Tammo 80

Ik heb dus inmiddels m’n titel: brieven mogen nu geadresseerd worden aan ‘Tammo Jan Dijkema MSc’, en ik denk dat ik inmiddels weledelgeleerd ben. Dat wil echter niet zeggen dat ik nu niet meer hoef te werken. Ik had afgesproken dat ik nog even zou doorwerken aan m’n stageproject, en daar ben ik momenteel druk doende mee.

Vrijdag heb ik bij de heren doktoren thuis grafieken zitten maken voor een artikel dat eventueel gepubliceerd gaat worden. Verder ben ik m’n opvolger (een Chinees van de afstudeerkamer) aan het inwerken in Mathematica en de fysiologie van het menselijk hart. Wat op zich ook een dagtaak is.

Verder heb ik een lijntje uitgegooid naar “het bedrijfsleven”, maar de academische wereld had inmiddels ook een lijntje naar mij uitgeworpen, en het ziet ernaar uit dat zij beet hebben: als alles goed gaat begin ik in januari als onderzoeker in opleiding aan de universiteit.

Wat een week om m’n weblog niet bij te werken… Vorige week woensdag heb ik m’n masterdiploma opgehaald! Daarmee is m’n studietijd nu definitief afgelopen, hoewel ik niet het idee heb dat er iets gaat veranderen.

De uitreiking (in het Academiegebouw, net zoals mijn vorige twee uitreikingen) was weer erg geslaagd. Ik was net op tijd aanwezig op het Domplein, na een fietsrace tegen de klok met Pieter achterop. Op het Domplein stonden al mijn genodigden me al op te wachten. De ceremonie was leuk, professor Schilders had een mooie toespraak voor me gemaakt (die helaas door technische problemen niet goed te verstaan was). Daarna heb ik tijdens de borrel op het plein van het Academiegebouw een cadeau van de Eigenruimteclub gekregen: een pogo! Ik heb ‘m meteen uitgeprobeerd (in pak), maar het valt nog niet mee om zo’n springstok onder controle te krijgen. Mama kan het toch een stuk beter.

We zijn met de familie – helemaal compleet op Lotte en Floor na – lekker lang op ‘t Academieplein gebleven, en zijn daarna naar het sjieke restaurant “De Goedheyt” gegaan. Daar hebben we een heell sjiek viergangendiner genuttigd (heerlijk, met krab, vis, en een super toetje).

Pieter heeft bij me geslapen. Van hem heb ik nu nog een halve kilo bonbons staan, dus als iemand wil helpen… (Niet dat ik het zelf niet red hoor.)

Ik kom zojuist tot de conclusie dat alle zes paar sokken die ik twee weken geleden heb gekocht zijn verdwenen. Dit is niet het eenlingsokkenprobleem, ze gaan er hier met z’n tweeën vandoor. Dus bij de diploma-uitreiking vanmiddag draag ik twee verschillende sokken. Argh.

Van een bijzonder genereuze dame op een forum heb ik vanmiddag een MP3 van de Czardas van Monti gevonden. Het is een geweldig nummer, en ik ben vast van plan het ook te leren spelen op accordeon. De muziek daarvoor heb ik al eens van m’n accordeonleraar meneer Van der Wulp gekregen, nadat wijlen mijn accordeonleraar meneer Van Rijnberk mij opgedragen had dit stuk eens te leren spelen. Op papier ziet het er niet zo leuk uit, maar het klinkt des te beter. Het zal me de nodige tijd kosten om het te leren, maar daarna zal ik dan toch echt de Czardas van Monti kunnen. Bedankt Loesje!

Vergeten te melden. Gisteren bij het eten bij de Griek kwam Bing ineens met een heel aardig cadeautje voor mijn afstuderen: een bijzondere Chinese steen aan een bijzonder Chinees touwtje die me beschermt tegen ongeluk. Wat wenst een mens nog meer.

Vandaag op de universiteit Eindhoven had ik een afspraak met een andere kamergenoot, eveneens Chinees, en die had voor alle deelnemers aan de vergadering een doosje Chinese thee uit China meegenomen. Bijzonder aardig. En na die vergadering kreeg ik van Hong Den, de kamergenote die ik de afgelopen tijd wat heb geholpen met het vertalen van administratieve dingen, een zakje Chinese rijstchips, en een prachtige CD met bamboebewerkingen van o.a. “Don’t cry for me Argentina”. U merkt het, ik word straalverwend.

Over de titel van dit stukje: ik vond de Chinezen ook hiervoor al aardig hoor!

In Utrecht is momenteel het Festival Oude Muziek aan de gang. Dit had mijn Eindhovense kamergenote Bing al eerder door dan ik, en ze vroeg of ik met haar meeging (dacht ik). Vandaag zijn we naar twee concerten geweest, eerst een blokfluitconcert (vanwege een blessure van de klavecinist ging ons originele plan niet door) in de prachtige zaal Zuylenspiegel, en aan het eind van de middag het Russische kamerkoor Oktoich, dat ik prachtig vond.

Bij het concert van Oktoich kwamen we Alex tegen, die een fervent bezoeker is van het festival. Hij moest na afloop ook nog naar een ander concert, dus hebben we met z’n drieën gegeten bij de Griek. En daar hebben ze heerlijke moussake (in case you’re interested). Inmiddels is Bing weer naar huis, en nu begin ik snel aan m’n huiswerk voor morgenochtend.

Gisteravond huisfeest bij Yo-yi! Het hele volk zat in de tuin, met lekkere sangria. Ze hadden de hele tuin overspannen met een groot zeil voor als het ging regenen, maar dat bleek niet nodig. Toen het in de tuin niet meer zo leuk was heb ik met Imre en Yo-yi binnen een potje Triviant gespeeld, wat wel erg leuk was (hoewel Imre heeft gewonnen).

Ik las op www.lombox.net dat mijn groenteboer uit de Kanaalstraat vorige week is vermoord. Dat is dus de reden dat de winkel al een tijdje dicht is. Hoewel ik de beste man niet kende (ik kocht er alleen af en toe groente), is dit voor het eerst dat ik een misdrijf van zo dichtbij meemaak. Heel stom allemaal. Nu moet ik een nieuwe groenteboer zoeken…

Gisterochtend heb ik weer lekker vuilnisman gespeeld. Ik kan vanuit m’n kamer precies horen wanneer de vuilniswagen eraankomt, en meestal is dat het moment dat ik besef dat vrijdag het vuilnis naar buiten moet. Gister moest ik me ook nog aankleden en de prullenbak legen, dus ik was net iets te laat buiten. Gelukkig kon ik met een goeie 100 meter sprint (met vuilniszakken) de wagen nog inhalen, zodat nu het vuilnis weg is. En daarmee ook de rundvleesbouillon die er al een tijdje op lag te wachten om weggegooid te worden (vacuüm verpakt overigens).

Ik ben gister naar mijn voormalige stagebegeleiders in Diessen geweest; voor hen ga ik nog even doorwerken. Vooral om wat resultaten te produceren die in m’n scriptie wat buiten beschouwing zijn gelaten. Ze hebben me meteen een flink pak werk mee naar huis gegeven, maar gelukkig ook een fatsoenlijke deadline (dat helpt bij mij): morgenmiddag. Vandaag dus maar even hard werken.

Gisteravond kwamen Peter, Hanne en Alex hier eten. Ik heb (met hulp van Alex) maar eens een niet-studentenmaal gemaakt: aardappels, bloemkool en karbonade. En het was nog aardig gelukt ook. De afwas is het project voor vanavond.