Tammo 80Om 17:01 vandaag is – zo vertelde mij de nieuwslezer – de nieuwe kroonprinses geboren (voor Maxima te hopen zonder kroontje of helm), en ze is – wederom volgens de nieuwslezer – 3100 centimeter lang. De bevalling heeft even geduurd… Verder weegt ze 3100 gram, ze weegt dus precies 1 gram per centimeter. Een lintworm met een kroontje.
Omdat ik in de gelukkige omstandigheid verkeer gescheiden ouders te hebben, is Sinterklaas gisteren noch eergisteren mijn huisje voorbijgereden. Het was beide keren erg gezellig. Mama heeft traditioneel bijna zuivere sinterklaasliedjes gespeeld op de piano, terwijl Jaap even z’n tanden ging poetsen. Het mooiste cadeau van dit jaar vind ik toch wel Supermag, waarvoor ik helaas nog geen mooie link heb kunnen vinden.
Mijn vertrouwen in de mensheid is vandaag wederom niet geschaad (dat wordt het slechts zeer zelden). Ik heb vorige week, op de terugweg vanaf Ameland, mijn mobiele telefoon onderweg verloren. Naar ik meende in de auto van papa, dus ik heb er geen actie op ondernomen. Maar gisteren vertelde Lars me dat er op mijn nummer door een volstrekt onbekende werd opgenomen. Dus heb ik ook maar eens gebeld, en het was inderdaad een volstrekt onbekende. Hij was op zoek naar de eigenaar van deze telefoon, die hij in de trein had gevonden. En die had hij nu dus gevonden. We hebben afgesproken elkaar om 12 uur op station Amersfoort te ontmoeten.
Ik was uiteraard een beetje te laat (op tijd komen is niet mijn sterkste kant, ik ben dankbaar dat ik sterkere kanten heb), en de vogel met m’n telefoon was al gevlogen. Vanuit een telefooncel heb ik ‘m gebeld, en hij was inderdaad weg. Hij zei nog, dat als ik maar even had gebeld om te zeggen dat ik wat later was… Maar ja, zonder telefoon gaat dat lastig. Op zijn terugweg kwam hij weer langs Amersfoort, en om kwart over twee stipt heb ik m’n telefoon teruggekregen. Ik heb ‘m er een doosje Merci’tjes voor gegeven, is dat te knieperig?
Zonder dat ik erom heb gevraagd – en daar zou ik toe in staat geweest kunnen zijn – is mijn wijk er de afgelopen tijd flink op vooruit gegaan. Zo is er een vervelende kuil uit de weg gehaald, en heeft de kapper de ‘e’ uit ‘New Engeland’ van z’n raam gehaald. Hoezee!
Met verhuisd doel ik op de transitieve (verlatijnste vorm van overgankelijke, transire = overgaan) vorm van dit werkwoord: ik heb verhuisd. Afgelopen zondag welteverstaan, van driehoog Zeist naar driehoog Utrecht. En alles zonder lift. Degene die intransitief verhuisd is, is Yo-yi. Zij reed in een gehuurd busje, en ik mocht intussen de auto heen en weer sjezen. Dit was de eerste keer dat ik in Utrecht reed, en ik heb geen enkele deuk opgedaan! Yo-yi helaas wel…
De verhuizing is overigens voorspoedig verlopen, ondanks het feit dat ik van de betonnen trap gevallen ben, ik m’n hoofd heb gestoten tussen een houten kast en de te lage trapdoorgang, en het feit dat er in het huis van bestemming ook iemand van eenhoog naar beneden aan het verhuizen was…
Gisteren is Rob komen biljarten. We hadden om twaalf uur afgesproken bij de Bruna waar je niet omheen kunt lopen, en ik was zowaar bijna op tijd. Rob daarentegen had zich verslapen en was drie uur te laat. Zoiets bewijst het nut van een mobiele telefoon maar weer eens. We hebben er momenteel beide geen. Van Rob heb ik nog voor m’n bachelordiploma een boekje van Dirkjan gekregen. Indien in een voldoende flauwe bui, zeker een aanrader :)
We moesten natuurlijk snel biljarten, want Rob moest nog twee verslagen maken (voor mij was dit nu eens geen studieontwijkend gedrag, ik ben redelijk bij!). We zijn naar de Korenbeurs gegaan. Rob moest nog even pinnen, en we bleken pal tegenover het hoofdkantoor van Rabobank Nederland N.V. te staan. Daar hadden ze geeneens een pinautomaat!
Het biljarten ging overwegend belabberd; ik heb gemiddeld 11 uit 20 gespeeld, en Rob ook zoiets maar net iets minder :)
Ik ben momenteel, wellicht door het weekend op Ameland, zwaar verkouden, en voorzover ik het zonder thermometer kan bepalen heb ik koorts (m’n voorhoofd voelt warm aan). Gelukkig woont Pieter momenteel weer hier, dus die kan me lekker vertroetelen :-D
Dit weekend heb ik met papa en Geschwister op Ameland doorgebracht. Ik heb daar gezien dat Lotte al heel wat vooruitgang boekt met haar zwemkunsten: ze zinkt al bijna niet meer. Met bandjes om kan ze zelfs zwemmen. Floor heeft nog een gezonde aversie tegen het diepe.
Verder hebben we op ‘t ailand gewandeld door de duinen met de kinderen op de nek, en heb ik de rest met Boggle genadeloos ingemaakt. Ook heb ik van Lotte een erg coole gadget te leen: een zaklampje dat de tijd projecteert. Ik ben bang dat ik ‘t binnenkort terug moet geven…
Ik ben momenteel onderweg van Utrecht naar Ameland, uitgerust met PDA en zakradio. Er is vanmiddag een ongeluk gebeurd op dit traject, waardoor mijn aankomst enigszins onzeker was. Mijn trein van 16:22 was namelijk de laatste mogelijkheid. Gelukkig stond in Zwolle net de eerste trein klaar die weer door mocht. Nadeel: deze trein zat zo vol, dat ik wat moest aandrukken om erbij te kunnen.
Maar gelukkig was men zo vriendelijk een extra trein in te zetten, vandaar de titel van dit stukje.
Ik wilde u het volgende mailtje niet onthouden:
Op ma 20-11-2006, om 23:00 schreef Piotrek:
Now my date is correct :)