Ik ben gister even wat langer dan gepland in Dalen gebleven, omdat m’n zusje Lotte oorontsteking had. Voor ‘s avonds was wel een oppas geregeld, maar Lotte stond erop dat ik ook bleef, en och, dat kon ook eigenlijk wel. Wel een beetje knullig dat ik nu samen met de oppas oppaste; we hebben samen Idols gekeken (ik voor het eerst).
Lotte is nog een paar keer beneden geweest met een heel zielig oortje, waaraan ik niks kon doen. Ik heb d’r wel een paar kinderasprientjes gegeven, wat misschien wel geholpen heeft. En ik heb een paar keer een heel vies watje in d’r oor vervangen (met slaolie en oorspul natuurlijk), waar ik later met m’n stomme kop bovenop ging staan. Ieuw.
Oei, da’s een fout woord: jeugdvrienden. Toch ben ik bang dat dat ongeveer is wat Michiel en Marise van me zijn. Beide heb ik jaren niet (echt) gezien, en gister heb ik bij ze gegeten. Erg leuk! We hebben samen gekookt, en vervolgens heb ik al Michiels gadgets bekeken, en ook prachtige foto’s van hun reisje naar Oman (met onder andere de foto van de kaft van Duin, maar dan zelfgemaakt). Ze wonen echt in een droomhuis, met vrij veel ruimte, en overal toegang tot gadgets (bijvoorbeeld een draadloze muis in de woonkamer om de computer met tv-out te besturen, zodat ze in de kamer films vanaf de computer in de studeerkamer kunnen kijken). De buurt – Angelslo – is niet helemaal een droombuurt, maar ja, als je zo’n huis hebt hoef je natuurlijk nooit meer naar buiten.
‘k Heb net bij Alex, de beheerder van onze hangplek, met Jan-Jaap en Peter heerlijk gegeten: gevulde ham, met hele stukken knoflook. Daarna hebben we een film opgezet. Niet “Brother Bear”, zoals we Alex per kaart hadden gevraagd en die hij ook keurig klaar had liggen, maar Solaris. Nu moet ik sowieso vroeg naar bed, dus dat was éé reden om voortijdig de zaal te verlaten, maar ik vond de muziek toch ook wel unheimisch. En nu is mijn emotiespectrum niet zo breed, dus ik interpreteerde het maar als eng, of gewoon onaangenaam. Dus ben ik lekker naar huis gefietst, met m’n tas vol chocola.
Ik begin op m’n moeder te lijken. Zij drinkt al principieel geen koffie meer op school, omdat de bekertjes te vies zijn. Ik begin nu terughoudend te worden met typen, omdat sommige toetsenborden op de universiteit behoorlijk plakken. Ook muizen vind ik vies. En m’n bureau is van het soort grijze materiaal dat moeilijk schoon te maken is, en dus ook een beetje plakt. Niet de ideale werksituatie. (Niet dat m’n kamer zo netjes en rein is hoor.)
Ik lijk trouwens in nog een aspect op m’n moeder: ik hou van snoep! Gelukkig deel ik die liefhebberij ook met m’n begeleider, gisteren hebben we samen een zak toffees en een reep chocola beurt gemaakt. Vandaag niks gesnoept, maar op weg naar Alex heb ik bij de Kruidvat wel even een hoop chocola gekocht. De butterscotch had ik op de fiets al op :-)
Ter ere van de terugkomst van m’n begeleiders aten we vandaag in de University Club van de TU/e. Dat is een soort kantine, maar dan supersjiek uitgevoerd, compleet met bediening. Ik ben hier door de begeleider die net terugkwam uit Irak bijgepraat over de situatie aldaar, maar dat is natuurlijk allemaal classified.
Ik was de afgelopen dagen door een koutje mijn stem kwijt, dus ik vond het wel gepast om ook op m’n weblog m’n mond te houden. Nu heb ik me echter weer beter verklaard. Dat moest ook wel, want ik had vandaag een presentatie voor vier van mijn begeleiders (ik heb er officieel vijf). Twee ervan waren terug uit het buitenland, een speciaal voor dit project, dus de presentatie kon natuurlijk niet worden uitgesteld. Sterker nog, hij werd een dag naar voren geschoven, waardoor ik dus effectief al mijn voorbereidingstijd kwijt was! Gelukkig is het ook met een halve dag (exclusieve) voorbereidingstijd nog goedgekomen.
Vanmiddag was op het plein een Franse middag met jeu de boules. Ik had me voorgenomen om daar niet heen te gaan, maar toen me de film die ik keek wat te spannend werd (Abre los ojos, het origineel van Vanilla Sky), ben ik toch maar even langsgelopen. Er waren twee accordeonisten aan het spelen, lekker makkelijke musettes. Ik heb me ingeschreven voor jeus des boules, en ben daarna meteen m’n accordeon gaan halen om mee te spelen.
Het accordeon spelen ging beter dan het jeus de boules spelen: mijn partner Ronnie en ik zijn op de een-na-laatste plaats geëindigd. Accordeon spelen ging beter: ik kon gerust meekomen met de stukken die de andere twee musici hadden meegenomen. Erg leuk! Jammer alleen dat het weer niet echt Frans was, maar dat heeft wat mij betreft de pret niet gedrukt.
Rob speelde gisteren een wedstrijd unihockey in Utrecht, en hij had al een tijdje geleden voorgesteld om daarna een keutje te leggen. Na een hopeloos gedoe om elkaar ergens in de stad te treffen (mijn beltegoed was op en zijn accu was leeg) troffen we elkaar uiteindelijk op de Ganzenmarkt, bij Broodje Ploff. Trouwens wat eerder dan afgesproken, want er was tijdens de eerste wedstrijd een jongen met een hartstilstand neergevallen op ‘t veld.
We hebben ‘s avonds gegeten bij de goedkoopste pizzeria van Utrecht: Mr. Jack’s. Daarna zijn we naar de andere kant van Utrecht gefietst om in het ouwelullencafé De Windhoek alsnog een keutje te leggen. Ik heb zowaar 24 punten gehaald, op een enigszins groot biljart!
Rob heeft hier ook nog geslapen (en mij met gesnurk wakkergehouden), omdat er vandaag weer een wedstrijd was. Vanochtend hebben we lekker overdreven gebruncht, met versgeperste jus d’orange, gebakken eieren, vla met cruesli, en acht boterhammen met chocopasta (dat is voor Rob een normaal ontbijt).
Mocht iemand zich afvragen wat het telefoonnummer van EuropCar Utrecht is: 030-2964181. Eén cijfer verwijderd van mijn telefoonnummer. Vooral leuk op zaterdagochtend.
Gisteren voor het eerst sinds tijden een nieuw wiskundetruukje geleerd. (De truukjes zijn wat het eerste jaar van een wiskundestudie zo leuk maakt, daarna begint het op werk te lijken. In my humble opinion.)
De vraag: wat is de waarde van 4+1/(4+1/(4+1/(4+1/(4+1/etc)))). Het antwoord: 2 plus wortel 3.
En nu het truukje: stel x=4+1/x en los op. Zo simpel kan het zijn…
Tammo 80