Afgelopen zaterdag (ehm, die zaterdag die nu ruim een week geleden is) ben ik op het afscheidsfeestje van collega Margaret en haar liefhebbende echtgenoot Coen geweest. Zij gaan namelijk in januari verhuizen naar Amerika, alwaar Coen een baan gevonden heeft. Een rotstreek natuurlijk, want Margaret is een van de leukste collega’s. Maar ja, zoiets kan je iemand moeilijk kwalijk nemen.
Het feest werd gehouden in de schuur van Coen’s ouders, die fantastisch vertimmerd is tot feestschuur. Behalve twee collega’s waren er familie, vrienden en jaarclubgenoten van Margaret (met mogelijke overlap tussen deze categorie√´n). Verder was er een band, en zelfs die overlapte met een van de vorige categorie√´n. Ze speelden heerlijke disco-muziek, die zelfs ik nog kende.
Omdat de feestschuur nogal afgelegen lag – je moest zelfs met een pont over de sloot – ben ik blijven slapen. Dat was een beleving op zich: er stond een prachtig bed op de hilde (open zolder). Op dat bed heb ik mijn lekke luchtbed gelegd, die we met een compressor nog wat leven hebben ingeblazen.
De volgende dag hebben we met z’n allen nog wat ontbeten, wat afgewassen en opgeruimd, en toen ben ik weer richting Drenthe gegaan.
Telefoon:
Jan, de lampjes op het modem branden niet.
Zit de stekker erin?
Dankjewel!
Ik las dit weekend in het tijdschrift Onze Taal de achtergrond van ‘t Kofschip. Misschien dat de rest van de wereld het allang wist, maar voor mij was het een echte Aha-Erlebnis (of eigenlijk eerder een Ach-So-Erlebnis). De letters in ‘t kofschip zijn alle stemloze medeklinkers, en die worden dus ook gevolgd door een stemloze t. Alle andere medeklinkers zijn stemhebbend en worden dus gevolgd door de stemhebbende d. Simpel toch?
Ik kreeg van Marieke een erg leuk plaatje toegestuurd. Geweldig gezichtsbedrog, je moet er zeker eens naar kijken.
Met autotelepathie bedoel ik niet “paranormale gedachteovergang naar jezelf” (vrij naar Van Dale), maar “paranormale gedachteovergang naar je auto”. Gisteren heeft een pontgenoot – met wie ik een uur op de pont moest wachten – mij gedemonstreerd dat de apparaatjes waarmee je je auto van afstand kunt openen een groter bereik hebben als je ze tegen je hoofd plaatst. Hij heeft het met twee verschillende auto’s gedemonstreerd, en het scheelde echt enkele meters. Verklaringen voor dit fenomeen zijn van harte welkom.
Ik werd net door Lotte naar de winkel gestuurd om ‘selderij’ en ‘peper’ te kopen. Zelf heb ik aan dat boodschappenlijstje ‘koekjes’ toegevoegd. In de winkel moest ik al erg hard nadenken wat ik moest kopen. De koekjes kon ik natuurlijk wel onthouden, en de peper ging ook nog want die stond bij de ingang, maar bij de groenteafdeling heb ik behoorlijk staan dubben of ik nou ‘peterselie’ of ‘selderij’ moest hebben. Ik besloot tot het laatste en ben met selderij naar huis gegaan. Bleekselderij welteverstaan. Wist ik veel dat er ook niet-bleek-selderij bestaat… Ik ben dus teruggestuurd om normale selderij te halen, die er overigens heel anders uitziet. Bij dit tweede winkelbezoek heb ik Albert Heijn nog kunnen corrigeren: er werd reclame gemaakt met de slogan: Win een mauntain bike. Ik heb ze op de fout attent gemaakt, en zal morgen kijken of hij gecorrigeerd is.
Een mail van zojuist:
Dear Tammo,
Since you seemed to think you did not work enough for a 8,I suggest you work a bit more and expand your report toinclude the things we discussed today.
see you Thursday
Ik ben op zoek naar gort voor de krentjebrij. Ik vroeg erom bij de Nettorama, waar ze het niet bleken te hebben. Waar dan wel? “Bij de Albert Heijn. Alles wat wij niet hebben, hebben ze bij de Albert Heijn wel.” (Ik vraag me af of ze bij de AH wel olifanten hebben…)
‘t Zijn de kleine dingen die het doen. Mooi niet dus. Neem nou bijvoorbeeld vuilniszakdichtbindertjes. Die grote dingen doen het prima, maar de kleine zijn echt te klein, je moet er minstens drie aan elkaar knuppen voor ze om een vuilniszak passen. En dan wil je ze eromheen draaien, en dan knapt het verbindingsstukje weer los. Ik neem voortaan dus alleen maar grote dingen!
Lotte en Floor kregen net van het bezoek een videoband (Jungle Boek 2). Helaas zat er een rammeltje in de band, dat bij nadere inspectie een stukje ijzer bleek te zijn. Het leek me geen goed idee dit te negeren en de band gewoon te spelen, dus heb ik meteen een schroevendraaier ter hand genomen. Het uit elkaar halen van een videoband is verbazingwekkend simpel, er hoeven maar vijf schroefjes los. Maar, zodra de twee delen van de band loskomen, springen er allerlei onderdeeltjes los. Het verwijderen van het ‘overtollige’ onderdeel was vrij simpel; het herschikken van alle losgesprongen onderdeeltjes was een stuk lastiger. Uiteindelijk is het me met brute deductie toch gelukt hun positie te bepalen, en tot mijn genoegen draaide de band ook nog gewoon!
Tammo 80