Tammo 80Om 17:01 vandaag is – zo vertelde mij de nieuwslezer – de nieuwe kroonprinses geboren (voor Maxima te hopen zonder kroontje of helm), en ze is – wederom volgens de nieuwslezer – 3100 centimeter lang. De bevalling heeft even geduurd… Verder weegt ze 3100 gram, ze weegt dus precies 1 gram per centimeter. Een lintworm met een kroontje.
Omdat ik in de gelukkige omstandigheid verkeer gescheiden ouders te hebben, is Sinterklaas gisteren noch eergisteren mijn huisje voorbijgereden. Het was beide keren erg gezellig. Mama heeft traditioneel bijna zuivere sinterklaasliedjes gespeeld op de piano, terwijl Jaap even z’n tanden ging poetsen. Het mooiste cadeau van dit jaar vind ik toch wel Supermag, waarvoor ik helaas nog geen mooie link heb kunnen vinden.
Mijn vertrouwen in de mensheid is vandaag wederom niet geschaad (dat wordt het slechts zeer zelden). Ik heb vorige week, op de terugweg vanaf Ameland, mijn mobiele telefoon onderweg verloren. Naar ik meende in de auto van papa, dus ik heb er geen actie op ondernomen. Maar gisteren vertelde Lars me dat er op mijn nummer door een volstrekt onbekende werd opgenomen. Dus heb ik ook maar eens gebeld, en het was inderdaad een volstrekt onbekende. Hij was op zoek naar de eigenaar van deze telefoon, die hij in de trein had gevonden. En die had hij nu dus gevonden. We hebben afgesproken elkaar om 12 uur op station Amersfoort te ontmoeten.
Ik was uiteraard een beetje te laat (op tijd komen is niet mijn sterkste kant, ik ben dankbaar dat ik sterkere kanten heb), en de vogel met m’n telefoon was al gevlogen. Vanuit een telefooncel heb ik ‘m gebeld, en hij was inderdaad weg. Hij zei nog, dat als ik maar even had gebeld om te zeggen dat ik wat later was… Maar ja, zonder telefoon gaat dat lastig. Op zijn terugweg kwam hij weer langs Amersfoort, en om kwart over twee stipt heb ik m’n telefoon teruggekregen. Ik heb ‘m er een doosje Merci’tjes voor gegeven, is dat te knieperig?
Zonder dat ik erom heb gevraagd – en daar zou ik toe in staat geweest kunnen zijn – is mijn wijk er de afgelopen tijd flink op vooruit gegaan. Zo is er een vervelende kuil uit de weg gehaald, en heeft de kapper de ‘e’ uit ‘New Engeland’ van z’n raam gehaald. Hoezee!
Met verhuisd doel ik op de transitieve (verlatijnste vorm van overgankelijke, transire = overgaan) vorm van dit werkwoord: ik heb verhuisd. Afgelopen zondag welteverstaan, van driehoog Zeist naar driehoog Utrecht. En alles zonder lift. Degene die intransitief verhuisd is, is Yo-yi. Zij reed in een gehuurd busje, en ik mocht intussen de auto heen en weer sjezen. Dit was de eerste keer dat ik in Utrecht reed, en ik heb geen enkele deuk opgedaan! Yo-yi helaas wel…
De verhuizing is overigens voorspoedig verlopen, ondanks het feit dat ik van de betonnen trap gevallen ben, ik m’n hoofd heb gestoten tussen een houten kast en de te lage trapdoorgang, en het feit dat er in het huis van bestemming ook iemand van eenhoog naar beneden aan het verhuizen was…