Bij de douane begon het gedonder al: ik had per ongeluk een schaar in m’n tas laten zitten. Om die er weer uit te halen moesten alle andere dingen (voornamelijk snoep en m’n laptop) er weer uit, en nog lastiger, er weer in. Met een beetje pijn en moeite is dat gelukt, hoewel m’n handbagage nu nog minder efficiënt was ingepakt. Ik ben meteen maar naar de gate gelopen, vooral om te kijken hoe ver die was. Toen ik er was had ik eigenlijk geen zin om weer terug te lopen naar het winkelgedeelte, ik was al een beetje slaperig van het pakken (kan je nagaan hoe het nu staat met m’n jetlag er nog bij).
De vlucht naar Heathrow had in totaal maar ongeveer een half uur vertraging, ik weet niet waarom. Dit had wel als gevolg dat ik eenmaal op Heathrow moest rennen om nog op tijd bij de volgende gate te komen (zeker toen ik daar ook nog m’n klompen door een apparaat moest laten halen). Ik was op tijd bij de gate, maar hij was leeg. Er had inmiddels een wijziging plaatsgevonden. Uiteindelijk is dat ook nog goedgekomen, en toen we in het vliegtuig zaten bleek dat alle haast overbodig was geweest: in verband met een noodweerbui in de buurt van Londen moesten we wachten met opstijgen. Dit heeft in totaal een uur geduurd. Ik heb gezellig zitten kletsen met een stewardess, die uit Italië bleek te komen.
Een meneer naast me bleek trouwens een echte Amerikaan, althans zoals ik me Amerikanen in de negatiefste zin voorstel. Als er koffie en thee werd rondgebracht wilde hij een Coke, en als ze met fris langskwamen wou hij natuurlijk koffie. Hij was ook te beroerd om zijn tassen op te bergen in de kastjes boven het gangpad, met het sterke argument dat dat zijn werk niet was. Een slimme steward snapte dat de snelste oplossing hiervoor was om gewoon die tassen in een kastje te smijten, zonder iets te zeggen.
De tijd vloog in het vliegtuig, de acht uur waren maar zo voorbij. Ik heb een deel van een film gekeken op het ‘flight entertainment system’, even geslapen, en een stukje ‘Groundhog day’ gekeken op m’n laptop, die trouwens niet leeg is gekomen op de vlucht. Verder natuurlijk alle hapjes van het vliegtuig braaf opgegeten, waar ook nog een hoop tijd in gaat zitten als je het goed doet (de mensen naast me gooiden voor ik er erg in had een cakeje weg!).
De ontvangst op vliegveld Philadelphia ging prima: blijkbaar had m’n tas in Heathrow ook hard gerend, hij lag gewoon op de band. Bij de douane moest ik uitleggen wat ik in Amerika ging doen. Ik was duidelijk zenuwachtig, maar ik heb blijkbaar een goed genoeg verhaal verteld. In ieder geval heb ik genoemd dat ik werk heb in Nederland per 1 januari, en dat ik wat gespaard geld in Amerika uit ging geven. Op de vraag “How much money did you say you have?” heb ik maar gewoon antwoord gegeven, in plaats van gevat te antwoorden “I didn’t”. Bij de douane werd ik eruit gepikt, waarschijnlijk omdat ik zoekend stond te kijken waar ik heen moest. M’n tas werd doorzocht, maar gelukkig was het geen probleem dat ik koekjes mee had (die vallen niet onder etenswaren). De meneer van de douane was erg aardig, hij zei dat ik met Haverford een leuk plaatsje had gekozen om Amerika te bezoeken. Ik heb hem uitgelegd (ik weet niet of dit professioneel of interesse was) wat ik ging doen, en dat ik nog naar de begeleider ging van m’n thesis. Dit heb ik voor hem moeten spellen. Verder staat nu ook ergens in een computer dat ik een math expert ben. De beambte vroeg of ik hem een keer kon helpen met algebra, maar ik was daar net even te moe voor.
In de ontvangsthal stond Bram op me te wachten (al twee uur), en we zijn meteen naar de auto gelopen. Met een omweg, want hij was z’n auto in de parkeergarage kwijtgeraakt – ze hebben daar een tweedimensionale nummering (X97) voor een driedimensionale garage (X97, tweede verdieping). Toen we hier achter waren was de auto snel gevonden, en met een stel angstaanjagende verkeersbewegingen zijn we de parkeergarage uitgekomen. Onderweg naar huis zijn we nog verdwaald in Haverford, het is duidelijk dat Bram niet vaak met de auto rijdt.
Tammo 80