Tammo 80

Ik weet niet op wie ik zou stemmen als ik in Amerika woonde, daarvoor heb ik me niet genoeg in de programma’s verdiept. Maar aangezien Kerry vandaag in Philadelphia was, ben ik naar zijn verhaal wezen luisteren. Net als duizenden anderen. Voormalig president Clinton was er om Kerry de hemel in te prijzen, wat hij erg goed deed.

Op de website van Kerry kon ik een gratis toegangsbewijs uitprinten. Dat bleek niet nodig te zijn om helemaal achteraan te staan, en niet bruikbaar om vooraan te komen. Gelukkig had ik in de metro twee vrouwen ontmoet die fanatiek vrijwilliger voor de campagne zijn, en dus betere kaartjes hadden. Met zo’n blauw kaartje kon ik iets verder vooraan komen, tot het punt vanwaar je eventueel op de politici kon schieten, en daarom werden we eerst gefouilleerd.

Het enthousiasme van de mensen was enorm, ik heb nog nooit zo’n grote massa gezien die een actieve interesse in politiek had. Of althans luid scandeerde Ker-ry, Ker-ry, wat niet eens zo goed loopt. De twee vrouwen uit de metro waren ook bijzonder enthousiast, net als een tandeloos mannetje uit Tennessee die we ontmoetten. Hij had eigenhandig al honderden posters opgehangen, terwijl z’n vrouw mensen opbelde om hen te overtuigen Democratisch te stemmen. Je kunt hier wat beter zien wat ik van een afstandje heb gemist.

In het gedrang werd ik door die twee actieve dames ook nog voorgesteld aan Paul Scoles, die zich kandidaat heeft gesteld voor het congres. Leek een aardige man, maar ik zal niet op ‘m stemmen. Al is het alleen maar omdat ik dat niet kan.

Na afloop heb ik op Market Street geprobeerd een hotdog te bestellen. Dat valt nog niet mee als je niet van tevoren weet wat je erop wil. Dat weet elke Amerikaan kennelijk, net als elke Nederlander weet hoe hij z’n koffie drinkt. De eerste keer was m’n hotdog dus wat raar belegd, maar omdat ik nu wist hoe het moest heb ik daarna nog maar een genomen, met gewoon alles: dat smaakt prima.

Het plan van vandaag was dat we nog een wandeling zouden doen net als gisteren. Bij het ontbijt meldde Bram dat hij nog het een en ander om het huis wilde doen, en dat hij me alleen op pad wilde sturen. Hier had ik natuurlijk geen bezwaar tegen, aangezien hij de meeste hikes al gedaan heeft, en ik misschien iets harder klim. Als hike van de dag heb ik een vergelijkbaar rondje als gisteren uitgezocht, maar nu op Mount Minsi, aan de andere kant van de Delaware. Over deze berg loopt een stuk van het Appalachian Trail, een hike van 3000 mijl van Maine naar Georgia. Ik had bedacht er zo’n 6 uur over te doen.

Na drie uur was ik op het eindpunt van m’n wandeling aangekomen, en aangezien ik niet veel zin had daar te wachten, ben ik – op aanraden van een Amerikaan die ik ontmoette – richting het Wind Gap gelopen: daar zouden ze goed bier schenken. Wind Gap bleek een beetje te hoog gegrepen, dat was nog 8 mijl verder dan waar ik gekomen ben. Ik heb nog wel een prachtige stapel rotsen gevonden midden in een bos. Hier kwam m’n aard als steenbok boven, ik heb heerlijk geklauterd! Bovenop de rotsen kon ik over het bos heenkijken, recht naar een of ander dal. Natuurlijk heb ik hier foto’s van, ik zal ze binnenkort even online zetten.

Door deze extra wandeling dreigde ik te laat bij ons trefpunt te komen, dus ik heb met de cell phone even gebeld, dat ik een half uurtje later kwam. Dat bleek ook nog vrij krap, ik heb sommige stukken op de berg gehold om op tijd te komen! De statistieken van vandaag: ik heb in zes uur 12,6 mijl gelopen (2,1 mijl per uur), waarvan de laatste 2,3 in 50 minuten (2,8 mijl per uur). En dat is snel, als je in de bergen loopt!

Toen ik vanochtend wakker werd wachtten me twee verrassingen. Ten eerste omdat ik onderin een stapelbed lag en dus m’n hoofd stootte, maar ook omdat ik de buitenkant van het huis hier in de Poconos, in Pocono Heights, aan Pocony Avenue, nog niet had gezien. Als eerste heeft Bram me een rondleiding over het park (development heet het hier) gegeven. Het lijkt een beetje op Center Parcs. De percelen zijn natuurlijk een stuk groter, en allemaal in particulier bezit, dus er is een hoop aan vertimmerd. Ook ontbreken op Center Parcs de heuvels die we hier in overvloed hebben. Eigenlijk lijkt het er dus niet zoveel op.

Rond elven zijn we naar het startpunt van onze hike van vandaag vertrokken. Eerst hebben we beneden op een parkeerplaats gekeken naar de top die we gingen beklimmen, en daarna zijn we een end teruggereden naar de onderkant van de berg van die top. De red-dot trail zou naar de top moeten leiden. Het was een pad naar m’n hart: met veel klimwerk, en weinig pad (hier komt m’n natuur als steenbok boven). We waren vrij snel boven, vanwaar ik wat mooie plaatjes van de Delaware heb geschoten.

De weg naar beneden, de blue trail, was iets minder interessant, want vlakker. Maar de terugweg is sowieso minder interessant, dus dat maakte mij niet veel uit.

Voor het avondeten zijn we naar het lokale Thaise restaurant gegaan, waar ik heerlijke garnalen heb gegeten (ik heb in Amerika al tweemaal oneindig zoveel Thais gegeten als ooit tevoren). Bij het eten geraakten we in een interesante discussie over mijn studie in Utrecht, die we later bij een glaasje wijn in de Poconos hebben voortgezet. Nu heb ik weer veel om over na te denken…

Na een dag hard werken (of een poging daartoe) en een lekker hutspotmaal, zijn we gisteren rond half zeven vertrokken richting Poconos. Ik heb aangegeven dat ik ook wel een stukje wilde rijden, maar Bram begon. Dat was ook wel handig, want de route was uitermate ingewikkeld. In ieder geval zo ingewikkeld dat zelfs hij verkeerd reed, wat te denken geeft over wat er ware gebeurd als ik had gereden.

Een voordeel van de toeristische route die we nemen is dat ik de ‘overhanging rock’ (een grote rots die een stukje over de weg hangt) nu nog zes keer heb gezien, wat het totaal op tien brengt. Ik kom zeker aan m’n toeristische trekken hier.

We hebben zo’n drie kwartier gedoold in de buurt van Philadelphia. Bram heeft een filosofie dat hij alles rustig aan moet doen omdat dat goed voor z’n hart is. Goed voor mijn hart is dat in ieder geval niet. Wachten voor een groen licht om te bedenken welke kant we op moeten, wachten op een kruispunt 100 meter voor een rood licht, keren op een kruispunt, en dat allemaal met toeterende medeweggebruikers, is niet goed voor mijn hart, weet ik nu. Uit ervaring.

Toen we op de grote weg waren – en die is hier groot – suggereerde Bram tot mijn genoegen dat ik ook wel een stukje kon rijden. Ik mocht meteen beginnen met een voor mij onbekende bijzondere verrichting: invoegen vanaf de vluchtstrook. Uitstekend gelukt natuurlijk. Het andere verkeer ging ook prima, ik heb voor het eerst in een echte file gestaan, en ben ook voor het eerst over een sinusoïdale weg gereden, waar elke 100 meter een punt van vertrouwen zit: over het bultje scheuren en afwachten wat erachter zit. En guess what: ik ben er nog, dus het ging uitstekend.

Toen we ‘s avonds laat aankwamen, hebben we bij een vers aangestoken gaskachel nog een flesje wijn genuttigd, waarna ik erg voldaan ben gaan slapen, afwachtend wat morgen zou brengen.

Pennsylvania behoort tot de zogenaamde swing states: het is een staat die niet altijd hetzelfde kiest. Dat is in Amerika redelijk uitzonderlijk. Om deze reden is er ook redelijk wat campagne-activiteit hier: dhr. Edwards van Kerry / Edwards heeft al gesproken op Haverford College, en aanstaande maandag komt Clinton naar Philadelphia om daar voor Kerry te spreken. Uiteraard heeft ook Bush genoeg activiteiten.

De buurt waarin ik zit wordt voornamelijk bemand door docenten, en die lijken nogal Democratisch te zijn. Verklaring van m’n gastheer: die zijn nog jong en idealistisch, en draaien later wel bij. Dat ze Democratisch zijn blijkt heel makkelijk uit de bordjes die in de tuinen staan: ik zie er veel meer voor Kerry dan voor Bush. Het onderstaande uitzicht komt uit de tuin van iemand die waarschijnlijk nog niet beslist heeft, maar daar wel heel trots op is:

Als iemand oplettend heeft gekeken naar het kaartje van de Poconos (ik was zo iemand), dan heeft hij gezien dat daar een plaatsje Bangor op staat. Ik was blij verrast, de reis naar Margaret – die in Bangor woont en waar ik nog naar toe ga – leek ineens een stuk korter. Een paar seconden later besefte ik dat dit Bangor PA was, in tegenstelling tot Bangor ME, dat Bangor ME is, en waar Margaret woont. Ik heb eergister uitgebreik met haar getelefoneerd, met m’n telefoon uit 1950, en het blijkt dat we wel aan dezelfde straat wonen! De interstate 95 welteverstaan. Ik weet niet waarom die weg in vredesnaam een website heeft, maar nu hij er toch een heeft kan ik er maar net zo goed een linkje naartoe plaatsen, nietwaar?

M’n bezoek aan Bangor is nog niet helamaal vastgelegd, in het bijzonder ontbreekt nog de datum dat ik erheen ga en wanneer ik weer terugkom. Maar dat plan ik later nog wel, tied zat.

Als het weer een beetje meewerkt gaan we dit weekend naar de Poconos. Dat is een gebergte hier redelijk in de buurt waar Bram een huis van voor mij onbekende omvang heeft (hij duidt het ook wel aan met cabin dus ik zal me er niet te veel van voorstellen). We gaan daar flink hiken, en als ik de verhalen mag geloven (mag wel) is het al een avontuur om daar gewoon te verblijven. Ik zal m’n camera meenemen, en hou jullie op de hoogte!

Het vordert gestaag met het werk waar me mee bezig zijn. Eergister heb ik nog wat plaatjes gemaakt voor het artikel waar we aan werken. Dat valt nog niet mee, na elke print is er wel iets mis, en dan moet ik het volledige experiment overdoen. Maar goed, er ligt nu een stapel figuren, en het lijkt erop dat we allemaal blij zijn (dat is lichtelijk in strijd met een experimentje van vanmiddag waaruit zou blijken dat een bepaalde parameter met een factor 100 vermenigvuldigd kan worden zonder noemenswaardige invloed te hebben op de uitkomst).

Het ritme hier is vrij gestaag, en daarom dacht ik wel te kunnen volstaan met één berichtje voor zo ongeveer drie dagen, het kan meer zijn. ‘s Ochtends sta ik rond achten op, ik douch me dan en ga – na me aangekleed te hebben – naar beneden, om daar in de keuken, bij het geluid van KYW News Radio, een bakje cornflakes (the breakfast of champions) te nuttigen. Dat radiostation zendt de hele dag hetzelfde uit, dus de rest van de dag probeer ik er niet naar te luisteren. Tijdens het werk, op mijn slaap- en werkkamer, luister ik naar een oldies radiostation, waarop het liedje Oh how happy momenteel populair is.

Zo rond twaalven meldt Bram meestal dat het lunchtijd is, en dan bak ik meestal een eitje, soms met bacon. Tijdens de lunch bespreken we wat er de rest van de dag gedaan wordt, en dat doen we dan. Bram heeft meestal wel een idee voor een geinig experiment, en ik ben soms koppig genoeg om in een of andere zaak m’n gelijk te willen bewijzen met een tijdrovend experiment (ik heb natuurlijk altijd gelijk).

Ons standaard avondmaal is nu het nog enigszins fatsoenlijk weer is iets van de grill. Bram heeft een diepvries vol vlees, en hij heeft een manier gevonden om dat bevroren op de grill te gooien, en gaar er weer vanaf. Ondertussen maak ik aardappels (die hier door een misverstand in de koelkast bewaard worden) en groenten uit de diepvries. Bij het eten gaat er haast elke dag wel een fles wijn door (Liebfraumilch), en dat bevalt me wel prima. Ik hoor een hoop geschiedenis, en mooie avonturen van m’n gastheer. Als er dan nog tijd is doe ik nog snel een experimentje, maar meestal is het dan al zo ongeveer bedtijd.

Vanaf vandaag is mijn spiksplinternieuwe iBook (ongeveer een half jaar oud) verouderd. Er is een nieuwe versie op de markt gekomen, die maar liefst 250 MHz sneller is. En dat is nog niet het ergste, hij is ook nog eens zo’n 200 euro goedkoper!

Vanavond ben ik met mijn gastheer naar de jaarlijkse Indonesische rijsttafel van de Nederlandse vereniging van Philadelpha geweest (voluit: de Netherlands-American Association of the Delaware Valley). Op mijn initiatief hebben we de trein / subway genomen, want het was helemaal in het centrum, en het is daar nogal lastig rijden. We werden vriendelijk ontvangen door de organisator, ene Sicco (die z’n naam hier dus niet echt mee heeft). Daarna heb ik even staan praten met een mevrouw die hier Nederlandse bloembollen importeert, en toen geraakte ik in gesprek met Jeff. Met hem en zijn gezelschap, Lynne en Nicole, heb ik verder de avond doorgebracht, terwijl Bram een meneer met een baard had gevonden om politieke discussies mee te voeren.

Mijn tafelgenoten vonden het nogal raar dat ik bij dit etentje was: waarom zou ik hier Nederlanders willen ontmoeten, terwijl ik er thuis zat zie? Hier kon ik mij wel in vinden, en ik ben dan ook blij dat Lynne, Jeff en Nicole geen Nederlanders waren, ze hebben slechts een beperkte hoeveelheid Nederlandse voorouders. Lynne komt zelfs uit Schotland, en was ook ‘slechts op bezoek’. Jeff is zo Amerikaans als maar kan, hij zit/zat zelfs in ‘t leger, en is nu docent Engels aan een school voor VSO-AMLK (voortgezet speciaal onderwijs voor Amerikaanse moeilijk lerende kinderen). De twee dames doen farmaceutisch onderzoek, en vermoorden stelselmatig muizen. Genoeg stof dus voor een interessant gesprek.

Ik heb een gezellige avond gehad, en heb ook nog heerlijk gegeten. Een prima avondbesteding!