Tammo 80

Ik heb geen tv. Normaal heb ik daar weinig problemen mee, maar gisteren waren Sascha en Jeroen op bezoek, en Sascha wilde erg graag voetbal kijken. Omdat het kijken op internet maar één beeldje per seconde opleverde, en ik het niet helemaal gepast vond om met vier man ergens onverwacht op bezoek te komen, zijn we met z’n vieren naar café De Windhoek om de hoek gegaan. Daar was nog een eersterangs plaatsje voor ons vrij, en we hebben in een sfeervolle entourage de klinkende overwinning gevierd (ik probeer een stijl te imiteren, maar dat lukt niet al te best). Ik ben benieuwd of Sascha nog zo enthousiast is als Nederland komende zaterdag het Russische team in mootjes hakt. (Voetbal brengt het beste in mensen boven.)

Dit bericht had ik ongeveer een jaar geleden willen typen, maar toen is het er (volgens mij) niet van gekomen. In Brenda’s oude huis was de elektriciteit door de huisbaas zelf aangelegd. In het trappenhuis was er een wat typische schakeling, die ik door proberen heb uitgevogeld. Boven en onder aan de trap zat een lichtschakelaar, die allebei de lamp in het trappenhuis bedienden. Een typische schakeling hiervoor lijkt mij de hotelschakeling, zoals hieronder is te proberen.

Bij het aanleggen was echter iets mis gegaan, en daardoor is het de volgende schakeling geworden:

Gevolg is dat het knap lastig is om het licht uit te doen als het eenmaal aan staat.

Eergisteren ben ik naar De Laatste Show van Amuze geweest. Deze musical, geïnspireerd op A prairie home companion, ging over de laatste uitzending van een lokaal country-radiostation. Dit leverde mooie nummers op, bijvoorbeeld van de DeZurik sisters, een stel jodelende countryzangeresjes. Maar ook bijvoorbeeld het nummer “16 tons” van Tennessee Ernie Ford. Net als eerdere shows van Amuze was deze show erg leuk om naar te kijken, ook om de leuke lokatie (een anti-kraakhal in Overvecht). Deze voorstelling was wat mij betreft de leukste van Amuze tot dusver (ik heb nu zeven voorstellingen gezien), en daarom ben ik gisteravond meteen nog een keer gaan kijken, nu met Brenda. Zij vond het gelukkig ook leuk, het Joop-van-den-Endegehalte was niet te hoog (daarom noemt Amuze het zelf ook liever muziektheater).

Na afloop zijn we met een clubje (Guido, Virpi, Peter en Natascha) nog even naar het Midzomergrachtfestival gegaan, waar we nog tot redelijk diep in de nacht in een overwegend foute homotent gezeten. Leuk om een (één) keer geweest te zijn.

Toen ik net met Brenda een brief aan het posten was, kwamen we op het idee om eens een eindje te gaan fietsen. En toen we toch bij Fouke en Carolien langsfietsten, leek het ons een experiment waard om erachter te komen hoe zij zouden reageren als we tijdens het voetbal onverwacht op visite kwamen (tijdens dat soort experimenten leer je je echte vrienden kennen). Ze vonden het gelukkig niet heel erg, en er waren zelfs Pringles in huis. We mogen wel zeggen dat de stemming er goed in zat. Mede daardoor heeft Nederland, met aan de leiding mijn oud-buurtgenoot Marco van Basten, met een bijna (maar net niet) vernederende overwinning gewonnen. Op de terugweg bleek de Amsterdamsestraatweg volledig op z’n kop te staan, er was zelfs met mijn nieuwe bel geen doorkomen aan.

We beraden ons nog op waar we de volgende wedstrijd gaan kijken.

Zoals uit te rekenen is op mijn Datumrekenmachine ben ik vandaag precies 10000 (zegge: tienduizend) dagen oud. Dat wordt natuurlijk nog eens gevierd met een feestje, maar om te beginnen ga ik nu meteen taart halen om te trakteren. Mocht je die missen, dan is er natuurlijk altijd morgen mijn tienduizendeerste verdagdag nog. En er zijn natuurlijk altijd bijzondere verdagdagen te bedenken, zoals het verhaal over 1729 illustreert.

Als je deze 10000ste verdagdag mist (of door de poststaking geen kaartje hebt kunnen sturen), dan is er morgen mijn 10001e verdagdag nog. En het is natuurlijk nog het hele jaar mijn 10000e verdagjaar!

Vandaag heb ik een nieuwe fiets gekocht. Mijn oude fiets, die gestolen en weer teruggevonden is, is inmiddels kapot: de achterlagers hebben het begeven en de stuurpen zit los. Waarschijnlijk is hij niet netjes behandeld door degene die hem anderhalf jaar onrechtmatig heeft bereden. Maar daar zet ik me, na vier jaar gewoon overheen, en ik heb, via het fietsenplan, een nieuwe Sparta Pick-up gekocht. Dat is een fiets met voordrager, waardoor ik mijn vijftien kilo wegende accordeon wat makkelijker kan vervoeren.

Dat heb ik meteen even geprobeerd, er was vanavond een optreden van Pieremachochel in een verzorgingstehuis in Utrecht, en daar kon ik dus mooi op de fiets heen.

De foto is trouwens van Arthur, wat ik volgens de licentie moet vermelden.

Update: Om eens iets multimediaals te plaatsen, hierbij het geluid van mijn fietsbel:

Toen ik gisterochtend erachter kwam dat mijn laatste zomerbroek door was, ben ik onderweg meteen even bij de winkel langsgegaan. De voorste broek in het eerste rek van de winkel was mijn maat, en bovendien in de aanbieding, dus die heb ik meteen maar even gepast. Bij het passen wil ik altijd graag een extern advies, en omdat er niemand van de winkel in de buurt was vroeg ik dat maar even aan een oudere mevrouw die op haar man stond te wachten. Haar oordeel was vrij positief: “Het is dat u wat jong bent, maar anders had ik u zó meegenomen.”

Gisteren ben ik ingewijd als accordeonist bij dansvereniging Pieremachochel. Brenda danst hier al een tijdje, en omdat ik niet kan dansen ben ik er maar accordeon gaan spelen. Pieremachochel danst Nederlandse volksdansen, met de nadruk op het dansen. Ze zijn dus niet overdreven folkloristisch (zoals bijvoorbeeld de Walacra’s. Doel van de club is om veel op te treden, en bij optreden horen natuurlijk ook mooie kostuums. Zo’n kostuum heb ik nu ook, zie bijgaand staatsieportret. Het kostuum komt geloof ik uit Zeeland. En het is erg warm. Ik ben trouwens de enige accordeonist in het Pier-orkest, de andere muzikanten spelen concertina, viool en iets gitaar-achtigs.

Pro memorie:

1. Spoel de kan om en vul hem met water.
2. Giet het water uit de kan in het reservoir.
3. Gooi het oude koffiefilter weg.
4. Plaats een nieuw filter, vul dat met voldoende koffie.
5. Zet het koffiezetapparaat aan.

Ik ben gisteren stap 2 vergeten, bij eerdere pogingen ben ik stap 4, en ook stap 5 al eens vergeten.

Wat is DDT?

Wanneer een chemisch produkt een erg lange naam heeft, gebruiken de wetenschapsmensen daarvoor meestal een afkorting. Zo bestaat er bijvoorbeeld dichlorodiphenyl-trichloorethaan. Wie probeert deze naam uit te spreken, weet waarom dit middel DDT genoemd wordt, naar de beginletters der drie woorddelen. De hele naam geeft de chemicus precies aan waaruit het middel samengesteld is.

DDT scheen een prachtige ontdekking te zijn. Het doodde vliegen en andere schadelijke insekten, zonder dat het mensen en dieren schade leek te berokkenen. Daarom maakte men hiervan een sproeimiddel en poeder ter bestrijding van insekten en men gebruikte het weldra over de gehele wereld. Toen bleek echter dat DDT niet alleen schadelijk was voor insekten.

Vogels die met DDT vergiftigde insekten aten, stierven. DDT maakte dat de eierschalen van de vogels zó dun werden, dat ze braken als de vogels erop gingen zitten om ze uit te broeden.

Wanneer koeien met DDT behandelde planten aten, werden ze weliswaar niet ziek, maar er kwam DDT in de melk, die schadelijk is voor de mensen. DDT dat op de velden werd gesproeid, werd door het regenwater naar de rivieren afgevoerd en daar door de vissen opgenomen. Voor de mensen die deze vissen opaten, konden schadelijke gevolgen optreden.

De geleerden maakten zich zorgen. Hoewel geringe hoeveelheden niet veel schade berokkenen aan de mensen, kan een grotere hoeveelheid toch gevaarlijk worden. Men kan er ernstig ziek van worden. Zij zochten naar een manier om de voordelen van deze scheikundige stof te behouden en de nadelen uit te schakelen.

Het voer van de koeien werd vermengd met houtskool. Dit neemt de DDT op en verlaat het lichaam van de koe tegelijk met andere onverteerbare stoffen, zonder de kwaliteit van de koemelk te schaden. Hoe stond het echter met andere voedingsmiddelen, bijvoorbeeld met de vis ? We kunnen toch niet alle vissen in de zee voeden met houtskool !

Men stelde ook vast dat DDT in het vetweefsel van de mensen of dieren wordt opgeslagen. Dit betekent dat DDT voor het lichaam bijzonder gevaarlijk wordt, als het lichaam – in geval van noodwendigheid – een beroep moet doen op de vetreserve.

Het insektegift werd in grote massa’s over de aardbodem gesproeid en kwam via het voedsel in het menselijke en dierlijke organisme. Residu’s van de DDT werden zelfs in de poolgebieden gevonden  in het lichaam van Eskimo’s, ijsberen en pinguïns.

De Zweedse chemicus Paul Müller kreeg ruim 35 jaar geleden de Nobelprijs voor de ontdekking van de DDT. Nu weten we dat DDT een gevaar voor de mensen betekent.

Scheikundigen zoeken verder naar een nieuw produkt om dit met DDT te vermengen. Deze stof zou wel de insekten moeten doden, maar zou onmiddellijk daarna de DDT moeten veranderen in een andere, niet gevaarlijke stof.

Al deze uitvindingen moeten getest worden voor ze toegepast kunnen worden. Op enkele plaatsen wordt DDT nog gebruikt voor het doden van ziekteverwekkers, zoals de mug die de gele koorts overbrengt. In andere landen is het sproeien met DDT-bevattende middelen verboden.

Dit verhaal, het langste lemma uit Het beste antwoordenboek voor de jeugd van Deltas, kreeg Brenda vroeger graag voorgelezen.