Je zou je kunnen afvragen waarom deze website eigenlijk tammo80 heet. Ik ben (net) niet geboren in 1980, het komt ergens anders vandaan. De naam Tammo is een typisch Groningse naam. Zo typisch, dat de wegbeheerders van de Kielsterachterweg, die langs het Groningse dorp Kiel Windeweer loopt, een veiligheidscampagne hebben gestart met typisch Groningse uitspraken. Tachtig Tammo!, Tachtig: Roeg zat!.
Deze campagne is goed aangeslagen. In het Nieuwsblad van het Noorden verscheen jarenlang de strip “FC Knudde” onder de titel “FC Tammo 80”.
Gisteren zijn Mirianne en Rinse op bezoek geweest, onder andere om een grote doos uit de gang mee te nemen die me al maanden in de weg staat. Maar, belangrijker nog, ze hadden een cadeautje voor me meegenomen: Odysseus: spel der goden. Het is een erg leuk spel, vooral omdat je elkaar er leuk mee kunt pesten.
Maar natuurlijk was het vooral erg gezellig om weer eens met Rinse en Mirianne te spelen. Het leek eerst een beetje op visite, omdat het al weken van tevoren was afgesproken dat ze kwamen (dat vind ik eng), maar gelukkig was het net zo leuk als gewoon spelen (zoals op de basisschool: “Kom je morgen spelen?”). Misschien is visite dus wel niet zo eng.
Ik heb trouwens Mirianne nog bijna vergiftigd met een kopje bosvruchtenthee die ze niet mag, ik hoop dat ze er nog niet aan dood is gegaan.
Eindelijk is het er dan van gekomen: ik ben gemigreerd naar m’n nieuwe domein: www.tammo80.nl. Dat betekent dat de pagina die je nu leest nu direct naar je gestuurd wordt door de computer onder mijn koelkast. Ik heb het mezelf een beetje gemakkelijk gemaakt door voor m’n nieuwe pagina een bestaand pakket te gebruiken, waardoor ik alleen nog maar een paar dingetjes naar mijn wensen hoefde aan te passen.
In de loop der tijd zal er vast nog wel wat veranderen (zeker de komende week vermoed ik). Ik ben nog van plan de fotodatabase wat netter op orde te maken, en te integreren in deze pagina. Maar dat zal zeker een hoop tijd kosten. En er moet nog een fatsoenlijke voorpagina komen, niet meteen m’n weblog. Maar ook dat is werk in uitvoering.
Ondertussen kun je meedoen in de enquête over deze pagina, en een berichtje achterlaten. Klik daarvoor op “Opmerkingen?” hieronder. Daarvoor moet je je wel even registreren, maar dat is echt zo gebeurd. (En het hoeft ook maar een keer.)
Net op de radio een nieuw grapje voor mijn assortiment biljartgrapjes gehoord: “Waarom zijn er eigenlijk twee witte en maar een rode bal? Omdat er niet zoveel olifanten met rode slagtanden zijn”. Die past mooi in het lijstje:
- Oude keus trekken niet meer zo best.
- Achterom is ‘t altijd kermis.
Over handleidingen gesproken: op mijn pas aangeschafte spin zit de volgende handleiding:
WARNING. Stretch cord carefully. Uncontrolled release can cause severe injury to unprotected body parts, particulary eyes. Maximum strecth – length – 50% of original cord length (Example: 24″ cords stretch 36″ to maximum). Overstretching cord can cause hook failure, resulting in sudden uncontrolled release. Wear safety glasses when attaching and releasing.
Uit de handleiding van de nieuwe (dubbelwandige!) theepot die ik van mijn ex-collegae heb gekregen:
Mogelijke donkere vlekjes aan de vertinde binnenzijde van de theepot worden veroorzaakt door thee-aanslag en deze vlekjes hebben geen invloed op uw gezondheid. De binnenzijde van de theepot wordt op den duur geheel donkerbruin. De thee-aanslag zal de smaak van de thee ten goede komen.
Ja zeg, zo kan ik het ook:
Mogelijke donkere vlekjes aan de binnenzijde van de pan worden veroorzaakt door macaroni-aanslag en deze vlekjes hebben geen invloed op uw gezondheid. De binnenzijde van de pan wordt op de duur geheel donkerbruin. De macaroni-aanslag zal de smaak van de macaroni ten goede komen.
In het kader van mijn stage heb ik vandaag een cursus ACLS, Advanced Cardiac Life Support, gevolgd in het ziekenhuis in Tilburg. Volgens verwachting was ik de enige wiskundige in de zaal, mijn medecursisten waren 5 co-schappenlopers, 2 verplegers, twee OK-medewerkers, een gynaecoloog in spe, en een paar artsen. Bij binnenkomst moest er meteen een “pre-test” gemaakt worden, waarin de vaardigheden werden getoetst die we opgedaan hadden moeten hebben bij BLS (basic life support). Mijn score: 6 uit 15, gezakt dus — in BLS worden dus niet alleen maar trivialiteiten verkondigd.
Hierna moest er gewerkt worden: vijf dode poppen moesten worden gereanimeerd (het zogenaamde “pompen en blazen”). Ik heb mijn pop weliswaar niet tot leven kunnen wekken, maar volgens zijn sensoren was mijn reanimatietechniek dik in orde: 0 strafpunten op de offici√´le schaal.
In de middag is er een hoop verteld over het gevorderde pomp- en blaaswerk, maar door een hoog gehalte aan jargon is mij hiervan een hoop ontgaan. Wel weet ik nu een handige richtlijn voor de dosering van medicijnen: geen gelul, één ampul. Verder komt het vooral neer op foefelen met infuzen en dingetjes, en hoppelijk komt Annie (zo heette de pop) er weer bovenop.
Ook hebben we Annie met de defibrillator gedefibrilleerd (“bed los!”). Ik weet nu dat het met een rechtlijnig electrocardiogram, dus een met een monotone piep, niet zinvol is te defibrilleren; er fibrilleert immers niks. Dit wordt in ziekenhuisseries vaak wel gedaan, waarschijnlijk omdat het er tamelijk tof uitziet.
In verband met de vroeg beginnende cursus vandaag in Tilburg, maar zeker ook om de gezelligheid, heb ik vannacht gelogeerd bij Marieke. We hebben wegens gemeenschappelijke vermoeidheid afgezien van Scrabble-en (en dat terwijl ik mijn nieuwe door de bond goedgekeurde Scrabble-woordenboek bij me had). Wel hebben we geboggled, vandaar de titel van dit stukje. Het spel Dschungel, gekregen van Schlaubi, hebben we met gelijkspel beslecht.
Toen ik net heel snel door centrum Utrecht naar huis racete, werd ik ingehaald door een jongen met een meisje achterop. Dit kon ik natuurlijk niet laten gebeuren, en ik heb ze zo hard als ik kon ingehaald. Maar een kilometer later was mijn snelheid weer wat afgezwakt, en werd ik voor de tweede keer door de twee ingehaald. Ik mompelde niet zacht genoeg “shit”, en concludeerde dat ik toch wel wat last had van prestatiedrang. De jongen en het meisje besloten dat ik wel mocht winnen, en ik ben ze ten tweeden male snoeihard voorbij geracet, er uiteraard voor zorgend dat ze me al zouden ze het willen niet konden inhalen. Toch is de overwinning wat wrang, aangezien ze me hebben laten winnen… In de sprint heb ik ook nog indruk gemaakt op een groepje jongeren dat op het fietspad stond te sms’en: ik remde voor ze met een slip van wel vijf meter (die vrij luid klonk).
Ik heb de afgelopen dagen van maar liefst drie mensen (in volgorde: Lotte, mama, en Yo-yi) gehoord dat ik wortelbroeken draag. Nu zullen er vanwege dit bericht wel meer volgen, maar dat hadden jullie toch wel eerder mogen zeggen! Het moge duidelijk zijn dat ik hier niet van op de hoogte was, en natuurlijk niet intentioneel gekleed ging als peen.
Tammo 80