Ik werd net door Lotte naar de winkel gestuurd om ‘selderij’ en ‘peper’ te kopen. Zelf heb ik aan dat boodschappenlijstje ‘koekjes’ toegevoegd. In de winkel moest ik al erg hard nadenken wat ik moest kopen. De koekjes kon ik natuurlijk wel onthouden, en de peper ging ook nog want die stond bij de ingang, maar bij de groenteafdeling heb ik behoorlijk staan dubben of ik nou ‘peterselie’ of ‘selderij’ moest hebben. Ik besloot tot het laatste en ben met selderij naar huis gegaan. Bleekselderij welteverstaan. Wist ik veel dat er ook niet-bleek-selderij bestaat… Ik ben dus teruggestuurd om normale selderij te halen, die er overigens heel anders uitziet. Bij dit tweede winkelbezoek heb ik Albert Heijn nog kunnen corrigeren: er werd reclame gemaakt met de slogan: Win een mauntain bike. Ik heb ze op de fout attent gemaakt, en zal morgen kijken of hij gecorrigeerd is.
Een mail van zojuist:
Dear Tammo,
Since you seemed to think you did not work enough for a 8,I suggest you work a bit more and expand your report toinclude the things we discussed today.
see you Thursday
Ik ben op zoek naar gort voor de krentjebrij. Ik vroeg erom bij de Nettorama, waar ze het niet bleken te hebben. Waar dan wel? “Bij de Albert Heijn. Alles wat wij niet hebben, hebben ze bij de Albert Heijn wel.” (Ik vraag me af of ze bij de AH wel olifanten hebben…)
‘t Zijn de kleine dingen die het doen. Mooi niet dus. Neem nou bijvoorbeeld vuilniszakdichtbindertjes. Die grote dingen doen het prima, maar de kleine zijn echt te klein, je moet er minstens drie aan elkaar knuppen voor ze om een vuilniszak passen. En dan wil je ze eromheen draaien, en dan knapt het verbindingsstukje weer los. Ik neem voortaan dus alleen maar grote dingen!
Lotte en Floor kregen net van het bezoek een videoband (Jungle Boek 2). Helaas zat er een rammeltje in de band, dat bij nadere inspectie een stukje ijzer bleek te zijn. Het leek me geen goed idee dit te negeren en de band gewoon te spelen, dus heb ik meteen een schroevendraaier ter hand genomen. Het uit elkaar halen van een videoband is verbazingwekkend simpel, er hoeven maar vijf schroefjes los. Maar, zodra de twee delen van de band loskomen, springen er allerlei onderdeeltjes los. Het verwijderen van het ‘overtollige’ onderdeel was vrij simpel; het herschikken van alle losgesprongen onderdeeltjes was een stuk lastiger. Uiteindelijk is het me met brute deductie toch gelukt hun positie te bepalen, en tot mijn genoegen draaide de band ook nog gewoon!
Als tijdverdrijf heb ik vanmiddag met Lotte en Floor een (oud) toetsenbord schoongemaakt. Zo hoop ik ook hun eventuele apparatenvrees in een vroeg stadium de kop in te drukken (misschien worden ze nog wel elektromonteur!). Bij het terugzetten van de knopjes mochten Lotte en Floor zelf kiezen welk knopje waar kwam. Dit heeft een prachtig toetsenbord opgeleverd.
Voor school ben ik momenteel bezig met een project over genetische algoritmen, in het bijzonder een Artificial Life-project (nou ja, eigenlijk zit ik momenteel m’n weblog te updaten in de reclamepauze van Grease). Ik heb me ingelezen door ook eens naar de broncode van een soortgelijk project. In die broncode las ik de term ‘manna’, en ik heb vandaag geleerd wat dat is: voedselpakketjes die door een hogere macht (in dit geval de computer) om de zoveel tijd gedropt worden.
Stadler: But the question is: what is a manna-manna?
Waldorf: No, the question is: Who cares?
Ik heb zojuist een recept gevonden dat ik nog even wil onthouden, vandaar dat ik het maar even op m’n weblog zet (als iemand het voor me wil maken is dat natuurlijk ook goed!):
Wat mout der in:
2 kan wotter, n haalf kan bosbeern sap (oet reformwinkel), 2 puutjes krinten, 2 puutjes rezienen, 4 piepknail, twij haandjes vol görde, 4 onze sukker.
Hou mout je t doun:
Krinten en rezienen wellen loaten.
Zet de twij kan wotter op stel in n pane en moak t aan de kook.
Dou de sukker d’r bie en de piepknail.
Dou de welde krinten en rezienen d’r bie en de görde en loat dai haile brut koken tot t zo’n beetje goar is.
t Leste ketaaier t bosbeern sap der bie in.
Nog even en joen krentjebrij is kloar om te eten.
Ik ben de afgelopen dagen verschrikkelijk ijverig met mijn studie bezig geweest, en ik begin het al haast leuk te vinden. Maandag – de dag dat ik mijn verslagen had moeten inleveren – kregen we een nieuwe opdracht over genetische algoritmen, en M√°rcia zei er meteen bij dat we, in de drie weken die er voor staan, wel niet halverwege die opdracht zouden komen, gezien ons werktempo. Dat gaf mij een flinke stimulans om eens hard te gaan programmeren, en niet zonder resultaat; het programma is af!
‘k Heb net even een haflje lichtbruin gekocht, zoals ik wel vaker pleeg te doen voor het ontbijt. Er waren geen andere klanten bij de bakker, en de juffrouw achter de toonbank was net aan het telefoneren. Ze zei toen ik binnenkwam tegen haar gesprekspartner: “Oh, wacht, heb je hoe-heet-het eventjes, ik heb een hoe-heet-het klant.” Ik heb een hoe-heet-het halfje lichtbruin besteld, en heb haar toen verlaten waarna ze kon doorgaan met een ongetwijfeld erg boeiend hoe-heet-het gesprek.
Tammo 80