Tammo 80

Bij de douane begon het gedonder al: ik had per ongeluk een schaar in m’n tas laten zitten. Om die er weer uit te halen moesten alle andere dingen (voornamelijk snoep en m’n laptop) er weer uit, en nog lastiger, er weer in. Met een beetje pijn en moeite is dat gelukt, hoewel m’n handbagage nu nog minder efficiënt was ingepakt. Ik ben meteen maar naar de gate gelopen, vooral om te kijken hoe ver die was. Toen ik er was had ik eigenlijk geen zin om weer terug te lopen naar het winkelgedeelte, ik was al een beetje slaperig van het pakken (kan je nagaan hoe het nu staat met m’n jetlag er nog bij).

De vlucht naar Heathrow had in totaal maar ongeveer een half uur vertraging, ik weet niet waarom. Dit had wel als gevolg dat ik eenmaal op Heathrow moest rennen om nog op tijd bij de volgende gate te komen (zeker toen ik daar ook nog m’n klompen door een apparaat moest laten halen). Ik was op tijd bij de gate, maar hij was leeg. Er had inmiddels een wijziging plaatsgevonden. Uiteindelijk is dat ook nog goedgekomen, en toen we in het vliegtuig zaten bleek dat alle haast overbodig was geweest: in verband met een noodweerbui in de buurt van Londen moesten we wachten met opstijgen. Dit heeft in totaal een uur geduurd. Ik heb gezellig zitten kletsen met een stewardess, die uit Italië bleek te komen.

Een meneer naast me bleek trouwens een echte Amerikaan, althans zoals ik me Amerikanen in de negatiefste zin voorstel. Als er koffie en thee werd rondgebracht wilde hij een Coke, en als ze met fris langskwamen wou hij natuurlijk koffie. Hij was ook te beroerd om zijn tassen op te bergen in de kastjes boven het gangpad, met het sterke argument dat dat zijn werk niet was. Een slimme steward snapte dat de snelste oplossing hiervoor was om gewoon die tassen in een kastje te smijten, zonder iets te zeggen.

De tijd vloog in het vliegtuig, de acht uur waren maar zo voorbij. Ik heb een deel van een film gekeken op het ‘flight entertainment system’, even geslapen, en een stukje ‘Groundhog day’ gekeken op m’n laptop, die trouwens niet leeg is gekomen op de vlucht. Verder natuurlijk alle hapjes van het vliegtuig braaf opgegeten, waar ook nog een hoop tijd in gaat zitten als je het goed doet (de mensen naast me gooiden voor ik er erg in had een cakeje weg!).

De ontvangst op vliegveld Philadelphia ging prima: blijkbaar had m’n tas in Heathrow ook hard gerend, hij lag gewoon op de band. Bij de douane moest ik uitleggen wat ik in Amerika ging doen. Ik was duidelijk zenuwachtig, maar ik heb blijkbaar een goed genoeg verhaal verteld. In ieder geval heb ik genoemd dat ik werk heb in Nederland per 1 januari, en dat ik wat gespaard geld in Amerika uit ging geven. Op de vraag “How much money did you say you have?” heb ik maar gewoon antwoord gegeven, in plaats van gevat te antwoorden “I didn’t”. Bij de douane werd ik eruit gepikt, waarschijnlijk omdat ik zoekend stond te kijken waar ik heen moest. M’n tas werd doorzocht, maar gelukkig was het geen probleem dat ik koekjes mee had (die vallen niet onder etenswaren). De meneer van de douane was erg aardig, hij zei dat ik met Haverford een leuk plaatsje had gekozen om Amerika te bezoeken. Ik heb hem uitgelegd (ik weet niet of dit professioneel of interesse was) wat ik ging doen, en dat ik nog naar de begeleider ging van m’n thesis. Dit heb ik voor hem moeten spellen. Verder staat nu ook ergens in een computer dat ik een math expert ben. De beambte vroeg of ik hem een keer kon helpen met algebra, maar ik was daar net even te moe voor.

In de ontvangsthal stond Bram op me te wachten (al twee uur), en we zijn meteen naar de auto gelopen. Met een omweg, want hij was z’n auto in de parkeergarage kwijtgeraakt – ze hebben daar een tweedimensionale nummering (X97) voor een driedimensionale garage (X97, tweede verdieping). Toen we hier achter waren was de auto snel gevonden, en met een stel angstaanjagende verkeersbewegingen zijn we de parkeergarage uitgekomen. Onderweg naar huis zijn we nog verdwaald in Haverford, het is duidelijk dat Bram niet vaak met de auto rijdt.

Gisterochtend ben ik op tijd opgestaan, om nog alles op tijd opgeruimd en in m’n tas te krijgen. Ik ben erin geslaagd om nog snel even de afwas te doen, de bederfelijke waar uit m’n kamer te halen, en nog te douchen ook, in een uur tijd.

Toen ben ik naar het station gelopen, waar ik net te laat aankwam om de trein te halen die ik samen met Jan-Jaap en Alex zou nemen. Maar aangezien zij mij wegbrachten, waren zij ook niet ingestapt; ze stonden temidden van een rode protesterende menigte te wachten. We hebben geprobeerd om een trein naar Amsterdam te nemen, maar na twee keer verkeerd te zijn geïnformeerd door de mensen bij de informatiebalie hebben we maar besloten de – normaalgesproken tragere – stoptrein naar Schiphol te nemen. Dit nadat ik me al in een intercity vol met protestgangers had gewurmd, maar daar op het nippertje was uitgestapt omdat Jan-Jaap en Alex er waarachtig niet meer in pasten.

We waren ruim op tijd op Schiphol, zelfs een uur te vroeg. Eerst heeft Jan-Jaap me laten zien waar de vertrekhal was. Bij de balie van British Airways kwam ik erachter dat er nog geen stoel voor me was gereserveerd op de vlucht van Heathrow naar Philadelphia. Op de vlucht Schiphol – Heathrow had ik nog wel willen staan, maar voor 10 uur is dat wat lang, dus heb ik bij een andere balie m’n ticket laten ruilen voor een ticket met zitplaats (geheel gratis). We hebben daarna om tijd en honger te doden in het restaurant boven bij Schiphol een lekkere pannenkoek met spek gegeten. Ook hebben we even op het panoramaterras gekeken naar vliegtuigen.

Na nog een kop koffie (thee) bij een door Jan-Jaap uitgezocht tentje ben ik op weg gegaan naar de douane, waar ik afscheid nam van Jan-Jaap en Alex.

Zo, dat was de streep die ik zet onder, of eigenlijk boven, mijn weblog van de afgelopen tijd. Ik vertrek namelijk over 30 minuten naar Amerika (via Utrecht Centraal, Schiphol en Heathrow), en zal van daaruit ook dit weblog bijhouden. Het zal er wel wat anders uit gaan zien misschien, maar dat merk je vanzelf.

Voor nu wil ik al mijn vrienden bedanken voor de goede reis die ze me hebben gewenst, en ik wens iedereen hier natuurlijk ook twee geweldige maanden.

Gisteren had ik een spontane afspraak in de Eigenruimte met Mirianne, Guido en Rinse. Het bleek dat het hunnerzijds niet zo spontaan was, ze hadden cadeautjes bij zich voor m’n afstuderen (hoewel ik nog steeds stellig van plan ben een groots feest te geven). Het kwam goed uit dat mijn geheugen bar slecht is, daardoor was ik oprecht verrast door het cadeautje dat ik kreeg: Rush Hour, een geweldig koffietafeldenkspelletje (nu nog een koffietafel). Ook heb ik nu weer een heel stel nieuwe – professionele – pingpongballen, dus iedereen is weer welkom om te pingpongen. Als ik thuis ben, en dat is vanaf 3 december weer het geval. Guido, Mirianne en Rinse: hartstikke bedankt, ik zal flink met de cadeautjes gaan spelen!

Ik had het net met Marloes, die bij Patricia op bezoek was, over de oorsprong van het woord ‘spaghetti’. Ik gokte dat het wel van een woord ‘spago’ zou afkomen, dat dan zoiets als ‘sliert’ zou moeten betekenen. Maar Marloes verzekerde me zeer zelfverzekerd dat dat toch echt niet zo was. Nou, mooi wel dus. Nu gaat eigenwijze Marloes – die een tijdje in Italië gewoond heeft – bij haar Italiaanse vrienden navragen of ‘spago’ nog wel een gangbaar woord is.

Ik las net op Slashdot, een razendpopulaire nieuwssite voor nerds, dat mijn middelbareschoolgenoot Hans bij een auto-ongeluk is omgekomen. Ik vind dit een ontzettende rotstreek van het lot, hij had nog een hoop te leven. Ik heb na de middelbare school nooit meer iets van Hans vernomen, maar ben blij dat hij zich goed bij de internationale geeks-club heeft weten aan te sluiten (hij was onderweg met een stel grote jongens op computergebied). Hij had vast zelf een grote kunnen worden. Mijn medeleven voor z’n familie en vriendin.

Afgelopen maandag kwam ik op de operatiekamer in Tilburg een bekend gezicht tegen: Tineke, van de middelbare school in Emmen. Ze zag er wat anders uit, in een blauw pak met mondkapje en blauwe muts, maar toch herkende ik haar. Ze kreeg net haar handenwasinstructie (die we ook al eens samen bij het vak Verzorging hebben gehad), dus ik heb niet lang met haar gesproken. Wie weet kom ik d’r nog eens tegen, als ik op de OK ben.

Gisteren ben ik Margaret, een oud-collega en nu vriendin, even weer tegengekomen. Zij is met haar (kersverse) echtgenoot en kindje in januari naar Amerika geëmigreerd, en is nu voor heel even in Nederland. Ze was toevallig even op de universiteit Utrecht, en door zorgvuldige planning was ik daar toevallig ook. We hebben even een (uit de koffiekamer geleend) kopje thee gedronken in de Eigenruimte, en hebben daar geprobeerd een dik half jaar ervaringen samen te vatten in een half uurtje (dat lukte natuurlijk niet, waardoor ik te laat was voor het zwemmen met Alex en Jan-Jaap). Het leuke is dat Margaret hoogstwaarschijnlijk ook per 1 januari AIO wordt, maar dan in Amerika. Ikzelf heb vandaag iets getekend waarop staat dat ik AIO word, dus dat wordt steeds definitiever. Als ik in Amerika ben ga ik waarschijnlijk nog even bij Margaret (die dan weer terug is) en haar man logeren: 3 PhD’s bij elkaar.

Nadeel: ik heb net m’n trein gemist. (Ik stond nog te wachten op het voorste deel van de trein, maar dat ging niet – volgens de meneer aan de balie wel.) Wie zit te wachten op deze informatie? Niemand. Het voordeel is dat ik dit nu zit te typen op Utrecht centraal!

Door een heel klein beetje te helpen met een programmeerprobleempje ben ik zowaar onsterfelijk geworden: mijn naam is opgenomen in de sourcecode van het pakket PressView. Zie ook een onderwerp op het forum.