Tammo 80

Laat ik, in de schoolvakantie, ook eens wat vertellen over mijn werkzaamheden op de universiteit. Als AIO doe ik natuurlijk onderzoek, maar ik heb ook een onderwijsverplichting. Dit jaar begeleidde ik het werkcollege van het vak kansrekening, niet mijn favoriete vak. Als werkcollegebegeleider heb ik er veel van geleerd. Mijn studenten iets minder ben ik bang, het tentamen is niet goed gemaakt. Gelukkig ligt dat in ieder geval deels aan hunzelf, op een warme dat is het voorgekomen dat ze buiten voor het raam van het werkcollegelokaal stonden te badmintonnen (uiteraard leverde dat minpunten op op het tentamen, evenals het schrijven van mijn naam met een streepje).

Voor wat ik ook nog doe als ik even noch onderzoek, noch onderwijs doe, verwijs ik graag naar de website van mijn nieuwe kamergenoot Arthur over procrastination.

Dit jaar was het school- en volksfeest (frequente bezoekers kennen dit begrip) in Oosterhesselen. In het kort: er is een optocht met karren, een grote feesttent, en normaal ook een lichtroute door het dorp (deze ben ik niet tegengekomen). De feesttent stond op het voetbalveld van V.V. Vios, achter Gebouw 48, dat ook dienst doet als Jeugdsoos. Dit jaar was het extra feestelijk, en was er de mogelijkheid om in een echte helikopter een rondvlucht over het dorp te maken. Dit herinnerden wij ons pas toen de eerste vlucht overkwam, en we dachten wel te laat te zijn (het inschrijfformulier lag al maanden bij het oud papier). Gelukkig was het ook op het veld nog mogelijk zich in te schrijven, wat mama en ik meteen deden, terwijl Peter in Coevorden assisteerde bij de Grachtenloop.

Tijdens het lange wachten – er was een lange wachtlijst van mensen die het formulier wel hadden opgestuurd – hebben we nog naar de optocht gekeken, die dit jaar als opdracht had geen gemotoriseerd vervoer te gebruiken. Mijn buurt, het Middendorp, had dit opgelost door volwassenen karren met kindjes te laten trekken (schattige kindjes doen het altijd goed bij de jury). Onze buurt had duidelijk de mooiste inzending voor de optocht:

Een duidelijk goede tweede was ‘t Klooster, die met alle volwassenen een wild-west dansje deden:

Hoezo goede tweede? Welnu, er is natuurlijk een wedstrijdelement aan het gebeuren verbonden. In Oosterhesselen strijden de buurten om de Grote Beer, een kunstwerk dat eens per vier jaar dus van buurt kan wisselen. Onze buurt, ‘t Ende – Middendorp deed het (geheel zonder mijn hulp, ik zit immers in Utrecht) vrij goed, getuige de eindstand. Helaas heeft Het Kanaal gewonnen, maar het is toch een lelijk kunstwerk. En dat zij nou toevallig beter waren in het onderdeel hobbeltandem, nou laat ze d’r maar blij mee zijn.

Maar wat nog het leukst was van het school- en volksfeest waren de helikopterrondvluchten. Terwijl Peter vrijwilliger speelde bij de Coevorder Grachtenloop hebben mama en ik ons alsnog ingeschreven voor een helikoptervlucht. We moesten erg lang wachten, omdat de rest van het dorp zich al maanden eerder had opgegeven, maar in de tussentijd hebben wij lekker naar de optocht gekeken. Uiteindelijk zijn we om twee uur opgestegen, mama en ik en gelukkig een piloot. Ik vond ‘t eng dat je bij het instappen niet mocht zwaaien, omdat anders je hang eraf wordt gewiekt. De rest van de vlucht vond ik niet eng, maar juist erg leuk. We hebben op verzoek van mama ons huis wel vijf keer van boven gezien, maar het mooist vond ik het om de kerk recht van boven te zien, waardoor de toren ineens nog maar een klein vierkantje was. Hieronder een foto van ons huis vanuit de lucht, en voor de liefhebbers heb ik zelfs een filmpje online gezet van de landing (over het kerkhof heen, de landing was op het voetbalveld ernaast).

Hoog tijd voor een update. Ik ben namelijk een maand geleden (dat zegt iets over de verfrissingsfrequentie van dit weblog) op uitnodiging van Margaret en Coen naar Terschelling gekomen. Zij waren voor een paar weken over uit Maine (over uithoeken gesproken) en wilden niet op bezoek, dus vroegen of het bezoek dan maar langskwam. Dat wil ik natuurlijk wel. Omdat de reis anders wel erg lang zou worden, en om nog naar het afstudeerfeest van Joost in Groningen wilde…

Wacht, eerst even het verhaal van het afstudeerfeest van Joost. Joost is een goede middelbareschoolvriend, die economie heeft gestudeerd en lid is geworden van Vindicat atque polit. Het afstudeerfeest was op Vindicat, waarheen ik me met andere goede middelbareschoolvriend Arjen begaf. Normaal mogen knorren (niet-corporalen) daar natuurlijk niet naar binnen, maar nu, bij wijze van hoge uitzondering, wel. Ik weet nu ook waarom plebs er buitengehouden wordt: het stinkt er naar bier en er ligt viezigheid op de trappen. Desalniettemin was het een leuk feestje, en ik heb zelfs op het balkon gestaan en over de Grote Markt uitgekeken.

Jaap was zo goed om zijn kamer voor een nacht met mij te delen, zodat ik zaterdag vroeg richting Terschelling kon. De afspraak met Margaret was dat ik ergens gedurende hun twee weken durende verblijf zou komen en eventueel bij hun in de tent kon, maar tot een duidelijke afspraak was het niet gekomen. En gezien hun telefonische onbereikbaarheid is het überhaupt niet meer tot een duidelijke afspraak gekomen. Ik was dus erg bij toen ik ze op de laatste boot naar Terschelling toch nog te pakken kreeg. Ze zaten nog op ‘t ailand, en hoewel de tent van Margeret te klein was, kon ik gelukkig bij Willemijn in de tent. Op de boscamping heb ik gespeeld met andere vrienden van Margaret en Coen, en natuurlijk met hun zoontje Jelle. We zijn zowaar nog op een zeehondencruise geweest, waar we zowaar ook nog zeehonden hebben gespot. Mijn weekend was goed.

Op de terugweg naar het vasteland – met Margaret, Coen en Jelle, die weer naar Maine gingen – ben ik geheel door eigen schuld nog even in een netelige situatie beland waarin ik één kind en twee fietsen alleen uit het parkeerdek moest manoeuveren (zonder te weten welke fietsen). Toen ik me niet moeiteloos maar wel vlekkeloos uit deze situatie had gered, was ik stiekem best een beetje trots op mezelf. Hoewel het natuurlijk wel een ontzettend domme actie was om in deze situatie verzeild te raken natuurlijk.

Bezig met mijn ideale zaterdagbesteding belandde ik vandaag weer in de Bisschopshof. Daar zat al een oudere man op een bankje, met wie ik aan de praat raakte. Hij bleek—net als ik—aan zijn proefschrift te werken. Toen ik hem vroeg naar zijn vakgebied antwoordde hij met een zelf bedachte term: ontologica (deze term is kennelijk ook al eens door iemand anders zelf bedacht, want hij staat ook in De Nieuwe Gids uit 1893). Ik heb van hem een papiertje meegekregen met een vraagstuk om thuis nog eens over na te denken. Op het papiertje staat het volgende:

Hier moet ik inderdaad nog eens diep over nadenken, hints zijn welkom. Hij gaf zelf als hint dat in zijn ontologica leegte niet bestaat, maar niets natuurlijk wel. Sterker nog, de leegte bevat het niets. Dus.

Ik weet de naam van de man in de Bisschopshof niet, maar hij zei me dat ik het wel zou merken in de media als zijn proefschrift gepubliceerd werd. Als voorproefje heb ik al wel een van zijn stellingen gekregen:

1+0=x²

Toen ik hierop suggereerde dat x dan wel plus of min één zou zijn, was hij lichtelijk beledigd. Achter een formule gaat immers een theorie schuil. Zo schreef Einstein wel simpel op E=Mc², maar dat was (volgens mijn gespreksgenoote) ook in Einsteins tijd al een vanzelfsprekendheid. Immers, wat is energie zonder massa, en massa zonder energie. En tsja, natuurlijk zijn ze volgens de lichtsnelheid gekoppeld, want iets staat nu eenmaal stil, of het beweegt. Zo leer je nog eens wat.

De afgelopen week speelde op Fort Rhijnauwen de opera Dido & Aeneas, georganiseerd door Xynix Opera. Alex had op tijd uitgevonden dat ze vrijwilligers vroegen, in ruil voor een vrijkaartje en een T-shirt, en haalde mij ook over om één avondje te komen helpen. Op dat ene avondje heb ik kennisgemaakt met Ilse (manager) en Jelle (productieleider, eigenlijk van Tryater). Eerst heb ik met Alex de tribunes – zeshonderd stoelen! – schoongemaakt, daarna hebben we rustig programmaboekjes verkocht aan alle mensen. We mochten ook meekijken naar de voorstelling, en die was kippevelopwekkend mooi. En het was gezellig, dus ik besloot om maar wat vaker te helpen.

Vrijdag was de première. Niet helemaal vrij van rampjes, maar het publiek heeft er niet veel van gemerkt. Niet eens dat Douwe, technische man, de sleutels van de Hummer waarin Aeneas opkwam was vergeten. Jan-Jaap is als vrijwilliger bijgesprongen. Met hem heb ik vooraf fort Rhijnauwen verkend, we hebben zelfs de bunkers van binnen gezien. Erg cool.

Nog veel meer vrijwilligers die bedankt of op z’n minst genoemd moeten worden: Alex (nogmaals, met eervolle vermelding voor het opvouwen van 600 dekentjes), Mariët (met een eigen zangcarrière in de Efteling), Sira, Imre en Yo-yi, Li Chao (die nu veel meer vrijwilligerswerk wil doen), Maartje, Tomas (5 keer geweest), en Emiel (eigenlijk volgspotter, maar heeft vrijwillig parkeerder gespeeld).

Zaterdag heb ik de voorstelling overgeslagen (de enige) voor de Carmina Burana. Zondagmiddag was er een matineevoorstelling, waar – ach en wee – het vuur van Carthago haperde door de regen. De avondvoorstelling werd op het laatste moment afgelast vanwege enorme stortbuien. Ik heb aan de wachtende menigte honderden regencapes uitgedeeld, iets waarvoor het publiek me een week later nog bedankte. Met een flinke kater hebben we zondag de geluidsinstallatie enzo opgeruimd. Ik lag op tijd op bed.

De afgelopen vijf voorstellingen (donderdag tot en met zondag, met een matinee) gingen allemaal weer geweldig. Het stuk ken ik inmiddels van buiten, ik ben er proefondervindelijk achtergekomen dat ik het kan dromen. Ik heb zelfs nog wat achtergrondstudie gedaan, om met Joke (regie en dekenvouwster) lekker te kunnen discussiëren. Volgens mij komt Dido er in deze uitvoering wel wat te goed vanaf, ik vind haar in de oorspronkelijke vertellingen een stuk minder sympathiek. Joke vind ik trouwens wel erg sympathiek, net als de speelster van Dido, Ingrid. Ook heel aardig was Iris (Dido), Sinan(neke, Sorcerer), en eigenlijk alle andere spelers ook.

Met portofonen-Peter heb ik ook gezellig gekletst, en ik mocht elke dag een portofoon. Een erg leuk apparaat, het ziet er niet alleen belangrijk uit maar je kunt er ook conversaties van anderen mee beluisteren.

Nu sluit ik dit stukje bijna af zonder mijn grote vriendin van de voorstelling te noemen, Suzanne (stagaire, management-assistente). Zij was de caissière; ik heb zelfs nog een avondje bij de kassa geassisteerd. Om de mensen allemaal slechte berichten door te geven, ik voelde me net een van de slechteriken uit de opera: Destruction’s our delight, delight’s our greatest sorrow. Ik vond het toch heerlijk om wat nuttig en leuk werk bij de opera te kunnen verrichten, en zo ook een kijkje achter de schermen (voor zover aanwezig) te krijgen. Xynix, in het bijzonder Ilse en Suzanne, hiervoor hartelijk bedankt!

Maar eens een keertje wat reclame voor Tammo Tamminga, een Groninger zanger die het Gronings niet al te machtig is (dat schijnt, en over al dan niet machtig zijn van het zingen weet ik niks). Je kunt op z’n website wel coole liedjes downloaden, een paar filmpjes kijken, en proberen de foto die ik hiernaast zet in de originele context te vinden. Veel plezier ermee.

Gisteravond ben ik met Arthur naar een uitvoering van de Carmina Burana van Carl Orff geweest. Tot mijn grote verbazing zag ik in het programmaboekje een collega (zelfs ex-werkgever) van me staan, als alt-soliste. Verder bleken ook een paar collega-studenten onder de uitvoerenden te zitten.

Ik heb tijdens de uitvoering druk zitten meelezen in de tekst, en ik begreep gelukkig een groot deel zonder vertaling. Ik vond het een bijzonder geestig stuk, en heb soms m’n lachen even moeten bedwingen. De muziek vind ik lekker pompeus. Wel een beetje jammer dat je dat allemaal niet mag zeggen omdat er een of andere nazi-associatie aan dit stuk kleeft.

Ik vond vorige week op de printer een puzzeltje. Geprint door Rogier, maar ik voelde me niet heel bezwaard om even een kopietje te maken. Na een half uurtje puzzelen had ik de oplossing gevonden van mijn eerste Sudoku-puzzel. Een erg leuk tijdverdrijf (alsof ik dat nodig had). Eergisteren verscheen op VersionTracker ineens een programma genaamd MacSudoku. Dat heb ik voor de grap maar ‘ns gedownload, en het werkt haast prettiger dan pen en papier. Probleempje is alleen dat je er eigenlijk voor moet betalen, en daar heb ik niet zo’n zin in – al was het alleen maar omdat het programma nog niet af is. Daarom heb ik als deal vandaag het programma vertaald in het Nederlands. Als dank daarvoor heb ik een gratis licentie gekregen. Hoezee.

Mailtje van Jan-Jaap, die gisteren mee zou gaan naar Einstein en Picasso in de Stadsschouwburg, maar toch andere verplichtingen had:

Grappig genoeg heb ik gisteren toch nog m’n eigen portie toneelspel

toch een toeschouwer :-)

Ik las net voor de grap weer eens mijn vaste forum op MacOSX.nl. Daar heb ik tot een half jaar geleden (plusminus) vrij veel tijd doorgebracht, om allemaal nieuwe dingen over m’n toen nog nieuwe Apple te leren. Onvermijdelijk daarbij is het om daarbij ook nieuwe mensen te leren kennen, van wie sommigen erg aardig zijn. Een goed voorbeeld is MacLoesje (dat is een nickname). Toen ik vandaag weer eens op het forum keek, zag ik dat zij en LytsTomke een baby hebben gekregen, Bente. Het leek me wel een geschikt medium om ze hiermee per internet van harte te feliciteren. Onder andere bij dezen: gefeliciteerd!