Gisteren moest ik alweer vroeg op (en dat na zondag, toen ik dus pas om een uur plat lag), om op tijd op school te komen. Ik heb me de benen bijna uit het lijf gefietst, en was slechts vijf minuten te laat. Mijn docente tien.
Na zes uur practicum – met onderbrekingen – heb ik bij een collega-studente even Linux ge√Ønstalleerd, zodat ook zij perfect thuis kan studeren. Het installeren lukte zowaar binnen anderhalf uur, zodat ik nog op tijd thuis was voor het eten: twee overheerlijke pizza’s.
Zondag heb ik samen met Jan-Jaap en Alex een dagje The Godfather gekeken. We waren van plan om alledrie de delen te kijken, maar ze duurden nogal lang, dus dat lukte niet. Uiteindelijk zijn we erin geslaagd om van half vier tot middernacht slechts twee delen te bekijken. Ik kon Alex en Jan-Jaap ondertussen goed voorzien van zinloze feiten – gelezen op The Internet Movie Database, zoals dat het paardenhoofd in deel 1 echt was en uit een hondenvoerfabriek kwam, en dat bij de vechtpartij in deel 2 een acteur daadwerkelijk twee ribben gebroken had.
Mijn complimenten overigens alsnog aan Jan-Jaap voor de heerlijke wraps.
Gisteravond ben ik naar ‘t afstudeerfeest van Hanne geweest. Ze had het feest heel effectief verstopt in het scoutinggebouw van Lunetten, maar ik ben er zowaar in een keer goed naar toe gefietst. Op het feest was Rik deejay aan het spelen, en ik moet zeggen dat onze muzieksmaken behoorlijk disjunct zijn. Maar dat mag de pret niet drukken. Het feest stond in het teken van dierendag, en daarom waren er overal wortels opgehangen. Wie het woord daarom in de vorige zin snapt, mag het me uitleggen.
Aan het eind van de avond, toen van de Eigenruimte-club alleen Alex en ik nog over waren (toen Victor en Sandra net naar huis gingen) werd er eindelijk veel betere muziek gedraaid. Ik heb zowaar nog wat jongelui kunnen laten zien hoe de twist (Chuck Berry – Let’s twist again) hoort :-)
Gisteren heb ik eindelijk een dag helemaal niks gedaan. En dat schiet lekker op :-D
Vrijdag heb ik bij Jan-Jaap (en een beetje bij Raymond, want die woont daar ook) gegeten, en op de galerij zag ik een heel klein vogelkijn. Het zat daar heel stil, en ik dacht dat het wel gewond zou zijn ofzo. Hoe dan ook, het moest gered worden, want anders zou er zeker over hem heen gelopen zijn. Gelukkig is een andere huisgenoot van Jan-Jaap dierenarts-in-opleiding. Die kwam in z’n ochtendjas (om zes uur ‘s avonds) poolshoogte nemen. Hij concludeerde na het vogelkijn op z’n hand genomen te hebben dat het inderdaad niet vloog. Met die diagnose was voor hem de kous af, en ik kreeg het vogelkijn op m’n hand. Toen het daar was, heeft het even een poepje op m’n ringvinger gedaan, en ging er toen vrolijk vandoor. Vliegend uiteraard. Aansteller.
Na vandaag gestudeerd (polymeren gesimuleerd op een tetraedergrid) en gewerkt (etiketten uitgedraaid) te hebben ben ik vanavond naar het feestje van Imre geweest. Ik heb onderweg nog een fantastisch cadeau voor hem gekocht: een boek met scenario’s en extra onderdeeltjes voor Kolonisten van Catan. Ik ga snel weer bij Imre en Yo-yi, mijn goede vrienden en Kolonisten-kameraden, spelen :)
Het feest was erg gezellig, hoewel de opkomst in het begin aan de krappe kant was. Ik kwam een jongen tegen die Natuurkunde had gestudeerd en nu ergens werkte waar mijn docente ook had gewerkt. We hadden in totaal zo’n 6 gemeenschappelijke kennissen. Een klein wereldje indeed. Verder waren er veel mensen van de Utrecht debating society, waar ook Imre lid van is. En natuurlijk de club vrienden van Imre die ik jaarlijks op zijn verjaardag tegenkom :)
Vanochtend om elf uur waren Alex en ik al op Utrecht Centraal. Het leek ons gezellig om nog even een bakje koffie (lees: thee) te drinken. Onderweg naar huis kwamen we nog langs een grote electrawinkel langsgegaan, om te kijken bij mooie computerkabeltjes. En bij een vaatwasser, die maar 250 euro kost. Da’s toch wel heel mooi om van te dromen :)
We hebben bij mij thuis eerst even een eitje (met spek) gebakken. Daarna hebben we koffie gedronken, met lekkernijen die Alex bij de bakker had gehaald. En toen en toen en toen hebben we een spelletje Richelieu gespeeld, het spel dat ik op de setkampioenschappen heb gewonnen. Ook heb ik Alex bijna ingemaakt met een potje schaak, in het eindspel kostte het hem drie pogingen om een overwinning voor mij in een overwinning voor hem om te zetten.
Inmiddels was het etenstijd, dus hebben we even een lekker maal in elkaar geflansd: snackbareten met andijviesla. Na het eten heeft Alex me even geholpen met m’n huiswerk: een soort Monte-Carloprogramma om te integreren. Om de avond te completeren hebben we de film “The Italian Job” gekeken. Een hartelijke afrader.
Ik denk niet dat ik vaak met iemand 15 uur gespeeld heb op een dag, maar het bevalt prima hoor :)
Vanochtend vroeg heb ik samen met Alex Peter op het vliegtuig naar Bob gezet. Bob zit namelijk in Canada. Ik was al om twintig voor acht op Utrecht Centraal, en Alex was er twee minuten later ook. In Duivendrecht troffen we Peter (alles strak gecoordineerd per mobiele telefoon, ik had eerst de verkeerde Peter aan de lijn) en zijn vader. Bij het inchecken vroeg Peter aan de juffrouw van de incheckbalie of hij ook chocola mocht meenemen. Deze juffrouw wist het niet, vroeg het dus aan de juffrouw naast haar. En die aan haar achterbuurvrouw, zodat uiteindelijk wel 50 mensen op Peter’s chocoladeverhaal stonden te wachten. Toen zei de eerste juffrouw dat ‘t wel lang genoeg geduurd had, dus gingen we. De juffrouw kwam ons nog wel nagerend om te vertellen dat het volgens de meneer achter ons in de rij wel mocht. Ik denk dat Peter inmiddels ongeveer nu landt op Vancouver Centraal.
Ik spijbel momenteel lekker van badminton, omdat ik vind dat ik gisteren zo’n drukke dag heb gehad dat ik wel pauze verdien. En omdat ik vandaag ook hard gewerkt heb. Ik ben in m’n lunchpauze zelfs nog even naar het Mathematisch Instituut geweest om daar over zaken te praten (niet echt hoor). En nu ben ik moe, dus ik ga slapen. Goedenacht!
Gisteravond was het lekker druk bij het buurtvolleybal. Er zijn zeker vier nieuwelingen, wier namen ik inmiddels allemaal ken. Ook de namen van de oude garde zijn bij mij inmiddels allemaal bekend, en dat is erg makkelijk bij het volleyballen (“Henk! Voor jou!” in plaats van vriendelijk op de schouder tikken). Het volleyballen zelf ging ook redelijk, hoewel ik van tijd tot tijd nog verschrikkelijke blunders maak. De opkomst bij de vereniging was voor het eerst sinds tijden zo hoog dat er zelfs mensen op de bank moesten zitten, en dat is toch wel ontspannend – en in ieder geval beter dan volleyballen met een team van vier man/vrouw.
Tammo 80