Tammo 80

Veels te veel gedaan vandaag. Ik wilde eigenlijk alleen naar de MacOSX.nl summer meeting, maar toen ik vanochtend op MacFreak.nl las dat er een typografische wandeling door Utrecht zou zijn, leek me dat ook wel leuk. Onderweg daarnaartoe belde Guido, of ik mee wilde naar de Culturele Zondag, namelijk het Uitfeest. Ik heb eerst even het boekje van de wandeling opgehaald (die loop ik later nog wel eens), en ben daarna naar Guido gegaan om samen ons Uit-programma samen te stellen. We kwamen erachter dat er veel te veel te doen was, en allemaal leuke dingen. Toch hebben we snel een keuze gemaakt. Eerst naar een acrobatiekdemonstratie in de bibliotheek, waaraan ik nog heel even heb meegedaan. Woensdag is een proefles, waar ik ook even ga kijken.

Hierna zijn we naar het Domplein gelopen, waar we een handtekening hebben gezet voor het behouden van NPS. Ook was er een swing-demonstratie, heel cool allemaal. Ook kon je op ‘t Domplein een kopje koffie met een boekje erbij kopen, zie het vorige bericht.

Vervolgens het belangrijkste onderdeel (na een korte tussenstop bij BAK): Tien voor Taal. Er werd gestreden tussen twee teams, de Belgen tegen de Nederlanders natuurlijk. Guido en ik hebben in het publiek op een bierviltje meegeschreven, en na afloop hadden we samen meer punten dan het—natuurlijk winnende—Belgische team!

De MacOSX-borrel, waar ik nog even snel heengegaan ben, was gezellig, hoewel wel wat kort—voor mij althans. Om kwart over vier was er namelijk al een klein optredentje van Amuze, waar ik Guido weer trof. We hebben even gekeken, maar zonder Peter was het toch niet zo leuk als anders. Guido ging op dit punt naar huis.

Waarna ik met Sira (inmiddels ergens getroffen) naar ZIMIHC ging (dat staat voor Zat Ik Maar In Hoog Catharijne. Op Remy na was de hele Tsjechië-ploeg hier, oude Jan omdat hij net een optreden had gegeven. Na nog een (leuk!) theatervoorproefje hier, en een ijsje bij Roberto, ben ik naar huis gegaan om (lekkere!) lasagne te maken.

En of dat voor een dag nog niet genoeg was: vanavond was er een drijf-in-première aan de gracht van de film Joyride. En Georgina Verbaan zou ook komen, dus het was tjokvol. Na een kwartiertje film kijken ben ik naar huis gegaan; misschien download ik de rest van de film nog wel eens. Misschien ook niet.

Een conclusie misschien? Leve de culturele zondag!

Net ontdekt: een stripje, uitgegeven door het Kaasschaafcollectief, getiteld Lavaman (nummer 9). Met een erg leuk stripje:

Vanavond ben ik met Guido naar Rinse en Mirianne geweest. De vorige keer zouden we een film kijken, Un long dimanche de fiançailles, en dat hebben we dit keer gedaan. Ik vond het een mooie film, en zeker op een breedbeeld-tv als die van Rinse is het een mooie ervaring die te zien. De bioscoopervaring werd compleet gemaakt door ritselende koekjes. Koekjes die we van Rinse en Mirianne kregen trouwens, ze waren nog zo beledigd dat ik de vorige keer zelf koekjes had meegenomen dat ik m’n eigen voorraad maar in m’n tas heb laten zitten. Tijdens de pauze ben ik helemaal op de hoogte gebracht van de routes van lijn 6 en 7 in Amersfoort, ze rijden in een soort 8. Voor vragen hierover verwijs ik lezers graag door naar Rinse.

Ik heb de film The Discovery of Heaven nog eens gekeken. Een mooie film, naar een mooi boek. Leuk vond ik het ook om naar het commentaar van de regisseur, Jeroen Krabbé, en de producer, Ate de Jong. Een stukje zinvolle informatie daaruit. Over een scène waar iemand de cijfers 31415 op haar arm heeft staan:

(Krabbé) En trouwens het nummer op haar arm, dat is het getal π, dat komt rechtstreeks uit het boek van Harry.

(De Jong) Als je het optelt bij elkaar, alle getallen.

(Krabbé) Ja, dat is het getal pi.

Moet ik hier nu echt uit concluderen dat zij denken dat de omtrek van een cirkel 14 maal zijn diameter bedraagt? Misschien moet ik me er ook maar niet druk over maken, ieder z’n stiel.

Vandaag begint officieel collegejaar 2005-2006; veel succes en plezier allemaal!

Aan de eigenaar van deze fiets:

Utrecht, 31 augustus 2005

P.S. Als ik uw fiets nog eens aan de mijne aantref, zal ik hem losknippen

Aan de eigenaar van deze fiets getypte brief

Geachte T.J. Dijkema, Mijn Grote excuses voor al het ongemak van mijn actie. Ik dacht dat de fiets van een huisgenoot was. Mijn oprechte excuses. Met vriendelijke groet, …

Bijlagen: een Merci’tje, een flyer voor een helderziende, medium, astroloog, magnetiseur met gaven van zijn grootvader.

Tot slot nog een bijdrage van Arthur (van Toon Hermans):

Twee fietsen lagen in het gras,

hun stangen omhelsden elkaar.

Even verder op lag het vrijende paar.

Een agent komt langs en ziet ze,

en denkt “Dat zijn vast die van die twee fietsen.”

Vandaag heeft de ontplopper in mij zich ontpopt. De gootsteen van de badkamer zat al tijden verstopt (terwijl ik ‘m nog nooit gebruikt heb, ik heb een eigen wasbak). Voor maar € 1,99 heb ik bij de Gamma een ontplopper gekocht. Aan die kleine investering heb ik zeker wel een groot geluksgevoel overgehouden. Na een paar mislukte probeersels zei de wasbak ineens plop en toen liep alles weer door als een trein. Geweldig!

Gisteren een feestje bij Carolien (housewarming / verjaardag / ondertrouw). Toen ik fashionably late binnenkwam, ving ik nog net op “Is het ‘m? Ja dat is ‘m! terwijl men mij verwachtingsvol aankeek. De eerste die wat zei was Igmar: “Jij bent van de andere link!”. Het bleek dat men mij al kende omdat op de pagina van Carolien een link naar mijn weblog staat (de andere link is van Igmar). Hier had ik geen rekening mee gehouden, meteen was al mijn gespreksstof voor de avond weg (dat hadden ze al gelezen) en ook mijn cadeautje, een i-Top kwam amper als een verrassing. Zo moet het dus voelen om bekende Nederlander te zijn.

Een theorie van Sander over het fenomeen weblog: er zijn mensen die willen schrijven, en mensen die willen lezen. Daartussenin zit een buffer, de uitgeverijen. Die bepalen of wat de eerste categorie wil schrijven voor de tweede categorie leuk is om te lezen, en publiceert alleen wat leuk is. Hierdoor krijg je dus (?) gegarandeerd leuk leesvoer. Mijn tegentheorie is dat mensen zelf mogen weten wat ze lezen. Maar voor wie zelfs dit nog leest nog wel een hint: lees ook eens een boek!

Laat ik eens een fascinerend stukje over m’n werk schrijven. Deze week heb ik enkele uren besteed aan de letter m en de letter n. Het is algemeen bekend dat de m voor de n komt in het alfabet. Desalniettemin zitten ze in mijn hoofd andersom. Ik heb het liever over n bij m dan over m bij n. Dat is me tijdens m’n studie al eens flink opgebroken toen ik een Cholesky decompositie van een matrix helemaal had geprogrammeerd met de m en n verkeerd om. Op zich maakt dat natuurlijk niet uit, maar zodra je erover begint na te denken gaat het gegarandeerd mis. Zo ook met mijn Cholesky decompositie.

Deze week bleek dat ook een van mijn collega’s deze fout heeft gemaakt. Uit voorzorg heb ik daarom grofweg 60 m-en in n-en vervangen en vice versa. Bijzonder inspirerend werk. Mijn theorie is dat de verwisseling komt doordat de n minder poten heeft dan de m en dat ons hoofd ordent op aantal pootjes.

Update: Als tussendoortje heb ik ook eens uitgezocht hoe het zit met em en en. Dat zijn twee streepjes—gedachtestreepjes—die in veel tekstverwerkers (bijvoorbeeld Word 97–2005) verkeerd worden gezet. Zie in de vorige zin meteen hun verschil.

Voor de derde keer hebben we afgelopen weekend gekampeerd in Drenthe (zie ook de eerste en tweede keer). We hebben inmiddels aardig wat routine opgebouwd met betrekking tot de voorbereiding, en de reis naar Drenthe verliep – op een vergeten ontbijttas na – vlekkeloos. Die opgebouwde routine gold helaas niet voor het opzetten van de tent. We kwamen in het donker aan, en Hanne had een nieuw model tent geleend. Een uitdaging dus. Na een half uur kwamen we erachter dat het toch hetzelfde model als vorig jaar was, maar toch duurde het daarna nog zeker een uur voor het ding stond – als een druif, volgens Hanne. Gelukkig had Alex z’n elektrische luchtbedopblazer mee, zodat we allemaal redelijk snel konden gaan slapen.

Zaterdag hebben we lekker genikst. Peter en Alex hebben een maaltijd bereid, Afrikaanse kip, en de voorbereidingen daarvoor hebben de hele dag geduurd. Eerst boodschappen doen in Dalen (klompen kopen voor Carolien), theedrinken bij papa, en daarna het koken zelf. Een groot deel van de voorbereidingstijd ging ook zitten in Peters cheesecake, met op papier een bereidingstijd van 10 uur. Het smaakte uitstekend.

Zondag zijn we in de bus met buschauffeuse mama naar het maïsdoolhof in Erm geweest (luister zeker even naar hun commercial – al is het alleen maar om bandbreedte op te eten). Bij de entree werd gevraagd in hoeveel groepen we gingen, en omdat we dat nog niet hadden besloten – voorbereiding van niks natuurlijk – hebben we maar drie wedstrijdformuliertjes meegenomen. De doolhoven waren overwegend makkelijk, maar je kan natuurlijk moeilijk verwachten dat ze zo’n maïsveld inrichten voor een stel gediplomeerd wiskundigen. We waren er al bij de ingang achter dat het antwoord van de puzzel popcorn was, wat weinig te raden overliet voor de beloofde verrassing bij de uitgang. Eenmaal daar (dat duurde toch nog vrij lang, dus we lustten wel wat) bleek dat je per per wedstrijdformulier een beetje popcorn kreeg. En dus niet per entreebewijs á vier euro. Mama en Carolien hebben nog even hun beklag gedaan over dit groot onrecht, en toen zijn we zonder popcorn naar huis gegaan. (Inmiddels is mama met haar zomerschool nog een keer geweest, en ze hadden vast 20 gekopieerde formulieren meegenomen, voor iedereen één.)

‘s Avonds hebben we gegeten bij de pizzeria in Meppen, met zijn onovertroffen wachttijden. Sorry voor m’n negatieve insteek, maar Alex zei zelf dat de fantasia del cuoco hier niet echt fantasierijk was: hij heeft hem met een tonijnsalada opgeluikt tot fantasia di Alex.

In colonne zijn we alle huizen in Utrecht langsgereden om iedereen thuis te brengen, waar we nu al een week nadenken hoe we dit weekend volgend jaar ooit kunnen overtreffen.