Tammo 80

Naar aanleiding van een lesje (Amerikaanse) kerkgeschiedenis van Bram gisteren, zijn we vanochtend naar een kerkdienst geweest waar Bram wel vaker komt, van de Presbyterian Church. Ik vond dat de dienst veel leek op kerkdiensten die ik elders wel eens heb meegemaakt. Met als uitzondering de professionele greeters bij de deur, die ook een bordje op hebben met “Greeter”. De dominee was zo oud dat ik hem bijna niet kon verstaan, maar voorzover ik hem wel kon verstaan was het ongeveer dezelfde preek die ik ook al eens eerder heb gehoord, ook met dezelfde citaten. Wel leuk om zo’n kerk vol vriendelijke Amerikanen te zien.

Gisteravond laat ben ik aangekomen in het huis van Bram in Haverford. Het is een mooie vrijstaande woning, die al honderd jaar oud is. Ik heb de oude kamer van Gerrit Jan, die zelfs een foto van de Dom in Utrecht aan de muur heeft hangen. Ik voel me onmiddellijk thuis. In de kelder is een hele technische afdeling, waar ook de hoofdcomputer staat (een Sun-machine die nog ouder is dan de machines bij Wiskunde). Verder is het huis vrij van elektronica. Op mijn kamer staat een radio uit 1970, en een bakkelieten draaischijftelefoon. Ze werken nog wel beide. Natuurlijk heb ik de hoeveelheid apparatuur aanzienlijk uitgebreid met een laptop, een optische muis, een wireless accesspoint, enzovoorts.

In de keuken staat ene fornuis waar Pieter jaloers op zou zijn. Het is ongeveer zo groot als m’n bureau, met een aanzienlijke oven eronder. De verwarming hier in huis bestaat uit een heteluchtsysteem: er wordt voortdurend warme lucht m’n kamer ingeblazen. De ramen kunnen niet open, Bram vindt dat buitenlucht buiten hoort. Zit qua naamgeving gezien ook wel wat in.

We hebben vandaag even in de tuin gelopen, en van buiten ziet het huis er nog veel mooier uit. In de tuin liep zomaar een brutale eekhoorn, maar die zie je hier wel meer. In de groentetuin groeien echte tomaten en paprika’s (zoals je ze ook bij de Albert Heijn ziet liggen). Binnenkort ook hiervan een fotootje.

Bij de douane begon het gedonder al: ik had per ongeluk een schaar in m’n tas laten zitten. Om die er weer uit te halen moesten alle andere dingen (voornamelijk snoep en m’n laptop) er weer uit, en nog lastiger, er weer in. Met een beetje pijn en moeite is dat gelukt, hoewel m’n handbagage nu nog minder efficiënt was ingepakt. Ik ben meteen maar naar de gate gelopen, vooral om te kijken hoe ver die was. Toen ik er was had ik eigenlijk geen zin om weer terug te lopen naar het winkelgedeelte, ik was al een beetje slaperig van het pakken (kan je nagaan hoe het nu staat met m’n jetlag er nog bij).

De vlucht naar Heathrow had in totaal maar ongeveer een half uur vertraging, ik weet niet waarom. Dit had wel als gevolg dat ik eenmaal op Heathrow moest rennen om nog op tijd bij de volgende gate te komen (zeker toen ik daar ook nog m’n klompen door een apparaat moest laten halen). Ik was op tijd bij de gate, maar hij was leeg. Er had inmiddels een wijziging plaatsgevonden. Uiteindelijk is dat ook nog goedgekomen, en toen we in het vliegtuig zaten bleek dat alle haast overbodig was geweest: in verband met een noodweerbui in de buurt van Londen moesten we wachten met opstijgen. Dit heeft in totaal een uur geduurd. Ik heb gezellig zitten kletsen met een stewardess, die uit Italië bleek te komen.

Een meneer naast me bleek trouwens een echte Amerikaan, althans zoals ik me Amerikanen in de negatiefste zin voorstel. Als er koffie en thee werd rondgebracht wilde hij een Coke, en als ze met fris langskwamen wou hij natuurlijk koffie. Hij was ook te beroerd om zijn tassen op te bergen in de kastjes boven het gangpad, met het sterke argument dat dat zijn werk niet was. Een slimme steward snapte dat de snelste oplossing hiervoor was om gewoon die tassen in een kastje te smijten, zonder iets te zeggen.

De tijd vloog in het vliegtuig, de acht uur waren maar zo voorbij. Ik heb een deel van een film gekeken op het ‘flight entertainment system’, even geslapen, en een stukje ‘Groundhog day’ gekeken op m’n laptop, die trouwens niet leeg is gekomen op de vlucht. Verder natuurlijk alle hapjes van het vliegtuig braaf opgegeten, waar ook nog een hoop tijd in gaat zitten als je het goed doet (de mensen naast me gooiden voor ik er erg in had een cakeje weg!).

De ontvangst op vliegveld Philadelphia ging prima: blijkbaar had m’n tas in Heathrow ook hard gerend, hij lag gewoon op de band. Bij de douane moest ik uitleggen wat ik in Amerika ging doen. Ik was duidelijk zenuwachtig, maar ik heb blijkbaar een goed genoeg verhaal verteld. In ieder geval heb ik genoemd dat ik werk heb in Nederland per 1 januari, en dat ik wat gespaard geld in Amerika uit ging geven. Op de vraag “How much money did you say you have?” heb ik maar gewoon antwoord gegeven, in plaats van gevat te antwoorden “I didn’t”. Bij de douane werd ik eruit gepikt, waarschijnlijk omdat ik zoekend stond te kijken waar ik heen moest. M’n tas werd doorzocht, maar gelukkig was het geen probleem dat ik koekjes mee had (die vallen niet onder etenswaren). De meneer van de douane was erg aardig, hij zei dat ik met Haverford een leuk plaatsje had gekozen om Amerika te bezoeken. Ik heb hem uitgelegd (ik weet niet of dit professioneel of interesse was) wat ik ging doen, en dat ik nog naar de begeleider ging van m’n thesis. Dit heb ik voor hem moeten spellen. Verder staat nu ook ergens in een computer dat ik een math expert ben. De beambte vroeg of ik hem een keer kon helpen met algebra, maar ik was daar net even te moe voor.

In de ontvangsthal stond Bram op me te wachten (al twee uur), en we zijn meteen naar de auto gelopen. Met een omweg, want hij was z’n auto in de parkeergarage kwijtgeraakt – ze hebben daar een tweedimensionale nummering (X97) voor een driedimensionale garage (X97, tweede verdieping). Toen we hier achter waren was de auto snel gevonden, en met een stel angstaanjagende verkeersbewegingen zijn we de parkeergarage uitgekomen. Onderweg naar huis zijn we nog verdwaald in Haverford, het is duidelijk dat Bram niet vaak met de auto rijdt.

Gisterochtend ben ik op tijd opgestaan, om nog alles op tijd opgeruimd en in m’n tas te krijgen. Ik ben erin geslaagd om nog snel even de afwas te doen, de bederfelijke waar uit m’n kamer te halen, en nog te douchen ook, in een uur tijd.

Toen ben ik naar het station gelopen, waar ik net te laat aankwam om de trein te halen die ik samen met Jan-Jaap en Alex zou nemen. Maar aangezien zij mij wegbrachten, waren zij ook niet ingestapt; ze stonden temidden van een rode protesterende menigte te wachten. We hebben geprobeerd om een trein naar Amsterdam te nemen, maar na twee keer verkeerd te zijn geïnformeerd door de mensen bij de informatiebalie hebben we maar besloten de – normaalgesproken tragere – stoptrein naar Schiphol te nemen. Dit nadat ik me al in een intercity vol met protestgangers had gewurmd, maar daar op het nippertje was uitgestapt omdat Jan-Jaap en Alex er waarachtig niet meer in pasten.

We waren ruim op tijd op Schiphol, zelfs een uur te vroeg. Eerst heeft Jan-Jaap me laten zien waar de vertrekhal was. Bij de balie van British Airways kwam ik erachter dat er nog geen stoel voor me was gereserveerd op de vlucht van Heathrow naar Philadelphia. Op de vlucht Schiphol – Heathrow had ik nog wel willen staan, maar voor 10 uur is dat wat lang, dus heb ik bij een andere balie m’n ticket laten ruilen voor een ticket met zitplaats (geheel gratis). We hebben daarna om tijd en honger te doden in het restaurant boven bij Schiphol een lekkere pannenkoek met spek gegeten. Ook hebben we even op het panoramaterras gekeken naar vliegtuigen.

Na nog een kop koffie (thee) bij een door Jan-Jaap uitgezocht tentje ben ik op weg gegaan naar de douane, waar ik afscheid nam van Jan-Jaap en Alex.

Zo, dat was de streep die ik zet onder, of eigenlijk boven, mijn weblog van de afgelopen tijd. Ik vertrek namelijk over 30 minuten naar Amerika (via Utrecht Centraal, Schiphol en Heathrow), en zal van daaruit ook dit weblog bijhouden. Het zal er wel wat anders uit gaan zien misschien, maar dat merk je vanzelf.

Voor nu wil ik al mijn vrienden bedanken voor de goede reis die ze me hebben gewenst, en ik wens iedereen hier natuurlijk ook twee geweldige maanden.

Gisteren had ik een spontane afspraak in de Eigenruimte met Mirianne, Guido en Rinse. Het bleek dat het hunnerzijds niet zo spontaan was, ze hadden cadeautjes bij zich voor m’n afstuderen (hoewel ik nog steeds stellig van plan ben een groots feest te geven). Het kwam goed uit dat mijn geheugen bar slecht is, daardoor was ik oprecht verrast door het cadeautje dat ik kreeg: Rush Hour, een geweldig koffietafeldenkspelletje (nu nog een koffietafel). Ook heb ik nu weer een heel stel nieuwe – professionele – pingpongballen, dus iedereen is weer welkom om te pingpongen. Als ik thuis ben, en dat is vanaf 3 december weer het geval. Guido, Mirianne en Rinse: hartstikke bedankt, ik zal flink met de cadeautjes gaan spelen!