle spyware werken de removal-tooltjes (die trouwens haast net zo irritant zijn als de adware zelf), en soms is de beste oplossing om maar gewoon de removaltool van de maker van een specifiek ‘virus’ zelf te gebruiken. Dat die niet altijd heel eerlijk zijn moge eruit blijken dat ik zojuist via de removal tool van istarthere.com te horen kreeg dat de Windows ActiveX removal van dat virus was geslaagd. Op een iBook.
Een of andere onverlaat heeft besloten om op mijn naam Duitse spam te gaan versturen. Heel vervelend, want alle berichten die naar een verkeerd adres zijn verstuurd komen bij mij retour. Ik heb nu al minstens 100 foutmeldingen ontvangen, dus je kunt nagaan hoeveel rotzooi er is aangekomen… Het moge duidelijk zijn dat ik niets met deze spam te maken heb, de schuldige is 82-168-215-43-bbxl.xdsl.tiscali.nl , maar dat is waarschijnlijk ook maar iemand wiens Windows-computer is gehackt om als mailserver te dienen.
Hierbij dus nog even duidelijk: ik heb niks te maken met e-mails die als titel hebben Das kann unmoeglich sein -Leserbrief-, Geschrieben von Margrit am 07. April 2004, Skandalurteil in Darmstadt, Skandal in Berlin, Bankrott des Gesundheitswesens durch Auslaender!, of trouwens elke Duitstalige mail.
Voor klachten kunnen de ontvangers terecht bij abuse@tiscali.nl, onder vermelding van het IP-adres dat in de mails is te vinden. Voor meer informatie zie bijvoorbeeld WebWereld.
Tijdens het spijbelen van het buurtvolleyballen heb ik net een mooie film gekeken, en daarna heb ik m’n sporten voor vandaag ingehaald door te basketballen met een stel Chinezen. Er waren er vandaag wel vier!
We hebben een basketbalwedstrijd gespeeld, Li-Chao en ik tegen de andere drie. Een daarvan was typisch een klein Chineesje dat heel hard beweegt, maar vergeet de bal mee te nemen. Een andere was zo onvoorzichtig met zijn neus tegen mijn vlakke hand aan te dribbelen (waarvoor mijn oprechte excuses). We hebben met 10-7 gewonnen, en nu ben ik echt op.
Bij aankomst op Utrecht Centraal heb ik vandaag een ware geldvondst gedaan: op de grond lag een muntstukje. Bij nadere inspectie bleek het te gaan om een Veinte Centavos stuk uit de Republiga de Colombia. En nog geeneens een nieuw geldstuk ook: het stamt uit 1959. Ik zal ‘m maar goed bewaren, voor ‘t geval hij nog wat waard wordt (als Colombia overstapt op de euro ofzo).
Ergens in februari was Willem jarig, en Jan-Jaap en ik hadden toen al gepland om een cadeautje voor hem te kopen: een Powerball. Die hebben we nu eindelijk ergens in een winkel gevonden, dus hebben we ‘m afgeleverd bij Willem. Een heus verjaarspartijtje. En de Powerball heeft sinds het uitpakken nog geen minuut stilgestaan (hij draait dus al zo’n twee uur continu).
Ik heb vandaag een echte held gezien. Op de snelweg van Utrecht naar Zeist (waar ik langs fietste) stond een auto stil op de vluchtstrook, en de bestuurder hielp een stel eenden de weg over te steken, van de middenberm naar de zijkant. Een domme held, maar toch een held.
Tammo 80