Tammo 80Gisteravond heb ik voor het eerst in mijn nog niet zo lange backgammon-carrière gewonnen met een zogenaamde backgammon gehaald, dat wil zeggen dat ik gewonnen heb van Alex terwijl hij nog met twee stenen in zijn huisje stond. Nu kun je denken dat ik veel geluk heb gehad, of Alex veel pech, maar ik hou het er maar op dat ik bijzonder goed heb gespeeld.
Buiten is het -2 graden. Het is 21:08. En toch hoor ik buiten, net als elke avond rond deze tijd, de bel van de ijscoman. Misschien dat ik in juli iets van hem ga kopen, als het ‘s avonds nog licht is, en de zon schijnt.
In de statistieken van m’n website (tegenwoordig niet meer openbaar) zag ik dat m’n weblog elke dag nog zo’n honderd keer bekeken wordt. Behoorlijk wat verkeer dus. Daarom aan iedereen die meeleest eens de hartelijke groeten, leuk dat je meeleest.
Mijn leven speelt zich momenteel voornamelijk op drie locaties af: thuis, op het werk, en op de fiets. Ook op de fiets maak ik regelmatig nog wat mee. Zoals gisteren, toen ik fluitend iemand inhaalde en even later achter me hetzelfde wijsje hoorde fluiten. Of vanochtend, toen tien meter achter een rood stoplicht de politie fietsers bekeurde die niet alleen een rood licht negeerden, maar ook nog eens niet eens 10 meter vooruitkeken. Of vanmiddag, toen ik er door een student op aangesproken werd dat hij mij altijd een verkeerde route naar de universiteit ziet nemen.
Het is zover: de aankondiging voor mijn toneelstukken kan de deur uit. Misschien had ik het nog niet helemaal gemeld hier (ohja), maar ik repeteer al een tijd elke woensdagavond twee kluchten. Mariëlle, een kennis van Imre, regisseert voor haar afstuderen mij, Jutta, Leo en Marijke.
We werken aan twee middeleeuwse kluchten: Nu noch en Lippijn. Beide komen uit de 14e eeuw (we spelen ze wel goeddeels in moderne vertaling). In Nu noch speel ik ‘den man’, die nogal onder de plak zit bij ‘dwijf’, gespeeld door Marijke. In Lippijn speel ik ‘den vrijer’, die de vrouw van Lippijn, gespeeld door Jutta, het hof maakt.
Dit weekend hebben we repeteerweekend, en als onderdeel daarvan doe ik wat publiciteit. Ik heb een website voor de kluchten in het leven geroepen, waarop je alvast kunt reserveren. Data: 11, 12 en 13 april. Plaats: University College Utrecht (Dining Hall, Drama Room). Alle lezers van dit weblog zijn van harte uitgenodigd!
Voor geïnteresseerden heb ik wat links verzameld, waaronder de complete teksten van Nu Noch en Lippijn. Wees echter gewaarschuwd: het lezen hiervan voordat je gaat kijken vergalt je kijkplezier. (Dit is vergelijkbaar met het klikken op www.fox.com/24 voordat je de laatste aflevering hebt gezien – waarmee ik mijn acteerprestaties geenszins wil vergelijken met die van Kiefer Sutherland.) Enfin, hier komen de links:
Zoals aangekondigd op mijn homepage bestaat de doelgroep van dit weblog voornamelijk uit mijzelf als ik oud en grijs ben (en dat is in toenemende mate het geval, maar dat terzijde). Toch lijkt het erop dat ook anderen hier af en toe kijken. Die anderen had Imre kennelijk op het oog toen hij vroeg of ik een berichtje voor hem wilde plaatsen. Daarom bij deze:
Imre heeft een eigen bedrijf opgericht, van waaruit hij trainingen verzorgt op het gebied van communicatie. Daarin heeft hij al een aantal jaar ervaring, en uit eigen ervaring kan ik melden dat die trainingen erg leuk zijn. Imre heeft al jaren debatteerervraing bij de Utrecht Debating Society. Dus heeft u, geachte mee-lezer van mijn weblog, nog behoeft aan een communicatietraining, surf dan snel naar www.TrueVoice.nl.
Zaterdag ben ik naar de officiële CD-presentatie geweest van de tweede CD van Put, de band van Paul, Jan en Jan. De presentatie was op Sandwijck, waar wel eens vaker feesten zijn. Nu was er dus een CD-presentatie, waarvoor de hele woonkamer was ingericht als zaal, met 50 stoelen ofzo. Na een videoclip en een heus diepte-interview volgde het Put-bingospel, dat gespeeld werd met letters. Ik had op mijn kaart ‘paul’ ingevuld, en heb daarmee de eerste prijs gewonnen: de officiële eerste in roulatie gebrachte CD “Put Hei”. Jazeker, dat is iets om jaloers op te zijn. Eindelijk win ik eens iets met bingo, en word ik niet beticht van valsspelen (ik heb wel heel hard geroepen dat ik nog een L nodig had, maar daar vroeg presentator Jan ook naar).
Na afloop werd er nog gedanst—op andere muziek—maar daar heb ik even niet aan meegedaan. Wel aan de workshop stuuterboinken natuurlijk, onder het motto uit je dak gaan is een must!
Wat? Had ik nog niet eens geschreven dat ik heb geskied? Nou ja, inmiddels heb ik dat al wel aan iedereen verteld. Nog even de highlights: we waren in Seefeld, in hotel Seefelderhof. Overdag gingen Jaap en ik meestal skiën bij de Rosshütte, terwijl Lotte en Floor (met begeleiding) op de Idiotenwiese les hadden. Aan het eind van de week is Lotte derde geworden en Floor zesde bij de wedstrijden. Ikzelf heb niet helemaal hard genoeg geskied, ik ben namelijk nul keer gevallen. En heb dus ook nul schouders uit de kom en nul benen gebroken. En toch heb ik het best naar ‘t zin gehad!
Hoe is het mogelijk. Bij het opruimen van m’n bureau net kwam ik achterin het middelste plankje een entreebewijs voor de Vorderkaserklamm. En dat terwijl m’n bureau voor de verhuizing toch helemaal leeggehaald is. Dit bevestigt het vermoeden dat ik twee jaar geleden al uitte.
Klein rampje: vanavond ging m’n monitor kapot. Ik heb eerst alle dingen gedaan die helpdesks altijd vragen (monitor proberen met andere computer, computer proberen met andere monitor, computer opnieuw opstarten, monitor opnieuw opstarten), en daarna heb ik de helpdesk maar eens gebeld. Na een half uur wachten kreeg ik een jongeman aan de lijn die me vertelde dat dit “ouwetje” al drie jaar niet meer onder de garantie viel. Jammer dus. Ik heb me er maar bij neergelegd dat het ding gewoon oud, en dus dood, was.
En wat doe je met oude, dode elektronica? Juist, daar gaat de schroevendraaier in! Binnenin de behuizing van de monitor bleek nog een hele rits aansluitingen te zitten, die buiten de menu-knopjes om gingen. Toen ik de computer daarop aansloot bleek hij het nog gewoon te doen! Vervolgens heb ik de behuizing weer teruggeplaatst, en nu doet hij het helemaal weer. Kennelijk had de monitor gewoon een tijdje niet genoeg aandacht gehad…
Eindelijk is het zover: m’n zusje Lotte kan blokfluit spelen. Nou ja… Bij haar eerste lessen algemene muzikale vorming heeft ze geleerd om één liedje te spelen: Mieke hou je vast. Het grote voordeel bij het leren van dit liedje is dat er maar drie noten in voorkomen. Na een middag oefenen kon ik ‘s avonds met Lotte een heus concert geven: ik op de piano en zij op de fluit. Voordat we op tournee gaan, breiden we eerst ons repertoire uit met Vader Jacob en Hoedje van papier.