Tammo 80Hoe is het mogelijk. Bij het opruimen van m’n bureau net kwam ik achterin het middelste plankje een entreebewijs voor de Vorderkaserklamm. En dat terwijl m’n bureau voor de verhuizing toch helemaal leeggehaald is. Dit bevestigt het vermoeden dat ik twee jaar geleden al uitte.
Klein rampje: vanavond ging m’n monitor kapot. Ik heb eerst alle dingen gedaan die helpdesks altijd vragen (monitor proberen met andere computer, computer proberen met andere monitor, computer opnieuw opstarten, monitor opnieuw opstarten), en daarna heb ik de helpdesk maar eens gebeld. Na een half uur wachten kreeg ik een jongeman aan de lijn die me vertelde dat dit “ouwetje” al drie jaar niet meer onder de garantie viel. Jammer dus. Ik heb me er maar bij neergelegd dat het ding gewoon oud, en dus dood, was.
En wat doe je met oude, dode elektronica? Juist, daar gaat de schroevendraaier in! Binnenin de behuizing van de monitor bleek nog een hele rits aansluitingen te zitten, die buiten de menu-knopjes om gingen. Toen ik de computer daarop aansloot bleek hij het nog gewoon te doen! Vervolgens heb ik de behuizing weer teruggeplaatst, en nu doet hij het helemaal weer. Kennelijk had de monitor gewoon een tijdje niet genoeg aandacht gehad…
Eindelijk is het zover: m’n zusje Lotte kan blokfluit spelen. Nou ja… Bij haar eerste lessen algemene muzikale vorming heeft ze geleerd om één liedje te spelen: Mieke hou je vast. Het grote voordeel bij het leren van dit liedje is dat er maar drie noten in voorkomen. Na een middag oefenen kon ik ‘s avonds met Lotte een heus concert geven: ik op de piano en zij op de fluit. Voordat we op tournee gaan, breiden we eerst ons repertoire uit met Vader Jacob en Hoedje van papier.
Ik heb dus onlangs besloten om geen officiële housewarming te geven. Maar sommige mensen had ik er al een beloofd. Daarom – en voor de gezelligheid natuurlijk – had ik vanavond Tristan, Maartje, Jan-Jaap, Raymond en Rob te eten. We hebben (zoals altijd) stamppot gegeten, met door Tristan zelfgemaakte vlaflippen toe. Maartje was zo vriendelijk m’n ADSL-modem aan te leggen, zodat ik nu als eerste in de buurt draadloos kan internetten! Oh ja, Jan-Jaap, mocht je dit lezen: je hebt je tas laten liggen.
Woensdag was een uitermate afmattende dag. Eerst heb ik 28 infi-tentamens nagekeken (ja jongens, ze zijn nagekeken), daarna ben ik naar de universiteit gefietst. Toen de ketting me er voor de tweede keer afvloog, heb ik vanaf het Wilhelminapark maar verder gestept. Na het eten (budgetmenu) in het Educatorium ben ik naar de toneelrepetitie gestept, waar ik geoefend heb om goed om m’n oren te krijgen met een deegroller. Op de terugweg had ik geen zin meer in steppen, dus belde ik in de buurt bij Nieuwe Jan aan, om daar m’n fiets te stallen. Maar hij bood meteen aan om m’n fiets te helpen repareren, dus heb ik midden in de nacht gezellig bij hem m’n ketting (en het tandwiel) weer vastgezet. Leve de aardige mensen!
Ja, de spelletjesavonden bestaan nog. Nu wel in een volstrekt andere samenstelling. Maandag heb ik met Vincent en Charlene eindelijk weer eens een pot Kolonisten van Catan gespeeld (u weet wel, dat spel dat drie jaar geleden razend populair was). Ik kende de regels nog net, Charlene helaas niet, blijkens haar opmerking aan het eind: “Oh, heb je met 10 punten gewonnen? Nou dan heb ik gewonnen.” Gelukkig heb ik ook nog een spelletje (Barricade) gewonnen.
Voor alle lezers die het nog steeds leuk vinden om Set te spelen, en in het bijzonder ook een Apple hebben (ik bedoel dus Mirianne, die vast Rinses computer mag lenen): ik heb een heel leuk Set-programma, ACTSet gevonden, waarin ook een goede AI-tegenspeler zit. Mijn score, van de nieuwe versie, is al optimaal: 0.01.