Tammo 80

Ik heb vanmiddag in de oude kamer van Marieke de lijm van de vloerbedekking van de vloer geschraapt. Hoewel elke afwisseling van een dag niksdoen achter de computer welkom is, en je alles een keer geprobeerd moet hebben, weet ik nu dat dit niet een van mijn favoriete bezigheden is. Ik ga morgenochtend verder…

Ik heb gisternacht – toen ik om 23:30 pannenkoeken bakte voor Willem en mij – voor het allereerst in mijn leven melk gedronken meteen uit het pak. Ik vind het een walgelijke gewoonte, maar ook dit moet je (moet ik) natuurlijk geprobeerd hebben. Het was niet voor herhaling vatbaar.

De Linux-computers doen niet helemaal wat je zou hopen, maar wel wat je van een Linux-computer zou moeten verwachten… Willem en ik hebben de computer aan het werk gezet, terwijl wij bij Franka gingen eten, maar uiteraard gaf de computer het al na vijf minuten op, en heeft vervolgens drie uur zitten niksen. Terwijl wij bij Franka een heerlijke boerenkoolschotel aten, met ijs na (de vriezer moest leeg).
Verder heb ik vandaag niet echt gedaan wat ik me voorgenomen had te doen: keuken opruimen, oud-papier wegbrengen, aan m’n scriptie werken, op het werk doen wat ik gisteren had moeten doen. Bij dezen zijn dat m’n voornemens voor morgen.

Willem is hier vanavond geweest, en hij heeft m’n server Jip zover gekregen dat hij zich gedraagt als Linux-server. Nu kan ik dus ‘s nachts m’n computer uitzetten. Hoera, nachtrust! Door dit succes ben ik zo enthousiast geraakt over Linux, dat ik het nu ook aan het installeren ben op m’n eigen computer. Met als gevolg dat ik nu m’n computer de hele nacht aan moet laten staan om Linux te installeren… Dit bericht typ ik trouwens onder Linux :)

Vannacht heb ik ontdekt dat de tijd ‘s nachts niet linear is. Zo gaat hij heel snel voorbij, en zo kruipt hij voorbij. Kortom, ik heb niet goed geslapen. Mede daardoor was ik vanochtend liefst drie kwartier te laat op het werk.

Op het Instituut stond alles in het teken van het afscheid van Jan-Willem, onze directeur. Iedereen was een beetje van slag, zelfs de server (en daardoor raakte iedereen nog meer van slag). Ik had een mailing moeten versturen, maar door problemen her en der en gebrek aan werkplekken is dat uiteindelijk niet gelukt. Wel heb ik voor Jan-Willem twee ansichtkaarten geprint, een CD gebrand, en een presentatie gemaakt (allemaal uit hoofde van iemand anders).

Voor het afscheid had Marjan een geweldig lied geschreven op de melodie van de tune van de Muppet Show. Ik speelde er accordeon bij, en Norbert sax. Peter zou nog iets van trommelen, maar kon helaas niet meerepeteren. Tijdens de repetitie ging het hartstikke goed. Toen wel…

Het afscheid van Jan-Willem vond plaats in een geweldige zaal, Ottone. Die kon ik (samen met Linda, die niet van verdwalen houdt) niet vinden, hetgeen niet verwonderlijk is gezien het feit dat hij schuilgaat achter een blanke deur zonder opschrift. Wel een prachtige zaal overigens! De receptie was goed voor mekaar, het was alleen jammer dat de hapjes en drankjes mij pas na de speeches bereikten. De speeches duurden in totaal twee uur, en daarna moest ik weg…

Het spelen van het lied ging nu iets minder goed (understatement). Peter – ik schuif nu de schuld wat af, dat is makkelijker – deed de ritmische begeleiding door op een fles te tingelen. Helaas was Peters gevoel voor ritme iets anders dan het mijne, waardoor ik grondig in de war werd gebracht. Ik ben de zangers twee keer kwijtgeraakt… Zelfs Wendy – die anders altijd heel positief is – merkte op dat het tijdens de repetitie een stuk beter ging.

Ik ben blij dat er binnenkort niet nog meer afscheiden zijn; de accordeon laat ik voorlopig aan de muur hangen.

Zojuist voor de laatste keer buurtgevolleybald. Ik heb (we hebben) een set verloren en een gewonnen, dus het was erg leuk. Na afloop hebben we (heb ik) bij de buurman een paar biertjes gedronken, wat het voorkomen van eventuele spelfouten verklaart… Volgend jaar weer volleybal, nu eerst “vakantie”…

Eindelijk weer eens een drukke dag (de dagen hiervoor hadden allemaal druk moeten zijn). Ik heb eerst eens rustig uitgeslapen (dat moet ook gebeuren), en daarna ben ik naar m’n werk gegaan. Daar zou ik even de Powerpoint-presentatie voor het afscheid van de directeur bespreken, maar onderweg naar de bespreking hoorde ik vanuit de gang een computer om de vijf seconden piepen. Het bleek dat er een ernstig computerprobleem was, dus dat heb ik eerst maar behandeld (niet opgelost). De presentatie was verder in orde. Hierna heb ik bij de bieb de bladmuziek van het thema van de Muppet Show opgehaald – ook ter ere van het afscheid van de directeur morgen.

Toen ben ik eindelijk eens begonnen met studeren (d.w.z. na een pauze in de Eigenruimte). De bespreking van de scriptie was constructief, maar niet erg positief. M’n eerste opzetje was veel te summier. Positief bekeken: ik kan er veel meer bladzijden van maken. Bovendien was het artikel waaruit ik werk niet goed genoeg, dus dat moet ik nu verbeteren… De volgende afspraak staat voor 31 juli, 27 dagen voor mijn diploma-uitreiking.

Ik heb net wat ik vandaag op papier heb opgeschreven (dat kan ik ook nog) uitgetypt, en het blijken wel 3 pagina’s te zijn! Toegegeven, ik laat nogal wat witruimte vrij voor plaatjes, maar die zijn dan ook wel heel belangrijk. Ik ga nu snel naar bed, zodat ik morgenochtend snel nog wat kan repareren en kan printen. Ik hoop het om 10 uur in de postvakjes van mijn beide begeleiders te stoppen.

Ik ben vandaag twee verjaardagen niet vergeten. Eigenlijk zou ik in Utrecht blijven om aan m’n scriptie te werken (wat dus niet zo opschiet), maar de sociale druk vanuit Dalen was zo groot dat ik vanmorgen toch maar op de trein ben gestapt op weg naar Aly’s verjaardag. Het was een mooie dag om in Dalen te spelen, heerlijk weer enzo! Onderweg van Dalen Centraal naar huis heb ik nog even een praatje gemaakt met een meneer die altijd tegen dieren praat (hij verzekerde me dat de dieren dat ook van hem verwachten).

Thuis was het erg gezellig, er was vrij veel volk over de vloer – of over het grasveld. Ook erg veel kinderen, ik heb wel met 10 gespeeld! Op bijgaande foto probeer ik een draaimolen te zijn, er hangen twee kinderen aan m’n armen, Jorn en Eva, terwijl Ben me uit m’n evenwicht probeert te halen.

Roel en Claudia (en hun allerschattigste hondje Duke) waren zo vriendelijk me een lift naar huis te geven, waarvoor hartelijk dank! En nu maar weer aan de studie (ik heb in Dalen al een paar kantjes volgeschreven, die tik ik nog even uit voor ik ga slapen).

Heb ik trouwens Pieters verjaardag niet vergeten als hij mij belt in plaats van ik hem?

Ik heb zojuist heerlijk gegeten, per toeval precies hetzelfde als Lotte en Floor: aardappeltjes, sperzieboontjes en vissticks. Ik heb m’n eigen boontjes gedopt, want ik heb vanmiddag ook nog – ik vrees voor het eerst alleen – een T-shirt gekocht. A small step for man, but a giant leap for Jan.