Tammo 80

M’n nieuwe monitor heeft toch √©√©n dooie pixel. Ik heb gisteren erg goed gecontroleerd of er geen dooie pixels waren, dus er zijn nu twee mogelijkheden: ik heb niet goed gecontroleerd, of de pixel is vandaag overleden. Het is niet zo heel erg, de pixel is zo klein dat ik ‘m amper zie, en hij valt alleen op in een zwarte omgeving. En die heb ik niet zoveel in m’n scherm, omdat op de plaats waar de pixel zit meestal een venster zit.

Mijn home entertainment system is nu helemaal compleet. Ik heb een heerlijke avond achter de rug. Eerst heb ik wat huiswerk gemaakt met Glenn Miller op de achtergrond (op de voorgrond een leeg bureau), waarna ik een heerlijke zwijmelfilm heb gekeken: Pretty Woman, met Julia Roberts en Richard Gere. Ongeveer de basisingrediënten voor een zwijmelfilm.

De ingredi√´nten voor een goede thuisbioscoop heb ik nu ook: een prachtmonitor – groot genoeg om m’n tv te vervangen, boxjes voor het de treble, en een geluidsinstallatie voor de muziek, en een bakbeest van een computer om de films te draaien. Voor inbrekers die van deze informatie misbruik willen maken: ik heb natuurlijk ook huisgenoten die op de minst geschikte momenten thuis zijn, bewegingsmelders, een stil alarm en een forse waakhond.

Ik heb zojuist een hoop vrije bureauruimte gemaakt door een TFT-monitor te kopen bij de Aldi. Ik stond al om vijf voor acht voor de deur, en was de eenentwintigste. Om half negen – openingstijd – stonden er zo’n veertig man. Inderdaad, voornamelijk man. Er waren gelukkig meer dan genoeg, dus meer dan veertig, monitoren, en ik kon er eentje meenemen (zij het tegen betaling).

Thuis heb ik eerst de handleiding bestudeerd: je mag met het ding niet bellen in de buurt van een gaslek. Gelukkig kan het ding √ºberhaupt niet bellen. Eenmaal aangesloten bleek de monitor een dode pixel te hebben. Of eigenlijk een levendige pixel: hij bleef maar blauw. Dit is een vaker voorkomend probleem bij dit soort monitoren, en meestal wordt gegarandeerd dat er ten hoogste √©√©n zo’n pixel is. Zo ook bij deze monitor :-(

Gelukkig was het nog vroeg, en ik ben direct naar de Aldi gefietst, met de monitor onder de arm. En de meneer van de Aldi zei tot mijn genoegen gewoon: “Nou dan moet je even een andere pakken h√®?” Aldi rulez :-D

Zojuist een historisch moment: ik heb voor de eerste keer in m’n leven alcohol genuttigd terwijl ik alleen was. Direct de reden er ook maar bij: ik was pannenkoeken aan het maken en had voor het beslag een scheutje bier nodig. En mijn Groningse afkomst weerhoudt mij er wel van de rest van het blikje weg te gooien natuurlijk. Een dronkelap is geboren…

De server die ik samen met Willem heb geïnstalleerd op de gang (onder de koelkast) heeft vandaag een uptime van 137 dagen, dik een half jaar. Zonder vastgelopen te zijn dus. Ik weet niet of een Windows-machine dat ook zou redden. Het is hoe dan ook bijna een feestje waard.

Afgelopen zaterdag (ehm, die zaterdag die nu ruim een week geleden is) ben ik op het afscheidsfeestje van collega Margaret en haar liefhebbende echtgenoot Coen geweest. Zij gaan namelijk in januari verhuizen naar Amerika, alwaar Coen een baan gevonden heeft. Een rotstreek natuurlijk, want Margaret is een van de leukste collega’s. Maar ja, zoiets kan je iemand moeilijk kwalijk nemen.

Het feest werd gehouden in de schuur van Coen’s ouders, die fantastisch vertimmerd is tot feestschuur. Behalve twee collega’s waren er familie, vrienden en jaarclubgenoten van Margaret (met mogelijke overlap tussen deze categorie√´n). Verder was er een band, en zelfs die overlapte met een van de vorige categorie√´n. Ze speelden heerlijke disco-muziek, die zelfs ik nog kende.

Omdat de feestschuur nogal afgelegen lag – je moest zelfs met een pont over de sloot – ben ik blijven slapen. Dat was een beleving op zich: er stond een prachtig bed op de hilde (open zolder). Op dat bed heb ik mijn lekke luchtbed gelegd, die we met een compressor nog wat leven hebben ingeblazen.

De volgende dag hebben we met z’n allen nog wat ontbeten, wat afgewassen en opgeruimd, en toen ben ik weer richting Drenthe gegaan.

Telefoon:

Jan, de lampjes op het modem branden niet.

Zit de stekker erin?

Dankjewel!

Ik las dit weekend in het tijdschrift Onze Taal de achtergrond van ‘t Kofschip. Misschien dat de rest van de wereld het allang wist, maar voor mij was het een echte Aha-Erlebnis (of eigenlijk eerder een Ach-So-Erlebnis). De letters in ‘t kofschip zijn alle stemloze medeklinkers, en die worden dus ook gevolgd door een stemloze t. Alle andere medeklinkers zijn stemhebbend en worden dus gevolgd door de stemhebbende d. Simpel toch?

Ik kreeg van Marieke een erg leuk plaatje toegestuurd. Geweldig gezichtsbedrog, je moet er zeker eens naar kijken.

Met autotelepathie bedoel ik niet “paranormale gedachteovergang naar jezelf” (vrij naar Van Dale), maar “paranormale gedachteovergang naar je auto”. Gisteren heeft een pontgenoot – met wie ik een uur op de pont moest wachten – mij gedemonstreerd dat de apparaatjes waarmee je je auto van afstand kunt openen een groter bereik hebben als je ze tegen je hoofd plaatst. Hij heeft het met twee verschillende auto’s gedemonstreerd, en het scheelde echt enkele meters. Verklaringen voor dit fenomeen zijn van harte welkom.