Tammo 80

Rob en ik hadden vijf jaar geleden het wereldrecord Prince of Persia. We speelden het spel uit in 17 minuut nog wat. Nu vond ik gisteren op YouTube het resultaat van iemand die hetzelfde spel op een ander platform heeft uitgespeeld. Hij krijgt een tijd van minder dan 10 minuten, maar dat ligt aan zijn systeem (hij kan de snelheid van het spel hoger zetten, denk ik). Veel van zijn truukjes kenden wij al, en hij maakt nogal wat fouten. Rob en ik gaan er nog eens naar kijken, misschien kunnen wij ook een filmpje maken.

Ik bedoel dus dat ik ben gesticht. En wel in het socialisme. Ik had met Liefke muziekjes zitten luisteren, en daartussen staat—onder veel andere—De Internationale van Jaap v.d. Merwe staan (ik kan me niet voorstellen dat op de MP3 hiervan auteursrechten rusten). ‘s Avonds hebben Liefke en Kornee ook nog wat andere liederen voor me voorgezongen, van de achterkant van de Vara-elpee De rooden roepen, waaronder het Marianne-lied en De Eerste van Mei. Van dat laatste lied staat de tekst nog niet echt op internet, dus hierbij:

Een dag is ‘t van vreugde

een dag is ‘t van strijd

een dag aan het ontwaken der volkeren gewijd

een dag van verzet voor geknechten!

zij leggen gereedschap en werkpak aan kant

en donderend klinkt het door stad en door land

ten strijd voor uw heiligste rechten!

Een dag zijn we vrij, de eerste van Mei

en juichen in weer wil van lijden en tranen

het krijgsgeluk is met onz’ arbeidersvanen

Verder het lied nog van de Moorsoldaten. Ik was nog niet op de hoogte van deze geschiedenis, die toch vlak bij huis heeft plaatsgevonden. Meer hierover is de zien in de TV-uitzending van Adam’s Appel, of hier te lezen. Of het lied zelf is hier, of mooier hier te beluisteren. Indrukwekkend.

Ik werd er overigens aan herinnerd dat mijn opa Folchert ook een echte socialist was. Van hem heb ik een pennenbakje, en op de bodem daarvan lag het volgende fragment van een aantekening: Opget. uit mond van 3 flinke wegenbouwers van omstreeks 25 jaar. Waren bang dat werkers ontevreden zouden worden. Leek hun absurd dat 1/4 (1/2) van de werkende bevolking slechts werkten, zagen best dat de welvaart achteruit gaat, maar kan slechts gezond, door alle mensen die kunnen werken aan ‘t werk hoorden te zijn. Inleveren voor die werken, zagen zij als noodzak.

Rinse en Mirianne (ze staan niet zo vaak op m’n weblog, dus daarom nogmaals: Rinse en Mirianne) zijn verhuisd! Ik heb ze de afgelopen weken een paar keer geholpen met verven. Ze hebben een enorm huis in Amersfoort; vooral het plafond heeft een enorm oppervlak. Het huis is prachtig, met volop voetbalgelegenheid rondom, en uitzicht op kippen en geiten. Het enige dat als uitbreiding in het interieur nog leuk zou zijn is wellicht een barretje. Maar die klussen we er nog wel een keertje in.

Ik kwam op internet een oude site van mezelf tegen. Hierop stonden ook nog wat oude programmaatjes, waarvan ik een paar de afgelopen dagen wat heb opgepoetst. Eén daarvan is Lingo, dat ik in mijn eerste jaar bij Informatica heb geprogrammeerd (nadat ik over de GridLayout had gehoord). Het oppoetsten bestond hier uit het verwijderen van een bug (met dank aan Arthur) waardoor er alleen maar woorden met een A verschenen. Verder heb ik nu ingebouwd dat woorden gecontroleerd worden.

Maar het mooiste van alles (behalve het geluid) is wel de toevoeging van 11-letterwoordenlingo en 19-letterwoordenlingo. Van die laatste bestond al een grappig MP3’tje, maar nu kan het dus echt. Als er behoefte is aan andere varianten dan moet je maar even e-mailen, dan maak ik ook daar even een woordenboek voor. Klachten over de woorden kun je sturen aan de Nederlandstalige TeX gebruikersgroep.

Nadat twee van mijn vorige fietsen het hadden begeven (het waren beide tweedehands fietsen, en kennelijk hadden de vorige eigenaren hem ook mishandeld), heb ik onlangs een nieuwe fiets gekocht, bij HEI-bike. De vorige twee fietsen heb ik oneerbiedig in een container gedeponeerd. De achterassen waren kapot, en dat is een vervelend onderdeel om te vervangen. Mijn nieuwe fiets heb ik inmiddels twee weken. Het is een damesfiets van het merk BSP, kleur grijsgespikkeld, en het nummer van het AXA-slot is N125229. Ik noteer het maar even. Hij doet het goed, ondanks dat na een dag fietsen de jasbeschermer en de koplamp eraf waren gevallen.

Nu kreeg ik deze week een brief van de politie. Dat verbaasde me, want ik heb niks gedaan. Ik doe nooit wat. Anderen wel: mijn nieuwe fiets van vorig jaar werd na een maand gestolen. (Toen kwamen dus de twee fietsen die jammerlijk in een container zijn geëndigd.) De pech van vorig jaar is nu goedgemaakt: de fiets is teruggevonden en maakt het goed. Ik heb hem zojuist opgehaald, en het enige dat ontbreekt is het slot. De ambtenaar die hem ophaalde was hierover verbaasd, omdat in de papieren stond dat de fiets op slot had gestaan. Mij verbaasde het minder. Maar goed, nu heb ik dus twee nieuwe fietsen. Hoezee.

Terwijl ik gisteren, met hulp van Sira, in de tuin bezig was (ik heb – met hulp – een stoeprandje 3 centimeter omhoog verplaatst) hoorde ik een van de buren pianospelen. Hij speelde een liedje dat ik herkende uit Les Triplettes de Belleville, maar ik kon de titel nergens vinden. Daarom heb ik het huis van de pianospelende buurman achterhaald (dat was ingewikkeld; ik wist alleen de achterkant van het huis op het gehoor te vinden), en heb ik bij hem aangebeld. Toen ik vroeg of hij aan het pianospelen was schrok hij een beetje, maar ik heb uitgelegd dat ik er vooral geen last van had. Daarop antwoordde hij vriendelijk wat hij aan het spelen was: de Prelude nr. 2 in C-klein (BWV 847) uit Das Wohltemperierte Klavier van Bach. Dus nu ben ik Bach-fan (al is het voor een dag, zeg maar een dag-Bach-fan).

Verder nieuws van gisteren: ik heb de kat van de buren uit de boom gered, er kwam een zielig vogeltje buurten in de tuin, en de kat van de buren heeft het zielige vogeltje doodgemaakt. Een ander vogeltje strafte ons voor onze onoplettendheid door in de dakgoot boven de etenstafel te gaan badderen. En we hebben een begin gemaakt met de heerlijke chocolaatjes die ik van Liefke had gekregen – zie de foto. Verder was ik de muzikale botenparade gelukkig vergeten en hebben we de film Les Invasions Barbares gezien: een hartelijke aanrader.

Al met al, een bijna ideale zondag.

Nee, dit bericht gaat niet over het bedroevend lage aantal vrouwelijke wiskunde-aio‘s. Het gaat over de site wiskundemeisjes.nl, die wordt geschreven door Ionica en Jeanine, twee van de weinige wiskundige aio’s die Nederland telt. Er staan veel leuke berichten op (zij schrijven veel trouwer dan ik, maar ze zijn ook met z’n tweeën). Ook voor leken is de site goed te lezen. Voor wie wat wil puzzelen heb ik een raadseltje op hun site geplaatst, eigenlijk bedoeld voor 6- tot 8-jarigen. Maar geen van de wiskundemeisjes-lezers wil het oplossen. Jullie misschien?

Het viel mij zojuist op dat alle biscuitjes in het pak gebroken waren. En ik had het niet eens laten vallen. Als ik vervolgens in mijn geheugen graaf, dan was dit bij op z’n minst vijf van de vorige pakken van deze Delfia’s het geval. Sterker nog: ik kan me niet herinneren ooit een ongebroken Delfia te hebben gezien. Hoort de breuklijn soms bij de Delfia’s? Of zijn het de mislukte exemplaren van een duurder koekjesmerk? Wie kan het mij verklaren? Of wie stuurt een foto van een geslaagde Delfia? De firma Van Delft wellicht?

Ik ben een tijd te gast geweest bij Tamminga. Nee, niet bij Tamminga, en ook niet bij Tamminga, al maken die laatste twee erg leuke muziek en lekker brood, respectievelijk. De Tamminga bij wie ik was doet in fysiotherapie, voor mijn schouder. Ik kreeg geen korting voor de naamverwantschap. Wel heb ik er geleerd om maar liefst 120 sit-ups te doen, en heb ik allerlei oefeningen voor thuis meegekregen. Daarvoor heb ik eigenlijk twee halters van een kilo nodig, maar met ranjaflessen gaat het ook.

Onlangs heb ik wederom, u ziet het al aan bijgaande afbeelding, m’n eigen boontjes, jawel, gedopt. De buren, die in hun aangrenzende tuin ongeveer anderhalve meter van mijn buiten-eettafel verwijderd zijn, vroegen hoe lang ik al op mezelf woon. Na enig rekenen moest ik antwoorden dat dat al zo’n zeven jaar is. En nog steeds kan het gebeuren dat de helft van mijn witte T-shirts zachtroze is en de andere helft lichtblauw. Het is duidelijk: ik ga later (als ik groot ben) trouwen.