Firenze 2002

Zaterdag 9 maart

Waarempel een keer exact op tijd vertrokken: 13:00 uur vanaf het Jaarbeursplein. Ik was - zelfs hoewel ik al naar de winkel en de kapper was geweest - ruimschoots op tijd, maar omdat ik vergeten was een cadeautje te kopen voor de quiz in de bus kwam ik toch nog aan toen iedereen zich al lang en breed geïnstalleerd had in de bus. Ik kreeg dus een vervelende plek in de bus: krap en smal. Bovendien, naar later bleek, ook nog warm, want alle chocola in de tas was gesmolten.

De busreis verliep voorspoedig, mede door de ...euhm... uitstekende speech van chauffeur Sjarles. In de bus heb ik nog een krap potje klaverjassen met Peter, Anne en Geert ruim met veel geluk gewonnen. Van Sander (ik leer al die namen nog wel eens) heb ik verder Prince of Persia voor de GameBoy van Gijs geleend; dat spel is echt lastiger dan de PC-versie.

Eén begeleider was zo vriendelijk mijn benarde zitplaats aan de kaak van de reiscommissie te stellen, waardoor ik het tweede deel van de reis - met buschauffeur Floris - een riante ex-zitplaats van een klein meisje tot mijn beschikking had.

Na de film - Contact o.i.d. - heb ik geprobeerd te gaan slapen.

Nu ben ik vergeten te vermelden dat we tijdens het eerste deel van de reis een liefst twee uur durende quiz hebben gespeeld (de klaverjasclub aangevuld met begeleider Ernst van Faasen), waarbij we veel cadeautjes hadden moeten winnen, maar omdat wij de antwoorden beter wisten dan de makers van de quiz hebben we geen prijzen ontvangen.

Zondag 10 maart

Van de nachtrust is uiteraard niet veel terechtgekomen, maar de reis verliep wel erg voorspoedig: om reed 10:15 uur stonden we voor het hotel, waar we pas om half drie in konen. Gelukkig was het hotel niet het einddoel van onze reis, zodat we konden beginnen met wat dat wel was: Firenze.

De reiscommissie had een rondwandeling georganiseerd, maar doordat de wandel- en bekijktempo's aanzienlijk varieerden was iedereen al gauw verdeeld in groepjes. Ik ben tot half drie op stap geweest met Maaike, Natasja, Rudy, Johan en Jellie. We hebben in een paar uur alle grote bezienswaardigheden (Dom, deuren van Baptisterium, Palazzo Vecchio) gezien, en dat terwijl we eigenlijk alleen maar op zoek waren naar een plaats om koffie te drinken. Het leek ons verstandig dit in een minder toeristisch gedeelte van de stad te doen, waardoor we na enig dolen op een rommelmarkt (de organisatie zal door deze term beledigd zijn) uitkwamen. Op deze markt hebben we wat rondgeneusd (in O'hess. kom je op de rommelmarkt aanzienlijk minder heiligenportretten tegen).

Hierna zijn we een trattoria binnengegaan. Dit bleek een supermarkt annex trattoria te zijn. Ze waren duidelijk niet op toeristen voorbereid (die uiteraard eerst bestellen en achteraf betalen). Een oude man aan de "bar" murmelde nog iets met 'toristi' en 'via', ik heb hem vriendelijk toegeknikt. Ook heb ik de dorpsgek gesignaleerd, die achter de bar een heel brood en een glas wijn naar binnen werkte (als lunch?).

Twee winkels verder hebben we vervolgens een stuk pizza aangeschaft, hetgeen in matig Italiaans toch niet meevalt. Na een rustpauze op de rommelmarkt (in het zonnetje, era magnifico) zijn we richting Palazzo Pitti gelopen, waarvoor we wederom een rustpauze hielden. We hadden namelijk een tamelijk beroerde nachtrust gehad. Als één van de actieveren het ik met Sander, één andere van de actieveren, het binnenplein bezichtigd en een blik geworpen door de uitgang van de Boboli-tuinen (deze blik werd beantwoord door een beveiligingsbeambte).

Op de terugweg richting hotel hebben we alle bezienswaardigheden in omgekeerde volgorde bekeken. In het hotel (ik deel een kamer met de klaverjasclub en Gerben) noodde Hil mij mee te gaan naar de Boboli-tuinen, welke uitnodiging ik gaarne aannam. Ik hen de trappen een tikje langzamer beklommen aan Hil - hulde aan Hil. Met Mirelle heb ik van het uitzicht genoten - onvoorstelbaard dat er ook nog groen in (waarschijnlijk naast) Florence is! Op een grasveldje in de tuinen kwamen we een groot deel van onze reisgenoten tegenk, met wie we op het gras gerelaxt hebben. Totdat om 17:20 uur in vier zeer op Italiaans lijkende talen werd omgeroepen dat het park gesloten was.

Teruggekomen bij het hotel vertrokken we met ons allen voor het gezamenlijk diner, dat om half acht gereserveerd was. We waren er stipt om half acht, maar het restaurant had nog een half uurtje nodig om de boel klaar te zetten. Om de tijd te doden heb ik gezellig met Mirelle, Linda en Liesbeth een kopje thee op een terrasje gedronken - fout, fout: E4,50...

Het beloofde diner bestond inderdaad uit drie gangen: iets pasta-achtigs, halve kip met vette friet en ijs uit een plastic bakje. Wat de vegetariërs gehad hebben weet ik niet: zij moesten in een ander deel van het restaurant eten. Na het eten en nog een vrij lange wandelng op zoek naar een café waar ik toch maar niet heen ging lag ik vrij snel op bed.

Maandag 11 maart

Vandaag was de dag van Pisa en Lucca. We moesten redelijk vroeg opstaan omdat we toch een redelijk lange busreis voor de boeg hadden en omdat we in twee groepen moesten ontbijten. Het ontbijt was tamelijk karig, maar dit werd meer dan goedgemaakt door het magnifieke uitzicht vanaf het dakterras.

Om negen uur zat iedereen in de bus en om even voor elf waren we in Pisa (de busreis duurde langer dan deze zin). De mathematici stapten uit bij het M.I. van Pisa, waar we allerhartelijkst werden ontvangen. We werden direct begeleid naar een ruimte waar een "ontbijt" voor ons klaarstond. Dit bestond uit zoete croissantjes en broodjes, hartige broodjes, espresso en ananas-, sinaasappel- en kiwisap. Tijdens deze lunch hebben we ook vrij veel mensen van het M.I. gezien (om van een ontmoeting te spreken zou te ver gaan).

Na het eten volgde een lezing over getaltheorie, over Diophantische vergelijkingen in het bijzonder, over het benaderen van niet-breuken door breuken - dit heb ik al eens heel oppervlakkig gedaan in m'n EXO. De lezing duurde iets te lang maar was overigens erg boeiend.

Na de lezing bracht onze begeleider ons vanuit het M.I. (waarschijnlijk hier I.M., Instituto Matamatico) richting Piazza dei Miracoli. Onderweg kwamen we ook nog een geweldig plein met de "Scuola Normale" tegen. Van de begeleider kregen we veel hints over leuke plaatsen in de stad. Even voor de Piazza dei Miracoli (waar de scheve toren van staat) namen we afscheid van de goede man, die het waarschijnlijk allemaal wel gezien had.

Toen we bij de scheve toren aankwamen hebben we direct rechtsomkeert gemaakt om eerst de rest van de stad te bekijken. De routebeschrijving van de M.I.'er bleek niet echt effectief, want we verdwaalden prompt, maar dit bood wel de gelegenheid iemand in het Italiaans de weg te vragen. Op de goede weg hebben we geluncht met een stukje pizza. "We" waren in dit geval Mirelle, Natasja, Charlene, Sander, Maaike en ik. Aan de overkant van de Arno (die er in Florence mooier uitziet) troffen we een boekenmarktje aan. Hier heb ik een beknopt Italiaans-Italiaans woordenboekje op de kop getikt. Toen we de straat bijna uitgelopen waren waren we bijna de hoop verloren nog iets bijzonders tegen te komen, maar toen zagen we van de achterkant een standbeeld van een man met een kip op z'n kop. Helaas moesten we terug en hadden we geen tijd om zijn voorkant te aanschouwen. Wel konden we nog even kijken naar een gebouw met een schildering van Keith Haring; erg leuk om te imiteren.

(P.M. 06769075, 28611065, 80105015, 48030105, 73337135, 05922695, 33826685, 85499754, 53791744, 41697774, 65098414)

Om tien voor drie waren we weer op het Piazza dei Miracoli, waar we om drie uur hadden afgesproken. Ik heb in tien minuutjes de kerk, de toren en het Baptisterium bekeken, hetgeen niet meeviel. Ik heb wel - volgens mij - stukken schrootmarmer met halve inscripties ontdekt.

De volgende bestemming was Lucca, volgens het voorverslag beroemd om zijn ovale plein. Daar ben ik dan ook direct (vergezeld door Linda, Mirelle, Maaike, Rudy en Gerard Tel) naar toe gegaan. Onderweg kwamen we een prachtige kerk tegen, maar we waren al enigszins verzadigd aan kerken. Het plein was inderdaad ovaal, maar viel overigens wat tegen. Met een verbazingwekkende overeenstemming over de te volgen route gingen we hierna naar een andere, beroemde, kerk. Deze was op een door ons niet te reconstrueren manier per ongeluk asymmetrisch geworden. Na nog even gehold te hebben over de ook beroemde muren van Lucca zijn we weer vertrokken naar Firenze.

Aldaar aangekomen heb ik met Linda, Mirelle, Jellie, Sander, Arnoud en Hil gegeten (ik uiteraard een pizza Napoletana). Ik ben overwegend vroeg naar bed gegaan, omdat we dinsdag al om half zeven op moesten.

Bladzijdevulling: ik heb nog niet geschreven dat ik in de bus bezig ben op de Gameboy van Gijs Prince uit te spelen (geleend van Sander). Vandaar dat het niet zo wil vlotten met schrijven en vandaar ook de aantekeningen op de vorige pagina.

Dinsdag 12 maart

Het vroege opstaan viel, mede door het lange slapen, reuze mee. Het hotel had speciaal extra vroeg een ontbijt geregeld, dat aangevuld met de in Lucca gekochte potten chocopasta prima in de smaak viel. Na een redelijk lange busreis naar Piaggio, waarmee de buschauffeur door zijn bijzondere verrichtingen alom respect heeft verdiend, kregen we een rondleiding door het Piaggio-museum. We hadden hiervoor erg weinig tijd, want we moesten ook nog een Piaggio-film kijken. Halverwege deze film werden we door onze rondleider geroepen om naar het Piaggio-winkeltje te gaan. Zeven minuten hierna moesten we alweer met z'n vijftigen aanwezig zijn om een stapel reclamemateriaal in ontvangst te nemen en te verzamelen voor de rondleiding door de - volgens de gids geweldige - fabriek. De fabriek was inderdaad behoorlijk indrukwekkend, ik had nog nooit een lopendebandfabriek gezien. Het leek alleen wel een beetje op arbeidertjekijken...

Terwijl de tweede helft door de fabriek rondgeleid werd mochten wij, onder streng toeziend oog van een strenge mevrouw die òf geen Engels sprak òf beroepshalve niet mocht spreken met gasten, even op brommertjes en Vespa's (of Vespe?) zitten. Hoera! Na afloop van de rondleiding mochten we nog even kijken in het museumpje. Ook hebben we (maar dat hebben we wel meer gedaan) nog even heerlijk in het zonnetje gezeten.

Chauffeur Floris had een lekkere driegangenlunch geregeld in een afgelegen plaatsje dat hij wel kende. De driegangenlunch leek erg op het driegangendiner van zondag, maar de kip en patat waren een stuk lekkerder. Ook hebben we vergeefs zitten wachten op het ijsje in het plastic bakje; de derde gang bestond uit het fruit dat wij voor tafeldecoratie hadden aangezien. Na nog even - heerlijk! - in de zon te hebben gezeten weer op weg naar Firenze.

Aldaar heb ik met Linda een volstrekt mislukte stadswandeling gemaakt. Het doel was een (specifieke) kerk te bezoeken. Toen we deze - na omzwervingen - hadden bereikt en ook de ingang hadden gelokaliseerd bleek deze gesloten te zijn. (Op de markt voor het plein heb ik trouwens nog een petitie tegen AIDS niet getekend - is dat erg?) Linda en ik besloten ons nu maar geen doelen meer te stellen, daar deze dan ook niet kunnen mislukken. Toen we langs het Palazzo Vecchio kwamen bedacht ik dat het wel leuk was hier naar binnen te gaan. Beiden hebben we ons zakmes ingeleverd bij de bewaking (Linda heeft haar vork en lepel wel meegenomen). Bij de kaartverkoop twijfelden we of dit wel de goede kaartverkoop was dus liepen we nog even een rondje. Terug bij de - toch wel goede - kaartverkoop kregen we te horen: "Now we are closed." Dus ons zakmes maar weer opgehaald en verder gelopen. Wat ik nog vergeten ben te melden is dat we voor het Palazzo ook nog naar de Ponte Vecchio gelopen zijn om daar een zonsondergang te aanschouwen. Uiteraard bleek de zon al onder te zijn. Om toch nog iets te doen besloten we op zoek te gaan naar een ijsje (dit kon wel, omdat we achter de dom al een ijsjeswinkel hadden gezien). Helaas kodnen we ook deze ijsjeswinkel niet (meer) vinden. Als afsluiting van de wandeling hebben we elders een ijsje gegeten.

Toen we - gaar - weer thuis waren gingen we op zoek naar een groep om mee te eten. Iedereen had andere plannen, sommigen wilden zelfs naar de disco. Ik ben met Mirelle, Maaike, Anne, Rudy, Jellie, Bart en Jacqueline naar het Piazzale Michelangelo gelopen. Vooraf hebben we in een typisch Italiaans trattoria (fel licht, witte muren) lasagne gegeten. Tijdens de lange klim ben ik gelijk geëindigd in een hardloopwedstrijd met Bart. Het eindpunt was ongelukkigerwijs een uitstalling van schilderijen, maar het ging goed. Op het Piazzale Michelangelo stond de David van Michelangelo - die man moet die beelden echt in massaproductie gehad hebben. Vanaf het Piazzale zijn we verder omhooggelopen naar de oudste kerk van Florence o.i.d., erg mooi.

's Nachts - begrijpelijkerwijs - heerlijk geslapen.

Woensdag 13 maart

Om te beginnen even de opmerking dat de reis - in tegenstelling tot wat uit dit verslag zou kunnen lijken - erg geweldig leuk is.

Vandaag heb ik, omdat we op bezoek gingen bij onze zusteruniversiteit in Bologna, maar eens schoenen aangedaan. Dit voorkwam ook ongeregeldheden bij het ontbijt.

De reis naar Bologna was tamelijk lang, maar dit werd goedgemaakt door de GameBoy en dit boekje. In Bologna werden we opgewacht door een meneer van het M.I. We begonnen met een lezing over statistische fyscia (spin systems). Ik werd uitgenodigd naast een eerstejaars student, Francesco, plaats te nemen. Met hem heb ik een weinig inhoudelijk gesprek over voetbal gevoerd. Na de lezing - die erg handig was in het kader van MOSI - gingen we naar de achtste (het Bolognese M.I. is iets hoger dan het onze) om daar een typisch Italiaanse lunch tot ons te nemen. Deze lunch was nog geweldiger dan die in Pisa: er waren zes soorten zoetigheid, heerlijke sandwiches en een lekkere rijstsalade. De aanwezige Italiaanse studenten wisten ons te melden dat zo'n typisch Italiaanse lunch in Italië slechts driemaal per jaar wordt geserveerd: met Kerst, Pasen en de komst van buitenlandse studenten.

De tweede lezing, over mathematics in computer vision, was van aanzienlijk hogere snelheid en niveau. Dat belette Jan Kuipers niet in slaap te vallen... Na de lezing (en nadat ik mijn vergeten trui had opgehaald) hebben we een rondwandeling door Bologna gemaakt, onder leiding van Charlene. Vooral de vijf-onder-één-dak kerk was mooi. Verder vielen de vele zuilengalerijen op. O ja, daar zou ik bijna het mooiste vergeten: de San Petronio, die nog niet af is, en dat ook wel niet meer zal worden. Erg schattig en pompeus.

Toen we de rest van de groep hadden afgeschud zijn we met z'n zevenen (Peter-Paul, Gerben, Charlene, Mirelle, Jellie, Linda en ik) gaan eten in een soort McDonalds met Italiaans eten. Erg gezellig.

De busreis duurde weer tamelijk lang (net als de heenreis), dus toen we in het hotel kwamen was het al laat. Ik heb daarom niet zoals moest een verslag geschreven over het tweede praatje (en ook niet in dit boekje geschreven, laat staan met een groep mee naar de disco geweest), maar ben, terwijl er op de kamer geklaverjast werd, heerlijk gaan slapen.

Donderdag 14 maart

Ik had bedacht dat omdat ik toch zo vroeg op bed lig ik er ook 's ochtends el eens wat eerder uit zou kunnen komen om Florence vroeg te bezichtigen. Linda had dit ook bedacht, alleen we zijn elkaar om 7:00 uur misgelopen, dus dit is niet gelukt. Gelukkig zat er tussen ontbijt en uitchecken nog drie kwartier, dus konden we nog mooi even naar de Ponte Vecchio lopen. Hiervan wilde Linda nog een foto, hetgeen zowaar gelukt is.

Na het tassen verzamelen in 't hotel zijn we met z'n vijftigen naar de Dom gelopen, om die te beklimmen. Voor wij er waren was er geen rij (toen wij er waren stond er een rij van plm. 50 man). Het beklimmen van de Dom was wederom een peulenschilletje, en het uitzicht hartstikke mooi. Ik heb boven met Maurits geprobeerd uit te rekenen hoe hard een kwartje beneden zou neerkomen. Tot onze schande lukte het niet helemaal, maar we hebben wel geconcludeerd dat het zeer zou doen als het kwartje op je hoofd kwam. Dus hebben we maar niks neerwaarts gegooid.

Toen we beneden waren hebben we op de trap even biscuitjes (van Mirelle) gegeten. Daarna ben ik met Rudy, Jaap en Maaike alsnog naar de San Lorenzo gelopen. Door ervaring kon ik nu de weg wijzen. In de Capella dei Principi hebben we ons Latijn geoefend met de De Medici-graven. In de San Lorenzo viel het niet mee stil te zijn op klompen (is wel gelukt). Er hing één mooi schilderij van Spiekerjozef met zien zeun. Na nog even op het trappetje in de zon te hebben gezeten (mijn favoriete bezigheid bij mooi weer) hebben we een heerlijk lunchje genuttigd, in een ristorantje. Rudy heeft dit keurig genotuleerd voor zijn culinaire verslag van de reis. Ik had gewoon spaghetti (zonder lepel!).

We waren nog maar net op tijd bij de Uffizi, wat belangrijk was omdat Maaike het geld had. De entree gebeurde op z'n Italiaans, heerlijk! Boven heb ik met Jaap een rondleiding gedaan, waarbij we omstebeurt de gids waren. Zo wist ik zelfs nog een schilderij van het Salomonsoordeel uit te leggen. Bij het bekijken van "de geboorte van Venus" moest ik onmiddelijk denken aan de parodie met Miss Piggy. Bedankt meneer Van Mourik voor het kleuren van mijn blik!

Op het dakterras wilde een paartje bij mij op de foto (waarschijnlijk vanwege m'n schoeisel), maar ik liep tot twee keer toe weg, omdat ik dacht in de weg te staan, zodat ze het maar opgaven.

Bij het verlaten van de Uffizi moest Linda haar rolstoel inleveren, waarbij ik even geholpen heb. Het was een beetje knullig dat we hiervoor een paar trappen af en op moesten. Voor een toilet werden we doorverwezen naar het gesloten Palazzo Vecchio, en, toen we het weer vroegen, naar Uffizi, derde verdieping. Waar we niet meer in mochten, maar de portier was zo vriendelijk ons een openbare tentoonstelling aan de overzijde, waar ook een toilet was, door te verwijzen. Daar was, naast de suppoost, niemand. Omdat we haar niet wilden teleurstellen (komt d'r eindelijk iemand, wil die alleen maar naar de w.c.) hebben we de tentoonstelling ook bekeken. Ik heb op deze tentoonstelling Cicero en Pyramus en Thisbe gezien (kon ik eindelijk dat gedicht van Kees Stip eens reciteren).

Alvorens naar het hotel (Hotel De Medici, Via de' Medici) terug te keren heb ik met Linda de Santa Croce bezocht. Dit was weliswaar een schitterende kerk, maar ik was wel bijna verzadigd aan mooie kerken (inmiddels meer dan drie keer). De Santa Croce was haast even mooi als de San Petronio in Bologna, alleen jammer dat deze wel af was.

Hierna hebben we nog even op de trappen van de Dom gezeten (niet in de zon), waar we Mirelle en Jacqueline tegenkwamen. Met Jacqueline heb ik nog in sneltreinvaart (niet van de NS) inkopen gedaan voor de busreis.

Om half acht stonden we voor een restaurantje voor de gezamenlijke maaltijd. Het restaurant slaagde erin binnen een dik uur vier groepen van 50 man te voorzien van een driegangendiner (bestaand uit pasta, patat met vlees en fruit).

Toen we de dik honderd tassen van de eerste verdieping naar de straat hadden gesjouwd begonnen we aan de uitputtende tocht naar de bus. Peter-Paul heeft me bij het doorstaan van deze uitputtingsslag prima geholpen door het ritmisch "zingen" van o.a. Popcorn.

Om stipt negen uur reden we, en om stipt kwart over negen stonden we stil om te tanken. Daarna ben ik in slaap gevallen.

Vrijdag 15 maart

Om half zeven werd ik bruut gewekt door harde muziek. Dit was nodig omdat er een groepsfoto gemaakt moest worden en daarop moet toch wel iedereen wakker zijn. De reiscommissie had een ontbijt bestaande uit een stokbrood de man meegenomen, hetgeen ik niet helemaal op heb gekregen.

In de bus heb ik vandaag om te beginnen Prince op de GameBoy uitgespeeld. Vervolgens heb ik met hulp van mijn buurlieden Ewoud en Roy de code van de savegames gekraakt. Hoera! Ook heb ik met Roy ons naverslagstukje over de computer vision-lezing geschreven. We rijden nu in het Ruhrgebied en ik houd even op met schrijven (k weet niet of ik nog verder ga).

Nou vooruit, nog een klein stukje dan. We zijn inmiddels veilig en wel aangekomen en ik schrijf dit in de trein naar mijn volgende vakantie: De Eemhof (CenterParcs). We hebben bij Arnhem nog een klein filetje gehad, maar dat was zo opgelost. Toen ik in Nederland mijn telefoon weer aandeed, verschenen daar ineens drie SMS'jes van mensen die me een goede reis wensten. Te laat...

Om zes uur, een uur vroeger dan verwacht, draaiden we het Jaarbeursplein op, waar we werden opgewacht door twee A-Es²-ers. Mijn algemene indruk was erg overweldigend goed, ik vond het een stuk leuker dan, bijvoorbeeld, de Parijsreis. Dit komt denk ik vooral door de groep, die ik dit keer erg leuk vond (ik ken zowaar zowat alle namen!). Ik vind Italië zo mooi, dat ik er zó een jaar zou willen wonen. Een erg geslaagde reis dus, alleen ik ben nu toch wel een beetje moe...

P.S.: Aanbevolen literatuur: "Gedachten achter een bord spaghetti", Godfried Bomans.

Vrijdag 15 maart 2002, 21:00 uur, Tammo Jan Dijkema