Tammo 80Omdat ik deze week m’n scriptie af moet maken, neem ik even vrij van het bijhouden van dit weblog. Volgende week meer, waaronder waarschijnlijk een PDF van de scriptie in kwestie, en een uitnodiging voor mijn afstudeerpraatje woensdag 21 juli!
We weten nog niet hoe het gebeurd is, maar de katten zijn terug. Ze bleken allebei nog in huis te zitten, we zagen ze alleen nooit tegelijkertijd, en ze lijken zo verdacht veel op elkaar… Jullie kunnen dus ophouden met zoeken.
Mocht iemand een kleine poes tegenkomen, wij zijn er momenteel eentje kwijt. In de buurt van Dalen waarschijnlijk. Een complicerende factor is dat we de pas sinds een week twee katjes hebben, en dat ze dus nog erg schuw zijn. Ook lastig is dat we ze nog niet echt uit elkaar kunnen houden, en we dus niet echt weten welke we kwijt zijn.
Omdat het de afgelopen dagen niet zo goed ging met m’n scriptie, en ik nu echt door moet werken, ben ik gisteren maar naar Drenthe gegaan, in de hoop dat een verandering van omgeving me wel goed zou doen. Inderdaad heb ik weer een beetje inspiratie opgedaan, ik heb onder de douche al iets bedacht, en tijdens het wegzagen van een boomwortel ging het helemaal goed.
M’n zusje Floor vertelde net toen ze ging slapen nog even wat ze ging dromen. Een beetje angstaanjagend wel, er was een dokter die een voet van een meisje afzaagde. Waarschijnlijk geïnspireerd op het verhaal van mij gisteren dat ik m’n schouder uit de kom heb gehad. Gelukkig nemen dromen wel eens een vrolijke wending, want er kwam uit het been van het meisje geen bloed, maar lekkere jam, en bloemen.
Ook zonder bandenplakkertjes kun je een band plakken. Daar ben ik net achter gekomen. Alex had wel een net bandenplaksetje voor me, maar daar zaten helaas geen plakkertjes in. Omdat ik eigenlijk toch wel naar huis wou (het wordt al laat en ik was er de hele middag al wezen spelen) hebben we m’n band toen geplakt met een stukje tape. En tot mijn verwondering is mijn band nu nog net zo hard als toen ik vertrok. En nu ben ik thuis.
Ik heb gisteren wat zogenaamde klinische ervaring opgedaan in het Elisabeth ziekenhuis te Tilburg. Daar heb ik overlegd met m’n begeleider (de deadline van m’n scriptie cq. stageverslag komt akelig dichtbij…). Toen hij erachter kwam dat ik nog nooit een OK (operatiekamer) van dichtbij had gezien – laat staan een patiënt – moest ik me meteen omkleden in een blauw pak, met OK-klompen, haarnetje en mondkapje. Net echt!
Ik mocht even meekijken hoe een meneer met een hernia in slaap werd gebracht – m’n begeleider is anesthesioloog. Het was werkelijk verbazingwekkend hoe snel iemand kan gaan slapen! Het ene moment zei hij nog dat hij nog niet moe werd, en twee tellen later snurkte hij al heel even. Merkwaardig trouwens dat zo iemand meteen daarna een ‘object’ lijkt te worden, dat met vier man even op z’n buik getild moet worden.