Gisterochtend ben ik op tijd opgestaan, om nog alles op tijd opgeruimd en in m’n tas te krijgen. Ik ben erin geslaagd om nog snel even de afwas te doen, de bederfelijke waar uit m’n kamer te halen, en nog te douchen ook, in een uur tijd.
Toen ben ik naar het station gelopen, waar ik net te laat aankwam om de trein te halen die ik samen met Jan-Jaap en Alex zou nemen. Maar aangezien zij mij wegbrachten, waren zij ook niet ingestapt; ze stonden temidden van een rode protesterende menigte te wachten. We hebben geprobeerd om een trein naar Amsterdam te nemen, maar na twee keer verkeerd te zijn geïnformeerd door de mensen bij de informatiebalie hebben we maar besloten de – normaalgesproken tragere – stoptrein naar Schiphol te nemen. Dit nadat ik me al in een intercity vol met protestgangers had gewurmd, maar daar op het nippertje was uitgestapt omdat Jan-Jaap en Alex er waarachtig niet meer in pasten.
We waren ruim op tijd op Schiphol, zelfs een uur te vroeg. Eerst heeft Jan-Jaap me laten zien waar de vertrekhal was. Bij de balie van British Airways kwam ik erachter dat er nog geen stoel voor me was gereserveerd op de vlucht van Heathrow naar Philadelphia. Op de vlucht Schiphol – Heathrow had ik nog wel willen staan, maar voor 10 uur is dat wat lang, dus heb ik bij een andere balie m’n ticket laten ruilen voor een ticket met zitplaats (geheel gratis). We hebben daarna om tijd en honger te doden in het restaurant boven bij Schiphol een lekkere pannenkoek met spek gegeten. Ook hebben we even op het panoramaterras gekeken naar vliegtuigen.
Na nog een kop koffie (thee) bij een door Jan-Jaap uitgezocht tentje ben ik op weg gegaan naar de douane, waar ik afscheid nam van Jan-Jaap en Alex.
Zo, dat was de streep die ik zet onder, of eigenlijk boven, mijn weblog van de afgelopen tijd. Ik vertrek namelijk over 30 minuten naar Amerika (via Utrecht Centraal, Schiphol en Heathrow), en zal van daaruit ook dit weblog bijhouden. Het zal er wel wat anders uit gaan zien misschien, maar dat merk je vanzelf.
Voor nu wil ik al mijn vrienden bedanken voor de goede reis die ze me hebben gewenst, en ik wens iedereen hier natuurlijk ook twee geweldige maanden.
Gisteren had ik een spontane afspraak in de Eigenruimte met Mirianne, Guido en Rinse. Het bleek dat het hunnerzijds niet zo spontaan was, ze hadden cadeautjes bij zich voor m’n afstuderen (hoewel ik nog steeds stellig van plan ben een groots feest te geven). Het kwam goed uit dat mijn geheugen bar slecht is, daardoor was ik oprecht verrast door het cadeautje dat ik kreeg: Rush Hour, een geweldig koffietafeldenkspelletje (nu nog een koffietafel). Ook heb ik nu weer een heel stel nieuwe – professionele – pingpongballen, dus iedereen is weer welkom om te pingpongen. Als ik thuis ben, en dat is vanaf 3 december weer het geval. Guido, Mirianne en Rinse: hartstikke bedankt, ik zal flink met de cadeautjes gaan spelen!
Ik had het net met Marloes, die bij Patricia op bezoek was, over de oorsprong van het woord ‘spaghetti’. Ik gokte dat het wel van een woord ‘spago’ zou afkomen, dat dan zoiets als ‘sliert’ zou moeten betekenen. Maar Marloes verzekerde me zeer zelfverzekerd dat dat toch echt niet zo was. Nou, mooi wel dus. Nu gaat eigenwijze Marloes – die een tijdje in Italië gewoond heeft – bij haar Italiaanse vrienden navragen of ‘spago’ nog wel een gangbaar woord is.
Ik las net op Slashdot, een razendpopulaire nieuwssite voor nerds, dat mijn middelbareschoolgenoot Hans bij een auto-ongeluk is omgekomen. Ik vind dit een ontzettende rotstreek van het lot, hij had nog een hoop te leven. Ik heb na de middelbare school nooit meer iets van Hans vernomen, maar ben blij dat hij zich goed bij de internationale geeks-club heeft weten aan te sluiten (hij was onderweg met een stel grote jongens op computergebied). Hij had vast zelf een grote kunnen worden. Mijn medeleven voor z’n familie en vriendin.
Afgelopen maandag kwam ik op de operatiekamer in Tilburg een bekend gezicht tegen: Tineke, van de middelbare school in Emmen. Ze zag er wat anders uit, in een blauw pak met mondkapje en blauwe muts, maar toch herkende ik haar. Ze kreeg net haar handenwasinstructie (die we ook al eens samen bij het vak Verzorging hebben gehad), dus ik heb niet lang met haar gesproken. Wie weet kom ik d’r nog eens tegen, als ik op de OK ben.
Gisteren ben ik Margaret, een oud-collega en nu vriendin, even weer tegengekomen. Zij is met haar (kersverse) echtgenoot en kindje in januari naar Amerika geëmigreerd, en is nu voor heel even in Nederland. Ze was toevallig even op de universiteit Utrecht, en door zorgvuldige planning was ik daar toevallig ook. We hebben even een (uit de koffiekamer geleend) kopje thee gedronken in de Eigenruimte, en hebben daar geprobeerd een dik half jaar ervaringen samen te vatten in een half uurtje (dat lukte natuurlijk niet, waardoor ik te laat was voor het zwemmen met Alex en Jan-Jaap). Het leuke is dat Margaret hoogstwaarschijnlijk ook per 1 januari AIO wordt, maar dan in Amerika. Ikzelf heb vandaag iets getekend waarop staat dat ik AIO word, dus dat wordt steeds definitiever. Als ik in Amerika ben ga ik waarschijnlijk nog even bij Margaret (die dan weer terug is) en haar man logeren: 3 PhD’s bij elkaar.
Nadeel: ik heb net m’n trein gemist. (Ik stond nog te wachten op het voorste deel van de trein, maar dat ging niet – volgens de meneer aan de balie wel.) Wie zit te wachten op deze informatie? Niemand. Het voordeel is dat ik dit nu zit te typen op Utrecht centraal!
Door een heel klein beetje te helpen met een programmeerprobleempje ben ik zowaar onsterfelijk geworden: mijn naam is opgenomen in de sourcecode van het pakket PressView. Zie ook een onderwerp op het forum.
Ik ben woensdag bij m’n begeleider in het ziekenhuis geweest. Niet om geopereerd te worden, laat staan om zelf te opereren, maar om samen met hem aan ons model te werken. Hij liep intussen af en toe even weg om een patiënt ‘uit te leiden’, of juist in slaap te brengen, of wat hij al niet meer doet. Omdat hij vond dat ik ook wat klinische ervaring moest hebben, ben ik aanwezig geweest bij het behandelen van een paar mensen die last hadden van atriumfibrilleren. De oplossing hiervoor is om – onder volledige narcose uiteraard – met de defibrillator een gigantische schok toe te dienen (die werkt als een soort ‘harde reset’ voor het hart). De totale ingreep duurt zo’n 15 minuten, en dan is de patiënt alweer wakker.
Toen ik ongeveer naar huis wilde (om te gaan zwemmen met Alex) belde m’n begeleider dat ik me onmiddellijk moest omkleden en naar OK 4 moest komen. Binnen 3 minuten zat ik in een overall, en stond ik in de operatiekamer. Een onfortuinlijke meneer werd daar geopereerd aan z’n darmen, en z’n hart was ermee gestopt. Daarom waren ze bezig met reanimeren, waar ik naar moest kijken. Ik kon op de monitor ongeveer volgen wat z’n hart deed, terwijl er allemaal mensen stonden te foefelen. Het hart van de meneer is weer op gang gebracht (zij het zwak), en hij heeft het in ieder geval tot gisteren gered. Probleem is natuurlijk dat reanimatiepatiënten sowieso in een slechte toestand zijn.
Tammo 80