Donderdag zijn mama en Jaap op bezoek geweest. De aanwijzingen die ik ze had gegeven (afslag Oog in Al en dan bij de slager links) bleken niet duidelijk genoeg, ze hadden ook nog eens alle bordjes richting Oog in Al gevolgd. En dan wordt de route ineens een stuk lastiger. Ze belden vanaf de Spinozaweg / Laan van Nieuw Guinea, dus daar ben ik maar even naartoe gefietst. Toen ik daar was belden zij vanaf de Douwes Dekkerstraat (bijna bij mijn huis), dus ik ben als een razende teruggefietst. We waren ongeveer tegelijk thuis.
Op m’n kamer heb ik eerst even m’n iBook geshowd, en hij maakte gelukkig indruk. Ik had even geen koekjes in huis, maar nog wel één stukje Turks fruit. Dat heb ik aan Jaap gegeven, die het in een keer in z’n mond stak. En het heel vies vond.
We hebben de rest van de dag in de stad geslenterd (en mama gelopen, want die heeft kortere benen). Mama bleef stilstaan bij keuken-, kleding- en juwelierswinkels, en Jaap en ik bij elektronicazaken – en bij de winkels waar mama stilstond, zo zijn we wel opgevoed.
We hebben om vier uur ergens wat gegeten, want om zes uur begon de film die we wilden zien, 21 grams. Om vier uur was er alleen maar een lunchkaart, maar die was toch wel lekker, althans voor Jaap en mij, mama had koude spaghettisaus besteld. De film viel mij tegen, hij was in ieder geval niet leuk, maar zo is hij niet bedoeld. Ik ga in het vervolg liever alleen maar naar leuke films.
Toen we weer teruggingen heb ik de route even gewezen, en die ging precies zoals de heenweg – behalve dat je nu bij de slager rechts moet. Je moet dus net als op de heenweg een rondje rijden over de parkeerplaats bij het AC-restaurant, en dan alsnog de snelweg op. Raar, maar zo moet het nou eenmaal.
Woensdag (al bijna een week geleden, maar ik heb vrij veel met m’n laptop gespeeld en dus niet veel geweblogd) kwam Rob bij me spelen in Utrecht. Met als hoofddoel eens hard te werken aan onze nieuwe Prince-pagina – adres nog geheim. We zouden ‘s ochtends vroeg al beginnen, maar Rob was de avond ervoor uitgeweest en kwam dus wat later. Het is helaas met het Princen niet bar gelukt, er moest een programma worden geïnstalleerd dat alleen werkt onder Windows 98, dus eerst moest ik Windows opnieuw installeren. En ook toen bleek het programma het nog niet te doen.
Om toch nog iets te doen (en om even wat te eten) zijn we toen de stad ingegaan, waar we een bakkie patat hebben gegeten. Daarna hebben we thuis op het plein gepingpongd: ik heb Rob alweer ingemaakt (terwijl hij op pingpong heeft gezeten)! Ook hebben we even gebasketbald met een stel Chinezen (Li-Chao en John, die in Nederland Robin genoemd wil worden). Daarbij zijn we helaas ingemaakt, terwijl we langer en sneller dan zij waren.
‘s Avonds hebben we toch nog wat gewerkt aan de Prince-pagina: we hebben nu een systeem dat de savegames omrekent naar je tijd per level. Hiermee kunnen we een mooie database op de website zetten. Toen we om kwart voor elf keken wanneer de laatste trein zou gaan bleek dat acht minuten later te zijn, dus we zijn vrij rap naar het station gegaan. Zeg maar behoorlijk rap, we waren er nog twee minuten te vroeg.
Jemig zeg, ik koop ook veel te impulsief dingen. Ik kwam net tijdens het opruimen m’n kapotte steeksleutel tegen, en nu blijkt dat ik op de vrijmarkt 60 cent heb verkwist aan een nieuwe sleutel 17, terwijl m’n sleutel 15 kapot is. En ruilen of restitutie zal ook wel niet meer kunnen.
M’n iBook is net afgeleverd! Ik had hem vrijdag online besteld, en van wat ik (daarna) op internet las zou het nog wel een paar week duren. Mooi niet dus. Ik heb hem al even uit de doos gehaald, maar nog niet aangezet. Eerst even m’n kamer opruimen, douchen en ontbijten. Dan mag ik er van mezelf mee spelen.
Twee dingen geleerd vanavond. 1) Ik lust misschien toch wel smeerkaas. 2) Ik ga erg mee in films, dus voortaan moet ik alleen nog maar leuke films kijken, zoals Le fabuleux destin d’Amélie Poulain!
Ik kreeg net van Patricia en Amke (gast van ‘Ties) lekker een schaaltje toastjes bezorgd. Lief hè? Dus nu moet ik wel smeerkaas eten.
Ik zag net op de beeldbank van het Nationaal Archief een mooi plaatje van mijn geboortedag. Er was toen namelijk een grote duin- en strandloop in Egmond aan Zee, waarvan hiernaast een fotootje.
Ik heb vandaag van mijn enige helpdeskklant Roel maar liefst vijf telefoontjes gehad. […] Maak daar zes van (tussen deze twee zinnen in). Over allerlei problemen op z’n windows-computer, die inmiddels volledig is volgestopt met allerlei rotzooiprogrammaatjes, spyware, adware, en virussen. Hij heeft naast mij nog twee handige kennissen die hem ‘helpen’ met de computer, dus er zijn drie virusscanners geïnstalleer, drie ad-aware programma’s, enzovoorts. Misschien binnenkort maar eens opnieuw installeren. Zucht…
Ik kreeg net het volgende bericht van mama:
Ze zijn er weer, de griezels met hun harige poten en hun enge sprieten en hun harige lijven; de griezels waarvan je hoopt dat ze zo snel mogelijk bij iemand anders op de rug liggen te spartelen en dan een langzame dood sterven; de meikevers zijn uitgevlogen. Ze trekken een hoop vleermuizen aan, die ze ook nog vangen en opeten, oh wat ben ik blij dat ik geen vleermuis ben, dan was ik nog liever een meikever dan een vleermuis die ze op moet eten!!!
En ik ben het helemaal met haar eens! Die vieze, vieze, vieze beesten zijn echt eng, en ik heb flink wat angsten overwonnen vorig jaar om bijgevoegde foto te maken. Ze zijn trouwens ook een dag te vroeg, ‘t is nog april. Ik hoop dat ze in juni weer weg zijn, en dan zingen we met Reinhard May: Es gibt keine Maikäfer mehr. Hurra! Hurra! Hurra!
Imre belde vanmiddag, of ik zin had met hem en Yo-yi even over de vrijmarkt te lopen. Natuurlijk had ik daar wel zin in, ik had de vrijmarkt nog maar twee keer gezien. En ik zat op m’n kamer een beetje zinloos te niksen, dus kwam het aanbod als geroepen. ‘k Ben meteen op de fiets opgestapt naar Yo-yi’s huis, waar bleek dat het aanbod nog beter bleek: er was nog soep over (en ik had geen brood in huis).
We hebben vrij lang over de vrijmarkt gedrenteld. Erg leuk (heus), maar ook vermoeiend. Ik heb nog wel ëën ding gekocht, ik kon me niet inhouden. De buit: een verroeste steeksleutel nummer 17, afgepingeld van een euro naar 50 cent, nog steeds minstens een tienvoud te veel. Maar ik had ‘m toevallig nodig, en sleutel 17 uit m’n steeksleutelset is een keer bij een trapperreparatie gebroken.
We hebben na lang zeuren bij Imre hebben we een ijsje gekocht, wat niet eens nodig bleek want hij had er zelf ook zin in. Een heerlijk ijsje trouwens, bij ijswinkel Roberto.
Toen begonnen Imre en Yo-yi te stressen, want ze gaan morgen liften naar Barcelona. Ik heb maar even meegestresst, en samen met Yo-yi hier eten gemaakt (ik had veel in huis omdat ik met m’n vergeetachtige hoofd dubbel inkopen had gedaan). En ik heb nog lekker toetje over!
Tammo 80