Het is over, het is gebeurd, het doek is gevallen voor de sotternieën. Na drie geslaagde opvoeringen hoef ik voorlopig geen rauwe uien of hele ontbijtkoeken meer te eten, word ik voorlopig niet meer geslagen en geschopt, en hoef ik voorlopig geen wc-potten meer te tillen. En ik mag voorlopig niet meer met getrouwde vrouwen achter het gordijn verdwijnen…
De kluchten waren voor mij een groot succes, in ieder geval ik heb me kostelijk vermaakt. En volgens mij het publiek grotendeels ook. Het zal even afkicken worden, voortaan mag ik alleen nog maar wiskundige spelen.
Veel van jullie – lezers – zijn komen kijken, waarvoor hartelijk dank! Het was een feestje om jullie allemaal weer even te zien.
Er staan trouwens foto’s online, gemaakt door Arthur.
Dames en heren, ik heb net de laatste repetitie achter me van de kluchten, en het komt goed! Met een leuk lampje erop ziet het er al een stuk beter uit dan de vorige keer, en ook wat steviger geluid eronder doet de kluchten goed. Mariëlle moest er zelfs nog om lachen, zelfs hoewel ze ze al minstens twintig keer gezien heeft. Wat kan ik nog meer zeggen om te zorgen dat iedereen komt???
Met dank aan Jan-Jaap voor de tip: vannacht is de tijd 01:02.03 04/05/06 (op z’n Amerikaans genoteerd, in de Nederlandse notatie krijgen we dit verschijnsel volgende maand). Lijkt me een feestje waard.
Op het Neude staat een frietcowboy. Ik was er zondag al langsgefietst en erg enthousiast geraakt. Woensdag ben ik gezwicht en heb ik m’n eigen patat geschoten. Nergens vind je zulke verse patat als bij de frietcowboy. Er worden aardappels geladen in z’n luchtbucks, en 5 meter verder staat een strakgespannen rooster, met een frituurpan erachter. Het werkt! Als je de trekker overhaalt schiet de aardappel door het rooster, wordt-ie in frietjes gesneden en valt in de frituur. En geen patat is natuurlijk lekkerder dan zelfgeschoten patat.
Ik heb van Brenda een poffertjespan gekregen. En ik kan nu zelf poffertjes bakken! In ieder geval met hulp van Sira. De pan past niet helemaal op ‘t fornuis, hij moet scheef op het pitje staan. Dat heeft wel tot gevolg dat de poffertjes aan de zijkant niet zo heel bruin worden, maar door goed teamwork kan je toch nog lekkere poffertjes bakken. We hebben steeds tijdens het omdraaien van de poffertjes ook de poffertjes aan de linker- en rechterkant verwisseld. Later bedacht ik dat we ook de pan hadden kunnen draaien, maar dat is natuurlijk lang niet zo’n uitdaging.
Gisteravond heb ik voor het eerst in mijn nog niet zo lange backgammon-carrière gewonnen met een zogenaamde backgammon gehaald, dat wil zeggen dat ik gewonnen heb van Alex terwijl hij nog met twee stenen in zijn huisje stond. Nu kun je denken dat ik veel geluk heb gehad, of Alex veel pech, maar ik hou het er maar op dat ik bijzonder goed heb gespeeld.
Buiten is het -2 graden. Het is 21:08. En toch hoor ik buiten, net als elke avond rond deze tijd, de bel van de ijscoman. Misschien dat ik in juli iets van hem ga kopen, als het ‘s avonds nog licht is, en de zon schijnt.
In de statistieken van m’n website (tegenwoordig niet meer openbaar) zag ik dat m’n weblog elke dag nog zo’n honderd keer bekeken wordt. Behoorlijk wat verkeer dus. Daarom aan iedereen die meeleest eens de hartelijke groeten, leuk dat je meeleest.
Mijn leven speelt zich momenteel voornamelijk op drie locaties af: thuis, op het werk, en op de fiets. Ook op de fiets maak ik regelmatig nog wat mee. Zoals gisteren, toen ik fluitend iemand inhaalde en even later achter me hetzelfde wijsje hoorde fluiten. Of vanochtend, toen tien meter achter een rood stoplicht de politie fietsers bekeurde die niet alleen een rood licht negeerden, maar ook nog eens niet eens 10 meter vooruitkeken. Of vanmiddag, toen ik er door een student op aangesproken werd dat hij mij altijd een verkeerde route naar de universiteit ziet nemen.
Het is zover: de aankondiging voor mijn toneelstukken kan de deur uit. Misschien had ik het nog niet helemaal gemeld hier (ohja), maar ik repeteer al een tijd elke woensdagavond twee kluchten. Mariëlle, een kennis van Imre, regisseert voor haar afstuderen mij, Jutta, Leo en Marijke.
We werken aan twee middeleeuwse kluchten: Nu noch en Lippijn. Beide komen uit de 14e eeuw (we spelen ze wel goeddeels in moderne vertaling). In Nu noch speel ik ‘den man’, die nogal onder de plak zit bij ‘dwijf’, gespeeld door Marijke. In Lippijn speel ik ‘den vrijer’, die de vrouw van Lippijn, gespeeld door Jutta, het hof maakt.
Dit weekend hebben we repeteerweekend, en als onderdeel daarvan doe ik wat publiciteit. Ik heb een website voor de kluchten in het leven geroepen, waarop je alvast kunt reserveren. Data: 11, 12 en 13 april. Plaats: University College Utrecht (Dining Hall, Drama Room). Alle lezers van dit weblog zijn van harte uitgenodigd!
Voor geïnteresseerden heb ik wat links verzameld, waaronder de complete teksten van Nu Noch en Lippijn. Wees echter gewaarschuwd: het lezen hiervan voordat je gaat kijken vergalt je kijkplezier. (Dit is vergelijkbaar met het klikken op www.fox.com/24 voordat je de laatste aflevering hebt gezien – waarmee ik mijn acteerprestaties geenszins wil vergelijken met die van Kiefer Sutherland.) Enfin, hier komen de links:
Zoals aangekondigd op mijn homepage bestaat de doelgroep van dit weblog voornamelijk uit mijzelf als ik oud en grijs ben (en dat is in toenemende mate het geval, maar dat terzijde). Toch lijkt het erop dat ook anderen hier af en toe kijken. Die anderen had Imre kennelijk op het oog toen hij vroeg of ik een berichtje voor hem wilde plaatsen. Daarom bij deze:
TrueVoice
Imre heeft een eigen bedrijf opgericht, van waaruit hij trainingen verzorgt op het gebied van communicatie. Daarin heeft hij al een aantal jaar ervaring, en uit eigen ervaring kan ik melden dat die trainingen erg leuk zijn. Imre heeft al jaren debatteerervraing bij de Utrecht Debating Society. Dus heeft u, geachte mee-lezer van mijn weblog, nog behoeft aan een communicatietraining, surf dan snel naar www.TrueVoice.nl.
Tammo 80