Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van papa zijn we afgelopen weekend naar Barcelona geweest. De naam van deze stad wordt door Barcelonezen zelf ongeveer uitgesproken als Barfelona, de exacte uitspraak doe ik je graag een keer voor want die gaat heel goed met de ruimte tussen mijn voortanden (is die ook nog ergens goed voor). De Barcelonezen spreken trouwens überhaupt niet veel meer dan Spaans, we hebben veel met handen en voeten moeten praten. Eigenlijk zou ik ze ook geen ongelijk moeten geven, want Spaans is toevallig wel de derde à vierde populairste taal van de wereld. Maar goed, ik dwaal af. Even de feiten op een rijtje:
Vrijdagochtend om half vier zijn we van huis vertrokken, met Pieter, die drieëneenhalf uur eerder was aangekomen om te blijven slapen. Op Schiphol hebben we om twee minuten over vijf Jaap en papa ontmoet, met wie we eerst maar eens de tickets hebben opgehaald. Dat is op Schiphol heel makkelijk. Op Schiphol hebben we eerst nog koffie gedronken, waardoor we precies op tijd – toen de rij net weg was – bij de gate aankwamen.
Aangekomen in Barcelona hebben we eerst maar eens de trein gemist, om daarna zo’n 28 minuten te genieten van een typisch Spaans stationnetje. En van de Bounty’s die ik bij me had, dit keer zelfs tussen de echte palmbomen. Dat het regende zeg ik maar even niet.
Na een reisje per trein en metro naar het hotel. Het lezen van de kaart viel mij redelijk mee, de anderen hadden iets meer problemen met mijn manier van kaartlezen, die soms wat meer lopen tot gevolg heeft. Het hotel was prima in orde.
Eens een eindje gewandeld richting centrum, waarbij we toevallig langs het Museo d’Art Contemporani de Barcelona (beter bekend als het skateboardplein) kwamen. Inmiddels hadden we allemaal wel honger (Iberia serveert niets op haar vluchten), dus zijn we in een achenebbisj-cafeetje neergestreken. Hier hebben we voor het eerst echte tapas gegeten. De juffrouw achter de toonbank was weliswaar tweetalig, maar aangezien wij Spaans noch Catalaans spreken, moesten we ons behelpen met wat armenwerk (voeten kwamen er niet aan te pas). Het bleek hier dat een broodje bal ook gewoon een tapa kan zijn, naast andere lekkernijen gevuld met prut.
Even doorlopen liet ons zien dat we al vlakbij het centrum waren, na twee minuutjes liepen we op Las Ramblas, de Champs-Élysées van Barcelona. Hier zijn we even overgelopen, ongeveer als enige (vanwege de regen). De haven hebben we ook even aanschouwd, en hier stond ook nog een forse zeewind. We besloten om naar een binnenattractie te gaan: La Sagrada Familia.
La Sagrada Familia is, zoals bekend, inderdaad nog niet af. Toen we de gevel zagen dachten we dat het wel meeviel, maar dat is slechts een façade waarachter een onaf binnenwerk zit. Wel lenen de al afgewerkte torens zich uitermate goed voor een beklimming (al dan niet met een lift), waarna een geweldig uitzicht zich openbaart. Pieter en ik zijn per lift naar boven gegaan, Jaap heeft zich tegen de richting in over een wenteltrap naar boven gewerkt, en papa is met hoogtevrees beneden gebleven. Op dit punt had ik al 68 foto’s genomen, bijna genoeg om mijn geheugenkaart vol te krijgen.
Het is niet dat we La Sagrada Familia saai vonden (Gaudí mag stil blijven liggen in z’n graf), maar na het bezoek hadden we het allemaal wel toe aan een verlate siësta. Die hebben we in het hotel gehouden, waarna we ons naar het centrum begaven om om een uur of acht te eten.
Het eten was heerlijk, bij een pico bello Italiaans restaurantje waar we naar binnen werden gehaald door een niet-representatieve sjaggeraar. Na het eten zijn we nog even gaan zitten in een leuk kroegje dat opeens op de route verscheen. Toen zijn we wederom gaan slapen (diegenen van ons die geen last hadden van een snurkende buurman).
Op zaterdagochtend zijn we volgens plan naar Park Güell gegaan, dat getuige de link tegenwoordig zelfs verplichte kost is op de middelbare school. Prachtige sprookjesachtige architectuur, daar had Anton Pieck nog een puntje aan kunnen zuigen. Niet dat er een gebrek aan puntjes was trouwens.
Na een lunch op de markt La Boqueria die ik vergeten was eerder te vermelden, hebben we zaterdag een wandeling gemaakt door de wijk La Ribera en Barri Gòtic (een combinatie van wandelingen 1, 2, 5 en 6 uit het boekje dat mij zo vriendelijk werd geleend door Bing). Hier hebben we nog tal van sights gezien. Een van de gevolgen van de wandeling was een gezonde trek, die we gestild hebben bij een patisserie in de buurt van het hotel. (Geheel tegen papa’s principes in hebben we gewacht op een bankje tot er plaats was. Toen ik uitlegde dat we niet wachtten maar gewoon even gingen zitten vond hij het goed.)
Een ander gevolg van de wandeling was een paar zere voeten. Nu wil het geval dat in Barcelona de schoenen niet al te duur zijn, dus ik loop nu op een paar zorgvuldig door papa en Jaap uitgezochte schoenen uit Barcelona.
Na wederom een flink gevulde dag hebben we wat gedronken in het cafeetje waar we vrijdag ook al waren geweest (dat was binnen enkele minuten teruggevonden). We hebben hier een paar uur gezeten, onder andere om de eerste helft van Barcelona – club X te kijken. Papa heeft vooral veel gerookt – pinda’s welteverstaan. Om tien uur vonden we het een redelijke etenstijd, en met een lijstje authentieke restaurantjes in de hand – door Jaap aan de barkeeper ontfutseld – liepen we de Passeig de Gracia op. Na nog eens aan verschillende mensen de weg te hebben gevraagd zijn we neergestreken in het eerste restaurant dat zich voordeed. We bestelden paella, en kregen voor vier man twee pannen – duidelijk één te veel. Maar daarom niet minder lekker.
Zondagochtend zijn we – een halve dag te laat – naar het stadion van FC Barcelona gegaan. Hier een beeld van Ronald Koeman, oud-pupil van papa, bewonderd. En even op het reusachtige veld gestaan natuurlijk.
Tammo 80