Tammo 80

In Noorwegen woedt een discussie op het Nintendo-forum over het wereldrecord van mij en Rob. Ik werd hierover getipt door Fredrik, waarvoor hartelijk dank.

Na een fijne dag op school (lekker geprogrammeerd, zelfs een “Hello World”-programma in C++) heb ik vanavond gechocoladefondued bij Carolien. Met bijna de hele Eigenruimteclub, alleen Alex ontbrak, die moest zijn afstudeerpraatje voor morgen voorbereiden. Ik ben er nu achtergekomen dat ik buitengewoon veel van chocoladefonduen houd! Dat ga ik zeker zelf ook eens doen, ik dacht erover dat te doen in het gezelschap van Lotte en Floor. Qua zelfkennis ben ik vandaag ook opgeschoten, ik weet nu dat er ten minste vier lange vingers in mijn mond passen (heel). Het kauwt dan alleen wel lastig. Hannes vriend Rik was zo goed ons in de stromende regen met de auto naar huis te brengen.

Vandaag heb ik samen met Lars van een oude computer van het werk een Linux-computer gemaakt. Niet alleen hebben we linux geinstalleerd (Mandrake), maar we hebben er ook een mooi demonstratiemodel van gemaakt door er een Linux-logo op te spuiten :)

Jaap vond op iemand anders’ weblog het volgende tekstje:

Zeer Intaresnest!

Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn. De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt. Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.

Giedlewg he!

(Stel je voor hoe het is om dat over te typen…)

Ik heb zojuist mijn zakradio van een knaak zelf gerepareerd. Het ding deed het niet meer; het wou niet meer aan. Het contactpuntje van het aan-/uitknopje bleek geoxideerd te zijn, ik heb het met m’n McGyver-mes schoongeschraapt. En het werkt weer!

Vandaag op het werk was het flink stressen. Na de aankondiging dat de miljoenennota waarschijnlijk behoorlijke gevolgen voor het instituut zou hebben, kwam het instituut vandaag beroerd in het nieuws. En ze kunnen de naam van het Verwey-Jonker Instituut nog niet eens goed spellen ook. Morgen komt er een persconferentie waar onze directeur ook aanwezig zal zijn, we wachten vol spanning af wat er dan gebeurt.

Ik heb zojuist akelig hard gebadmintond, en ben genadeloos ingemaakt. In ieder geval door Ton, die me met 15-0 15-2 heeft vernederd. Ik heb ‘m echter teruggepakt; in een sprintje dat we op zijn initiatief deden (en dat hij ook heeft gewonnen) heeft hij z’n arm gekneusd toen hij niet op tijd remde en tegen de muur rende. Bij dezen beterschap gewenst. Ook hebben we nog een wedstrijdje achteruithinkelen gedaan. Dat heeft Ton ook gewonnen, maar hij is wel achterover gevallen. Kan je nagaan hoe zachtjes ik hinkelde…

Ik zit momenteel in m’n eentje het gehele Verwey-Jonker Instituut te bemannen; de rest van de medewerkers is allemaal bij de maandbijeenkomst in onze dependance. Mijn baas Wendy zei letterlijk: “Het lijkt me een goed idee dat we vanmiddag met zijn allen naar de maandbijeenkomst gaan; jij zit dus even alleen Tammo”. Om de frustratie (met een knipoog) te vergroten is het nu ineens volle stress hier. Er kwam een poolse koerier in slecht Duits vertellen dat hij een pakketje wilde. Dat had ik niet, dus heb ik eens wat rondgebeld: het bleek om de monitor van Jaap te gaan die hij nog niet had ingepakt. Terwijl ik dat voor hem deed kwam Norbert uit de maandbijeenkomst hierheen gehold om te vragen hoe de laptop op de beamer (Engels, niet het ding dat beaamt) kon worden aangesloten. Dat dus ook nog even gedaan, en ondertussen drie telefoontjes afgehandeld. En nu (zie tijd hierboven) moet ik alleen nog even een publicatie opmaken en 20 keer vermenigvuldigen – dat is wat anders dan vermenigvuldigen met 20 denk ik, het laatste gaat sneller. En ondertussen zit ik doodleuk m’n weblog bij te werken :-S

Zou het gehalte aan schoolgerelateerde berichten op m’n weblog iets zeggen over de tijd die ik besteed aan studeren? ‘t Is niet te hopen… Vandaag heb ik heerlijk gestudeerd, hoewel het wel zwaar was; ik had moeite m’n hersens erbij te houden. Aan de stof lag het niet, die had ik allemaal al eens gehad. Dat geldt voor m’n hele studie nu, maar de leuke computerprojectjes maken het toch leuk. Het leukste vak dat ik nu heb is het practicum (gegeven door Marcia). Het gaat over random number generators, de manier om een computer willekeurige maar wel voorspelbare dingen te laten zeggen. En wetenschappelijke toepassingen natuurlijk.
Ook m’n klas is erg gezellig, we zijn nu met z’n vieren (als Tristan er inderdaad mee gestopt is): Chao, Setareh, Marijn en ik. En Marcia telt ook een beetje mee, want die is momenteel onze enige docent.

Hoewel de temperatuur gisteren en vandaag ongeveer gelijk was, verschilde de gevoelstemperatuur aanzienlijk: gisteren in een korte broek was ‘t een stuk kouder dan vandaag met trui en winterjas. Zomaar een filosofietje.