Tammo 80

Voor de derde keer hebben we afgelopen weekend gekampeerd in Drenthe (zie ook de eerste en tweede keer). We hebben inmiddels aardig wat routine opgebouwd met betrekking tot de voorbereiding, en de reis naar Drenthe verliep – op een vergeten ontbijttas na – vlekkeloos. Die opgebouwde routine gold helaas niet voor het opzetten van de tent. We kwamen in het donker aan, en Hanne had een nieuw model tent geleend. Een uitdaging dus. Na een half uur kwamen we erachter dat het toch hetzelfde model als vorig jaar was, maar toch duurde het daarna nog zeker een uur voor het ding stond – als een druif, volgens Hanne. Gelukkig had Alex z’n elektrische luchtbedopblazer mee, zodat we allemaal redelijk snel konden gaan slapen.

Zaterdag hebben we lekker genikst. Peter en Alex hebben een maaltijd bereid, Afrikaanse kip, en de voorbereidingen daarvoor hebben de hele dag geduurd. Eerst boodschappen doen in Dalen (klompen kopen voor Carolien), theedrinken bij papa, en daarna het koken zelf. Een groot deel van de voorbereidingstijd ging ook zitten in Peters cheesecake, met op papier een bereidingstijd van 10 uur. Het smaakte uitstekend.

Zondag zijn we in de bus met buschauffeuse mama naar het maïsdoolhof in Erm geweest (luister zeker even naar hun commercial – al is het alleen maar om bandbreedte op te eten). Bij de entree werd gevraagd in hoeveel groepen we gingen, en omdat we dat nog niet hadden besloten – voorbereiding van niks natuurlijk – hebben we maar drie wedstrijdformuliertjes meegenomen. De doolhoven waren overwegend makkelijk, maar je kan natuurlijk moeilijk verwachten dat ze zo’n maïsveld inrichten voor een stel gediplomeerd wiskundigen. We waren er al bij de ingang achter dat het antwoord van de puzzel popcorn was, wat weinig te raden overliet voor de beloofde verrassing bij de uitgang. Eenmaal daar (dat duurde toch nog vrij lang, dus we lustten wel wat) bleek dat je per per wedstrijdformulier een beetje popcorn kreeg. En dus niet per entreebewijs á vier euro. Mama en Carolien hebben nog even hun beklag gedaan over dit groot onrecht, en toen zijn we zonder popcorn naar huis gegaan. (Inmiddels is mama met haar zomerschool nog een keer geweest, en ze hadden vast 20 gekopieerde formulieren meegenomen, voor iedereen één.)

‘s Avonds hebben we gegeten bij de pizzeria in Meppen, met zijn onovertroffen wachttijden. Sorry voor m’n negatieve insteek, maar Alex zei zelf dat de fantasia del cuoco hier niet echt fantasierijk was: hij heeft hem met een tonijnsalada opgeluikt tot fantasia di Alex.

In colonne zijn we alle huizen in Utrecht langsgereden om iedereen thuis te brengen, waar we nu al een week nadenken hoe we dit weekend volgend jaar ooit kunnen overtreffen.