Tammo 80

Terwijl ik gisteren, met hulp van Sira, in de tuin bezig was (ik heb – met hulp – een stoeprandje 3 centimeter omhoog verplaatst) hoorde ik een van de buren pianospelen. Hij speelde een liedje dat ik herkende uit Les Triplettes de Belleville, maar ik kon de titel nergens vinden. Daarom heb ik het huis van de pianospelende buurman achterhaald (dat was ingewikkeld; ik wist alleen de achterkant van het huis op het gehoor te vinden), en heb ik bij hem aangebeld. Toen ik vroeg of hij aan het pianospelen was schrok hij een beetje, maar ik heb uitgelegd dat ik er vooral geen last van had. Daarop antwoordde hij vriendelijk wat hij aan het spelen was: de Prelude nr. 2 in C-klein (BWV 847) uit Das Wohltemperierte Klavier van Bach. Dus nu ben ik Bach-fan (al is het voor een dag, zeg maar een dag-Bach-fan).

Verder nieuws van gisteren: ik heb de kat van de buren uit de boom gered, er kwam een zielig vogeltje buurten in de tuin, en de kat van de buren heeft het zielige vogeltje doodgemaakt. Een ander vogeltje strafte ons voor onze onoplettendheid door in de dakgoot boven de etenstafel te gaan badderen. En we hebben een begin gemaakt met de heerlijke chocolaatjes die ik van Liefke had gekregen – zie de foto. Verder was ik de muzikale botenparade gelukkig vergeten en hebben we de film Les Invasions Barbares gezien: een hartelijke aanrader.

Al met al, een bijna ideale zondag.

Zaterdag ben ik naar de officiële CD-presentatie geweest van de tweede CD van Put, de band van Paul, Jan en Jan. De presentatie was op Sandwijck, waar wel eens vaker feesten zijn. Nu was er dus een CD-presentatie, waarvoor de hele woonkamer was ingericht als zaal, met 50 stoelen ofzo. Na een videoclip en een heus diepte-interview volgde het Put-bingospel, dat gespeeld werd met letters. Ik had op mijn kaart ‘paul’ ingevuld, en heb daarmee de eerste prijs gewonnen: de officiële eerste in roulatie gebrachte CD “Put Hei”. Jazeker, dat is iets om jaloers op te zijn. Eindelijk win ik eens iets met bingo, en word ik niet beticht van valsspelen (ik heb wel heel hard geroepen dat ik nog een L nodig had, maar daar vroeg presentator Jan ook naar).

Na afloop werd er nog gedanst—op andere muziek—maar daar heb ik even niet aan meegedaan. Wel aan de workshop stuuterboinken natuurlijk, onder het motto uit je dak gaan is een must!

Eindelijk is het zover: m’n zusje Lotte kan blokfluit spelen. Nou ja… Bij haar eerste lessen algemene muzikale vorming heeft ze geleerd om één liedje te spelen: Mieke hou je vast. Het grote voordeel bij het leren van dit liedje is dat er maar drie noten in voorkomen. Na een middag oefenen kon ik ‘s avonds met Lotte een heus concert geven: ik op de piano en zij op de fluit. Voordat we op tournee gaan, breiden we eerst ons repertoire uit met Vader Jacob en Hoedje van papier.

In het kader van het Festival Mooie Woorden was er gisteravond in Tivoli een hommage aan Herman van Veen, die dit jaar 60 werd, en al 40 jaar artiest is. Allerlei Utrechtse bands waren gevraagd een nummer van hem te coveren. Dat heeft-ie geweten: het nummer Hilversum 3 werd headbangend uitgevoerd. Alle muziek is online na te luisteren, erg aan te raden. Met dank aan Arthur voor de uitnodiging, Remy voor een lekker biertje, en 3 voor 12 Utrecht voor de organisatie.

Mijn lieve zusje Lotte vertelde me op haar verjaardag (ze is al acht!) dat ze op muziekles zit. Daar heeft ze geleerd het ritme van liedjes mee te klappen. Ze deed dit voor bij het liedje over Vader Jacob. Met dit in mijn achterhoofd, en m’n oordopjes links en rechts in m’n hoofd, zat ik op de terugweg in de trein mee te tikken op Doe Maar. Natuurlijk tik ik, als gevorderde, mee op de afterbeat. Als uitdaging voor mezelf bedacht ik om intussen Vader Jacob te neuriën met de hele tel op mijn meetikjes. Mij is het niet gelukt, wie kan het wel? Als dit lukt, probeer het dan ook eens met dit liedje.

Gaylord en de rakkers is niet meer. De band heeft gisteravond met een spetterend concert afscheid genomen. En ik was erbij! In de Crea in Amsterdam was er een zaal gewijd aan dit afscheid en die zaal was stampensvol. Dat kan te maken gehad hebben met het gratis bier. Van half elf tot zeker twee uur speelde de band de spetters van de hemel met covers van sterren als meneer Kaktus, Kinderen voor Kinderen, Les Poppys, en de Backstreet Boys. Zeer geslaagd, zeker met het gezellige gezelschap dat ik mee had (de Tsjechiëclub excl. Sira en ook excl. Remy, want die speelde in de band). We hebben op de terugweg naar Utrecht nog wat gejamd op straat, met een trompet, een tamboerijn en een blikje. Als Gaylord weer bij elkaar komt, komt dan allen!

Ik zat net even te luisteren naar mijn favoriete radioprogramma, Spijkers met Koppen. Tot mijn grote verrassing was er op het einde een interview met Rooie Rinus en Pé Daalemmer! Ze zongen zelfs nog een liedje, de Hoornse Plas. Groot fan als ik ben, ben ik meteen naar buiten gerend om naar ‘t centrum te komen (wat niet meevalt zonder fiets).

Gewapend met een ansichtkaart liep ik vanuit de bus naar de Florin, waar het programma wordt opgenomen. Onderweg kwam ik Carrie nog tegen, maar haar handtekening hoefde ik niet (haar column van vandaag vond ik niet leuk). Ook Felix Mörders (Meurders, dank aan Arthur) en Jan-Jaap van der Wal hebben hun krabbel niet hoeven zetten, want toen ik de Florin binnenliep zag ik meteen Pé (Peter de Haan) lopen. Hij zette graag z’n handtekeing, blij dat er toch nog een fan kwam (het publiek kende ze niet, en verstond ook de tekst niet, dus bleef akelig apatisch). Ook van Rinus (Frank den Hollander) heeft me een handtekening gegeven, zodat ik nu in het bezit ben van een collector’s item!

Oh wat ben ik blij met radio 2. Niet alleen omdat ze me de DVD van Rot Steward hebben gestuurd (op zich best een leuk concert, om één keer te kijken), maar vooral voor de programma’s op zaterdagmiddag. Te beginnen met Spijkers met koppen, met leuk cabaret en serieuze mensen die ook vaak om te lachen zijn, en daarna Goudmijn.

In dat laatste programma zat vandaag het gedicht Vier uur ‘s morgens van Annie M.G. Schmidt, ik denk door haarzelf voorgelezen. Op dit gedicht zit vast nog copyright, dus ik zet er alleen een linkje naartoe. Maar in het gedicht wordt verwezen naar een gedicht van Willem Kloos, en volgens mij zijn zijn gedichten inmiddels wel vrij over te typen. Nou vooruit, daar gaat-ie dan:

Ik ween om bloemen in de knop gebroken

Ik ween om bloemen in de knop gebroken

En vóór den uchtend van haar bloei vergaan,

Ik ween om liefde die niet is ontloken,

En om mijn harte dat niet werd verstaan.

Gij kwaamt, en ‘k wist—gij zijt weer heengegaan…

Ik heb het nauw gezien, geen woord gesproken:

Ik zat weer roerloos nà die korten waan

In de eeuwge schaduw van mijn smart gedoken:

Zo als een vogel in den stillen nacht

Op éés ontwaakt, omdat de hemel gloeit,

En denkt, ‘t is dag, en heft het kopje en fluit,

Maar eer ‘t zijn vaakrige oogjes gans ontsluit,

Is het weer donker, en slechts droevig vloeit

Door ‘t sluimerend geblaarte een zwakke klacht.

Wat een stakker, die Willem Kloos. En dat nog wel terwijl het lente aan het worden is en langs de Vecht – of een andere sloot – de sneeuwklokjes bloeien (zelf gezien)!

Mijn gastheer nodigde me uit om een concert van de Philadelphia Singers bij te wonen. Dit aanbod nam ik natuurlijk graag aan, zelfs al ben ik niet zo goed op de hoogte van klassieke muziek. Het concert van gisteravond was getiteld: “Renaissance Glories”, en met een omschrijving als “Transport yourself to an oasis of sonic calm and let the glorious sounds of the Renaissance wash over you” deed het mij niet erg professioneel aan. Het tegendeel was waar!

Een groep van 16 professionele zangers bracht 6 werken ten gehore, waaronder twee complete missen. Overeenkomst tussen deze stukken was, behalve hun periode, de counterpoint (in het Nederlands contrapunt, bedankt Alex), een muziekstijl waarin een paar stemmen verschillende melodieën zingen. Omdat ik al verwachtte dat dit voor mij niet makkelijk te volgen zou zijn, heb ik spiekbriefjes uitgeprint van If ye love me, O magnum mysterium en Vidi aquam. Deze hielpen een hoop bij het volgen van de muziek, deze truuk ga ik eens vaker toepassen. Bovendien kan de geachte lezer, als hij bladmuziek kan lezen, de muziek die ik gisteren gehoord heb reconstrueren. Dat hij het niveau van giseravond zal benaderen is wel hoogst onwaarschijnlijk.

Dit concert vond plaats in de kerk van de heilige drie-eenheid, midden in Philadelphia. Het was nog een forse uitdaging om daar met de auto te komen, maar uiteindelijk waren we er toch maar vijf minuten te laat (waardoor ik “If ye love me” heb gemist).

Van een bijzonder genereuze dame op een forum heb ik vanmiddag een MP3 van de Czardas van Monti gevonden. Het is een geweldig nummer, en ik ben vast van plan het ook te leren spelen op accordeon. De muziek daarvoor heb ik al eens van m’n accordeonleraar meneer Van der Wulp gekregen, nadat wijlen mijn accordeonleraar meneer Van Rijnberk mij opgedragen had dit stuk eens te leren spelen. Op papier ziet het er niet zo leuk uit, maar het klinkt des te beter. Het zal me de nodige tijd kosten om het te leren, maar daarna zal ik dan toch echt de Czardas van Monti kunnen. Bedankt Loesje!