Tammo 80

Laatst fietste ik door de Kanaalstraat, en wilde een medeweggebruiker (ook een fietser) inhalen. Hij liet mij echter niet passeren en accellereerde flink. Hij verwachtte misschien dat dat mij van mijn inhaalpoging zou weerhouden. Mis dus. Tegen het eind van de Kanaalstraat was de strijd wel beslecht, ik won met een halve fietslengte.

Gisteren ging de reis naar Eindhoven per openbaar vervoer een hoop langzamer. Ik was nog net op tijd om de juiste trein te halen, ware het niet dat de jongeman van de fietsenstalling eerst nog een stel toeristen uitgebreid vertelde waar ze een leuke fietstocht konden maken. Ik heb natuurlijk netjes op mijn beurt gewacht. De trein kon ik nog net uitzwaaien. Eenmaal in Eindhoven vergat de buschauffeur mij de halte aan te kondigen, waardoor ik in de bus moest blijven tot hij zijn rondje (via Waalre) had afgemaakt. Totale vertraging door gebrek aan assertiviteit: 1 uur.

Alweer een tijdje terug ben ik meegeweest op de PhDays 2006, die ik ook zelf mede-georganiseerd had. Doel van de reis: bevorderen van de sociale contacten tussen AiO’s in de numerieke wiskunde uit Nederland en België. Volgens de traditie voerde de reis dit jaar naar België, en onze Vlaamse co-organisatoren hadden een mooi afgelegen huis in de Ardennen gevonden. De activiteit van het weekend (die we erg geheim hielden, behalve dat we ‘m per ongeluk op een Wiki-pagina openbaar hadden gemaakt): Paintball!

Bovendien had Arthur alle ingrediënten voor een vijfkamp meegenomen, bestaande uit familieski’s, zakloopzakken, een touwtrektouw, doelpaaltjes, en waterdraagbekertjes. De laatste activiteit is geschrapt, omdat bij erge regen de traagste ploeg juist zou winnen.

Zoals aan de foto hiernaast is te zien, is mijn paintballavontuur niet erg goed afgelopen. Ik gleed op een spekglad stukje Ardennen uit, en toen ik me vastgreep aan een boompje, hield ik mijn hand wel goed vast, maar m’n schouder weigerde m’n arm aan de rest van m’n lichaam vast te laten zitten (in jargon: luxatie). Gevolg was dat m’n schouders door twee stoere verplegers weer in de kom getrokken moest worden.

Voordeel voor mij is wel dat ik u nu weer een mooi beeldje van The Inner Me kan presenteren.

Sinds een tijdje drink ik weer volop koffie. We hebben namelijk een koffie-apparaat op de Uithof ontdekt met heel lekkere en betaalbare koffie (ik zeg natuurlijk niet waar). De instellingen zijn logisch, je kunt kiezen voor koffie, met suiker en/of melk, espresso met suiker en/of melk, cappuccino, Wiener melange, café au lait, café choco, chocolade en chocolade deluxe. De prijzen zijn een stuk minder logisch: een kopje koffie kost 30 cent, maar koffie met melk maar 2 cent. Chocolade kost 45 cent, choco deluxe kost 14 cent. Als een stel wiskundigen hebben Vincent, Maarten, Charlene en ik vanmiddag het systeem ontrafeld. Het is duidelijk hoe het systeem zit, maar nog onduidelijk is waarom het zo is. Zie het onderstaande schema:

Update: Omdat Arthur en mama het bovenstaande schema allebei niet begrepen, een korte toelichting. De zwarte koffie kost dus 30 cent, terwijl koffie met melk maar 2 cent kost. Er zit dus duidelijk een programmeerfout in het apparaat, en als je even naar het schema tuurt zie je wel welke.

Update (26 maart 2007): Er zit een fout in het foute systeem. Vincent kwam er onlangs achter dat de café au lait niet 11 cent kost, zoals in bovenstaand schema staat aangegeven, maar 10 cent.

Was ik toch bijna het hoogtepunt van m’n bezoek aan Turijn vergeten: we hebben net met z’n allen het geboortehuis van Luigi Lagrange (groot wiskundige) bezichtigd. Op dat huis is aan de buitenkant een plaquette aangebracht met daarop de tekst:

GIUSEPPE LUIGI LAGRANGE

PER DECRETO DEL COMUNE

Vertaling: Joseph Louis Lagrange is geboren in dit huis op 25 januari 1736 bij besluit van de gemeente.

Momenteel zit ik in Turijn. Ik ben daar in functie – als wiskundige kom je nog eens ergens. Er is hier een bijeenkomst in het kader van het project waaraan ik deels verbonden ben. Gantumur is ook mee, hij heeft vandaag een inzichtrijk praatje gegeven.

Naast het wiskundige aspect heb ik ook nog even tijd gevonden om de stad te bekijken. Er staan hier, zoals in heel Italië, heel veel mooie oude gebouwen. En heel veel dragen de naam van Vittorio Emanuele II. Ik ben heel blij dat ik nog best een beetje Italiaans praat, want het Engels van Giovanni Modaal is nogal slecht. In een overmoedige bui heb ik zelfs een Italiaans boek gekocht. Ik vroeg naar een makkelijk boekje, en kreeg toen iets uit de Italiaanse versie van de Jonge Lijsters. Jammer alleen dat het een vertaling uit het Engels is, met als voetnoten dingen als: pinte: la pinta è un particolare bicchiere da birra che corrisponde a poco meno di mezzo litro. Zo leer je nog eens wat.

Morgenochtend is eerst het praatje van Gabriela, waarvoor ze nogal zenuwachtig is. Daarna haasten we ons naar het vliegveld in Milaan (we zijn gekomen via Genua, te laat geboekt), om morgenavond weer thuis aan te komen.

Laatste opmerking: het eten in Italië is heerlijk, maar veel. Tijdens de lunch een primo, secondo en een dolce (gevolgd door een caffè), bij de avondmaaltijd gerust nog een keer dit alles. Maar wel lekker!

Ik druk snel op Verstuur voordat de buren van het hotel doorhebben dat ik op hun internetverbinding meelift. Tot gauw.

Het is over, het is gebeurd, het doek is gevallen voor de sotternieën. Na drie geslaagde opvoeringen hoef ik voorlopig geen rauwe uien of hele ontbijtkoeken meer te eten, word ik voorlopig niet meer geslagen en geschopt, en hoef ik voorlopig geen wc-potten meer te tillen. En ik mag voorlopig niet meer met getrouwde vrouwen achter het gordijn verdwijnen…

De kluchten waren voor mij een groot succes, in ieder geval ik heb me kostelijk vermaakt. En volgens mij het publiek grotendeels ook. Het zal even afkicken worden, voortaan mag ik alleen nog maar wiskundige spelen.

Veel van jullie – lezers – zijn komen kijken, waarvoor hartelijk dank! Het was een feestje om jullie allemaal weer even te zien.

Er staan trouwens foto’s online, gemaakt door Arthur.

Dames en heren, ik heb net de laatste repetitie achter me van de kluchten, en het komt goed! Met een leuk lampje erop ziet het er al een stuk beter uit dan de vorige keer, en ook wat steviger geluid eronder doet de kluchten goed. Mariëlle moest er zelfs nog om lachen, zelfs hoewel ze ze al minstens twintig keer gezien heeft. Wat kan ik nog meer zeggen om te zorgen dat iedereen komt???

Met dank aan Jan-Jaap voor de tip: vannacht is de tijd 01:02.03 04/05/06 (op z’n Amerikaans genoteerd, in de Nederlandse notatie krijgen we dit verschijnsel volgende maand). Lijkt me een feestje waard.

Op het Neude staat een frietcowboy. Ik was er zondag al langsgefietst en erg enthousiast geraakt. Woensdag ben ik gezwicht en heb ik m’n eigen patat geschoten. Nergens vind je zulke verse patat als bij de frietcowboy. Er worden aardappels geladen in z’n luchtbucks, en 5 meter verder staat een strakgespannen rooster, met een frituurpan erachter. Het werkt! Als je de trekker overhaalt schiet de aardappel door het rooster, wordt-ie in frietjes gesneden en valt in de frituur. En geen patat is natuurlijk lekkerder dan zelfgeschoten patat.

Ik heb van Brenda een poffertjespan gekregen. En ik kan nu zelf poffertjes bakken! In ieder geval met hulp van Sira. De pan past niet helemaal op ‘t fornuis, hij moet scheef op het pitje staan. Dat heeft wel tot gevolg dat de poffertjes aan de zijkant niet zo heel bruin worden, maar door goed teamwork kan je toch nog lekkere poffertjes bakken. We hebben steeds tijdens het omdraaien van de poffertjes ook de poffertjes aan de linker- en rechterkant verwisseld. Later bedacht ik dat we ook de pan hadden kunnen draaien, maar dat is natuurlijk lang niet zo’n uitdaging.